Τελευταία Ανάρτηση

 Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δε θα ξαναγράψω εδώ. Θεωρούσα και θεωρώ το μπλογκ αυτό μία καθαρά εφηβική μου έμπνευση (χαζό όνομα και url), οπότε είχα σκοπό να το τελειώσω με την προηγούμενη ανάρτησή μου.

  Τα γεγονότα του τελευταίου καιρού της εφηβείας όμως, με ξεπέρασαν. Και έτσι θα έπρεπε. Η πορεία προς την ενηλικίωση δε νομίζω πως περίμενε κανείς να είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Έχω την ανάγκη να γράψω και να εκφραστώ. Η γραφή είναι (επιτρέψτε μου την έκφραση) το πουτανάκι μου. Την κάνω ό,τι θέλω για να με ικανοποιεί και να με εκφράζει, δίνοντάς της χρόνο, κόπο και μεράκι ως αντάλλαγμα.


  Όλα όμως ανήκουν στο παρελθόν. Πλέον, θα μπορούσα σε αδρές γραμμές να συμφωνήσω στο ότι αυτή η ανάρτηση, είναι η τελευταία που εξιστορεί εφηβικά δρώμενα· για την ακρίβεια, το μεταίχμιο μεταξύ των δύο εποχών - της μαθητικής με τη φοιτητική - ενήλικη. Οπότε, ανήκει στο παρόν ημερολόγιο. Το νέο μου ιστολόγιο, grigig.blogspot.com , είναι ανοικτό, αν και ακόμη απεριποίητο. Όποιος θέλει να συνεχίσει να διαβάζει τις σκέψεις μου, θα μπορέσει να το πράξει σε αυτό.


 Δυστυχώς όμως, δεν είναι όλες οι μεταβάσεις στη ζωή έτσι απλές, όσο αυτή της μεταπήδησης από χώρο σε χώρο διαδικτυακής έκφρασης.Πρώτο τέτοιο παράδειγμα ήταν η φετινή διαδικασία των πανελλαδικών. Δεν πρόκειται να ψέξω (και) εγώ το θεσμό. Απλώς θα αναφέρω περιληπτικά, πως μέσω της -αδιαμφισβήτητης- πίεσης, μπόρεσα να θέσω φραγμούς στον ανεξέλεγκτο εαυτό μου. Λιγότερος παρορμητισμός, λιγότερη ασυδοσία. Μια διαδικασία ωρίμανσης που -ακόμα κι αν είναι ανεξάρτητη από την πρώτη δοκιμασία της ζωής μου- μου προσέφερε τη δυνατότητα να δω τον κόσμο με άλλο μάτι. Πιο σκληρό, πιο πραγματιστικό. Αλλά από την άλλη, πιο αθεράπευτα συναισθηματικό και, κατά βάθος, αστεΐζον.

 Ναι, η ύπαρξή μας είναι ένα παιχνίδι. Καταναλώνουμε τόνους φαιάς ουσίας για αμφιβολίες , φόβους και άγχη, χάνοντας έτσι τα πράγματα. Η γενιά μου γιορτάζει, γελάει, εκφράζεται, ερωτεύεται, τολμάει και αγαπά με φόβο, δισταγμό, ανασφάλεια.  Δε μπορώ όμως την υποκρισία και το δηθενισμό. Παλιότερα έβαζα στους ανθρώπους αυτούς ταμπέλες, αφού λόγω ανωριμότητας δε μπορούσα να καταλάβω τί πραγματικά συμβαίνει. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν αντέχω τις προκάτ συνειδήσεις. Γι' αυτό και -ακούσια- ο στενότερος κύκλος μου αποτελείται από όντα Αληθινά. Όχι άλλη απανθρωπία, άλλα τείχη και ψέματα μεταξύ μας. Ελευθερία. Και ό,τι προκύψει, ο κόσμος είναι μεγάλος και οι δυνατότητες ευελιξίας άφθονες.


 Ωστόσο, δε μπορώ παρά να παραδεχτώ πως οι συναισθηματικές δοκιμασίες που πέρασα το καλοκαίρι, ήταν ένα ισχυρό ταρακούνημα. Δέχτηκα ακόμη ένα χτύπημα ωριμότητας θα μπορούσα να πω. Κατάλαβα πως ούτε ο άκρατος συναισθηματισμός είναι η λύση. Δεν πρόκειται να αφηγηθώ δημοσίως μία επίπονη ιστορία που οι καλύτεροί μου φίλοι έχουν ακούσει πολλάκις. Αλλά θα ήταν μεγάλη απάτη να αποκρύψω πως βασανίστηκα, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Δε μπορούσα να χωνέψω την αλλαγή σε κάτι τόσο όμορφο και ... κατεστημένο. Και αυτό γιατί το γλυκό στρώμα χρώματος που έφευγε με πόνο, δεν άφηνε τα συναισθήματά μου κενά, αλλά γεμάτα απογοήτευση, σήψη και αηδία.

 Το δύσκολο κομμάτι όμως πέρασε. Μέρα με τη μέρα, διαπίστωσα πόσο ανώφελο ήταν να προσπαθώ κι άλλο να επιστρέψω στην εποχή του πελατειακού κράτους και του δικομματισμού όμορφου και ανέμελου, αφού έβλεπα μπροστά μου μία καταστροφή, ανήμπορος να αντιδράσω. Κι έτσι, αργά και σταθερά, έφτασα πλέον σε μία σίγουρα καλή ανάκαμψη.

 Κι αυτό δε θα το κατάφερνα χωρίς εσένα. Εξαιρετική παρέα, συμβολή και συμβουλή, είχα καιρό να ξεχαστώ έτσι Θα ήθελα να σε γνωρίσω καλύτερα. Συγχώρεσέ με όμως , και μην προσβληθείς, αν διαβάσεις αυτό - πράγμα που απεύχομαι: Δε μπορώ να σε ερωτευτώ. Όχι γιατί δεν αρκείς. Αλλά γιατί οι πληγές... Δε γίνεται. Η αμέριστη όμως συμπάθεια και ανάγκη μου να παραμείνουμε έτσι κοντά, είναι δεδομένες. Θα είμαι ίσως σκληρός, αλλά ξεκάθαρος: Δε με απασχολεί η συναισθηματική σου αντίδραση στα παραπάνω. Η ανάρτηση αυτή είναι τζόγος. Παίζω στην ιντερνετική θεά τύχη το αν θα φτάσει πρώτα γραπτά ή προφορικά σε σένα το φιλικό καθαρά ενδιαφέρον μου για σενα. Όποια κι αν είναι η μακροπρόθεσμη ή μικροπρόθεσμη αντίδρασή σου, οφείλω να σε ευχαριστήσω και πάλι για *σχεδόν* όλα.

Έτσι λοιπόν, μ' αυτά και μ' αυτά, κλείνω μία ιστορία 5-6 ετών. Το μπριζολάκι θα συνεχίζει να είναι ονλάην ως προσωπικό ημερολόγιο. Δηλώνω ρητά και προς πάσα κατεύθυνση πως οι απόψεις που εκφράζονται  σε πολύ παλαιότερες αναρτήσεις είναι πλέον ξένα σώματα. Σε αυτή την εξαετία -και δη τελευταία διετία- οι συνειδησιακές αλλαγές δεν επέτρεψαν -φυσιολογικά- την υιοθέτηση κοινού παρανομαστή πολιτικών και άλλων απόψεων.

Ευχαριστώ, τέλος, από τα βάθη της καρδιάς μου τους σχεδόν 6.000 μοναδικούς επισκέπτες, που τα τελευταία 5 χρόνια δέχτηκαν να διαβάσουν μεγάλο μέρος του νου, των σκέψεων και των προβληματισμών μου. Σε αυτές τις 6.000 ανθρώπινες υπάρξεις που έχουν πλέον ένα κομμάτι μου, αφιερώνω:

Μια καινούρια ζωή ανατέλλει (κι άλλα στερεοτυπικά). Τα λέμε στην αντιπέρα, φοιτητική-ενήλικη όχθη!

.-

Υπάρχει μία στιγμή που η καρδιά σου παύει για λίγο να έχει τον κανονικό της ρυθμό. Την ίδια στιγμή, ο εγκέφαλός σου βρίσκεται σε τεράστια σύγχυση, τα χέρια σου παγώνουν, ένα ισχυρό σφίξιμο στο στήθος είναι το μόνο που διακρίνεις εύκολα.

Αναμνήσεις δεκαετιών περνούν τότε μπροστά σου σαν ταχύτατα εκτυλισσόμενη ταινία, βρίσκεσαι τώρα σε ένα στενό πεζοδρόμιο κάπου στο κέντρο της αθήνας, έναν ήσυχο απογευματινό -μάλλον κυριακάτικο- δρόμο της Αθήνας. Ακαριαία πετάς σε μία φιλόξενη, πάντα οικεία, πάντα με την ίδια μυρωδιά αγάπης και θαλπωρής, γκαρσονιέρα εκεί κοντά. Πριν προλάβεις να προσέξεις τα δεκάδες κτερίσματα στο απέναντι της εισόδου ράφι, την ανείπωτη ησυχία του πέμπτου ορόφου ανεξαρτήτου μέρας και ώρας, βρίσκεσαι σε ένα παραδοσιακό αστικό νησιωτικό σπίτι, σε ένα μικρό μπαλκονάκι με ένα κλήμα να το σκιάζει.

Μυρωδιές , λόγια, εικόνες, συναισθήματα, στιγμές κι ανεξίτηλες αναμνήσεις τυπώνονται όλες σ' ένα δάκρυ, ένα και μοναδικό δάκρυ.






Επανατοποθετείσαι χρονικά, χωρικά. Ένα με δύο δευτερόλεπτα έχουν μονάχα περάσει. Δίνεις το ακουστικό του τηλεφώνου στον πρώτο τυχόντα ενήλικα, το νέο του θανάτου του παππού σου έχει αναγγελθεί πριν το εκφέρουν ανθρώπου χείλη.



Ομολογώ πως είμαι περήφανος για τον παππού μου.  Γυμναστής, λεβέντης, ωραίος και γεροδεμένος μέχρι και την έσχατη δεκαετία της ζωής του. Καλός χορευτής, γνώστης της παράδοσης του τόπου του.


Υπήρξε ουσιαστικά ο πρώτος μου παιδαγωγός, αν εξαιρέσω τους γονείς μου. Μαζί του και με τη γιαγιά μου πέρασα όλα τα πρωινά και μεσημέρια των πρώτων τριών ετών της ζωής μου. Και τα σαββατοκύριακα των επομένων δύο.  Με ξύπναγε το πρωί και μου έξυνε την πλάτη από τη φαγούρα του ολονύχτιου ανάσκελου ύπνου, συχνά με παραμύθι. Μαζί βλέπαμε μπανάνες με πιτζάμες, τον έσπρωχνα όταν τον έπαιρνε ο ύπνος, πράγμα που γινόταν κάθε πέντε λεπτά. Όταν διάβαζε την εφημερίδα του όμως ήταν η ώρα που ήθελε ησυχία. Θυμάμαι τα τεράστια γυαλιά πρεσβυωπίας του, είχε ήδη από τα τότε 75 του περίπου προβλήματα όρασης. Μιλούσαμε για το καλό και το κακό, την αγάπη, μου έλεγε ιστορίες, κουβεντούλες δηλαδή πολύτιμες για ένα νήπιο.

Εκείνος μου δίδαξε πρώτος αρχές, όπως το να μην κοπανάω τα άλλα παιδάκια για να μην πονάνε, να μην τους παίρνω τα παιχνίδια γιατί στενοχωριούνται. Ποτέ δεν το τηρούσα, εδώ που τα λέμε, αυτό που έλεγε, αλλά αν επέβλεπε το παιχνίδι δεν ήθελα να έχω τσακωμούς κι υπάκουγα. Κι αυτό γιατί ο παππούς μου είχε την πιο τρομακτική, την πιο άγρια φωνή της παιδικής μου ηλικίας. Όταν ήμουν νήπιο έβαζα τα κλάματα με τις φωνές του. Πετούσε βαριές κουβέντες αλλά ποτέ δεν τις εννοούσε.

Όταν πήγαινα στο δικό τους σπίτι όμως, ήταν η καλύτερή μου. Ξύπνημα με γυμναστική. Όταν ο παππούς μεράκλωνε, έβγαζε την ηλικιωμένη του σφυρίχτρα και έδινε ρυθμό στις κινήσεις μας. Στο τέλος αναφωνούσε περήφανα στη γιαγιά πως κάνουμε μαζί γυμναστική. Το πρωί βόλτα σε φούρνο, σουπερμάρκετ και ψιλικά, εναπόθεσή τους στο σπίτι και μετά στο πάρκο της γειτονιάς. Στο "Πάρκο της Βέμπως". Η ονομασία αποτελούσε συμβατική ορολογία μεταξύ εμού κι εκείνου. Η ονομασία προήλθε από την προτομή της Σοφίας Βέμπω που στέκει στη μέση του. Είχα αρθρώσει την εξής πρόταση, αυτολεξεί: "Παππού, σήκωσέ με να πιάσω το βυζί της."

Αχ, είχε να λέει την ιστορία μέχρι πριν το θάνατό του. Όταν στα 16 μου κατάλαβα πως το γυναικείο στήθος έχει κι άλλη χρησιμότητα από το να ταΐζει παιδιά, κατανόησα γιατί ο παππούς γέλαγε με την καρδιά του και μιμούνταν τη φωνή μου...


Στο πάρκο βόλτα και μπάλα. Φανατικός αντίπαλος του ποδοσφαίρου και ένθερμος υποστηρικτής του μπάσκετ, ο παππούς έβαλε το λιθαράκι του ώστε να πάω στο δημοτικό δίχως καμία επαφή με το δημοφιλέστερο άθλημα του κόσμου -προς τιμήν του.

To μεσημέρι, υπέροχο φαΐ της γιαγιάς. Με τη μυρωδιά ανατολής των μπαχαρικών που χρησιμοποιεί. Ο παππούς μου έβγαζε σε ένα ποτηράκι του ούζου μία γουλιά κρασί και έλεγε "Εβίβα!" για να τσουγκρίσουμε και οι τρεις.

Το απόγευμα καραγκιόζη ή ζωγραφική στο σπίτι. Το βράδυ τηλεόραση ή παιχνίδια χαρτιού και μολυβιού με τη γιαγιά. Περνούσα τις περισσότερες φορές τόσο καλά που έκλαιγα και χτυπιόμουν όποτε έρχονταν οι γονείς μου να με σύρουν άλλη μία βδομάδα στο σιχαμερό προνήπιο.

Ο παππούς άρχισε όμως σιγά σιγά να φεύγει από το προσκήνιο περί το τέλος του δημοτικού Έχοντας πατήσει πλέον τα 82-83, έμενε μόνιμα στο Πλωμάρι και δεν ήρθε παρα μόνο μια φορά ακόμη στην Αθήνα...

Η τελευταία του νουθεσία, η τελευταία του ουσιώδης παρέμβαση, πριν κατεβάσει λίγα ρολά και απομονωθεί στον κόσμο που επιφυλάσσεται στους περισσότερους πολύ ηλικιωμένους, ήταν στην τρίτη γυμνασίου μου. Όταν έμαθε πως έχω πάρε δώσε με το άλλο φύλο, έσπευσε να συμβουλεύσει να μην κρατώ γυναίκα πάνω από τέσσερις μήνες. Αναφερόμενος στα ... πολυτάραχα εργένικά του χρόνια και με τη βαθύτατη σοφία του επί του θέματος ανέφερε πως κατέληξε στο συμπέρασμα των τεσσάρων μηνών, καθώς μετά ''οι γυναίκες ζητούν πολλά και δίνουν λίγα''. Αν φέτος το καλοκαίρι ήταν σε θέση να αντιληφθεί και να κάνει ένα αστειάκι σαν παλιά, θα του έλεγα πως εκεί έχει πέσει ελαφρώς έξω....

Από αστειάκια και πειράγματα, είχε ένα περίεργο γυμνασιακό χιούμορ του 40'. Το οποίο διατήρησε μέχρι και την ένατη δεκαετία της ζωής του. Όσο τον κρατούσαν ακόμα τα πόδια του και πήγαινε την πρωινή του βόλτα, χτύπαγε τις εφημερίδες που διάβαζαν παλιοί του μαθητές τρομάζοντάς τους, έλεγε περιπαικτικά σε έναν ημιπαράλυτο συνομήλικό του πως το καθισιό και τα ποτάκια τον ρίξανε στο Π.

Προς το τέλος συγκινούνταν εύκολα, το σαγόνι του έτρεμε, έκανε πέντε λεπτά να ανέβει 20 σκαλοπάτια. Η πρωινή του γυμναστική περιορίστηκε σε κινήσεις των χεριών. Η όρασή του έγινε τόσο ασθενική που δε μπορούσε ούτε να διαβάσει, ούτε να ξεχωρίσει ανθρώπους σε απόσταση μεγαλύτερη του μέτρου. Πρόπερσι είχα αλλάξει αρκετά, τη μέρα της άφιξής μου στη Μυτιλήνη είχε πάρει την καρέκλα του και είχε βγει στον πολυσύχναστο δρόμο που οδηγεί σπίτι , για να μας υποδεχτεί. Όταν ακολουθήσαμε άλλο δρόμο και εστάλην να τον βρω και να του πω να έρθει σπίτι, στάθηκα δίπλα του και τον παρατηρούσα.

Με τί αδημονία κοίταζε το σημείο από το οποίο θα ερχόμασταν, είχε το κεφάλι στραμμένο εκεί και τις παλάμες πλεγμένες. Δάκρυσα, τον έβλεπα μετά από ένα χρόνο και εκείνος όχι. Πέρασα από μπροστά του υποδυόμενος τον περαστικό, ήθελα να δω αν θα με αναγνωρίσει. Είχα πάρει δέκα πόντους σε μαλλιά και ύψος, είχα αλλάξει στυλ ρουχισμού, ήθελα να δω αν θα του θυμίσει κάποιον αυτός ο περαστικός που επρόκειτο να γίνω.

 Τα μάτια του, παρότι δεν έβλεπαν στα 3 μέτρα που πέρασα μακριά του, με ακολούθησαν. Με είχε αναγνωρίσει. Κι εκεί, ήταν η πιο γλυκιά στιγμή της μέχρι τότε ζωής μου. Τον πήρα από το χέρι, όπως με έπαιρνε κάποτε κι αισθανόμουν ατέλειωτη σιγουριά, είπε "βάστα με Γιώργο γιατί δεν πατώ καλά" και πήγαμε μαζί σπίτι.


 Η εξόρμησή του αυτή εκτός σπιτιού ήταν μια υπέρβαση παρακινημένη από το συναίσθημα. Τα πράγματα είχαν αλλιώς...

Η αναπνοή του έγινε δύσκολη, το καθημερινό του βολτάκι περιορίστηκε στο πότισμα του κήπου που είχε δημιουργήσει στα χαλάσματα ενός κτηρίου - φαντάσματος.

Μπορεί αυτή η φθορά να μη με ευχαρίστησε, αναλογιζόμενος όμως πόσο τυχερός ήταν που είχε μια φυσιολογική γήρανση , ήμουν καθησυχασμένος πως ακολουθούνταν πλήρως η φυσική κι αναπόφευκτη ροή των πραγμάτων.

Στις αρχές του 2012, υπέστη ένα ελαφρύ καρδιακό επεισόδιο. Παρότι υποδέχτηκε το πρώτο μας τηλεφώνημα με τη φράση "τη σκαπούλαρα πάλι" (είχε προηγηθεί σωρεία πτώσεων λόγω των αδύναμων ποδιών του , ευτυχώς με τυχερά γι' αυτόν αποτελέσματα) η παραμονή του στο νοσοκομείο για μήνες τον αποξένωσε, τον μαράζωσε, τον κατέστησε ανίκανο να περπατήσει και να ευτοεξυπηρετηθεί. Για εξιτήριο δώρο, τον κέρασε μια νοσοκομειακή ουρολοίμωξη μη αντιμετωπίσιμου βακτηρίου. Ο κραταιός "παππούς Μανώλης" των παιδικών μου χρόνων είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί...

Ωστόσο, έκανε την ύστατη, υπεράνθρωπή του προσπάθεια. Μέσα σε ένα τρίμηνο κατάφερε να αποκτήσει ξανά το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Έτρωγε μόνος του, αυτοεξυπηρετούνταν. Ήθελε ένα στήριγμα μόνο για να περπατήσει αργά αργά ως τις 3-4 θέσεις που άλλαζε στο σπίτι.

Πριν πέντε μέρες, στην πορεία για το απογευματινό του κάθισμα, κουράστηκε, πράγμα σύνηθες. Κάθισε για λίγο και συνέχισε. Εναποτέθηκε στο σημείο τερματισμού, όπως κάθε φορά. Μόνο που αυτή τη φορά, έγειρε και δεν ανέπνευσε.










Στην Κρήτη λένε πως οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν Κυριακή.



Κι εγώ, θα θυμάμαι τον ακριβοδίκαιο, μερακλή παππού με τη γυμναστική του σφυρίχτρα και το περήφανό του ανάστημα. Τις ατέλειωτες ιστορίες του, το μουστάκι του, τις φράσεις - σήματα κατατεθέντα του.

"Γιώργο, άμα γεράσει ο παππούς, θα του δίνεις ένα ποτήρι νερό; "

"Να δω τί θα κάνετε άμα ψοφήσω εγώ 'δω πέρα"

"Τσι γ'ναίκις απου δυο μηριές τση ταΐζουμι , ένα φχαριστώ δε λέγουν. "





Και, τέλος,  η φράση με την οποία λέγαμε καληνύχτα, η φράση με την οποία τον χαιρετώ κι εγώ, περήφανος γι' αυτόν , ευτυχής που τον γνώρισα:




"Πάμε για ύπνο Κατερίνα. "

Έριξε χυλόπιτα η Λόλα στον Καρνέησον, τσακίστε τους φασίστες με ρόπαλα του baseball.

Κάθομαι στο χορτάρι, είναι βρεγμένο. Κοιτώ τον ουρανό, αστέρια, νέφη, πλάση. Η ζωή μου μπαίνει σε μια νέα φάση, την ύστερη εφηβική. Θα ανεξαρτητοποιηθώ , στο μέτρο του δυνατού. Θα περάσω στη σχολή πρώτης ή δεύτερης προτίμησής μου. Ο χορός αρχίζει.


Βαρέθηκα ουρανό, στρέφομαι στο έδαφος. Στα πόδια μου, ένα ζευγάρι μελί, λαμπερά, ευμεγέθη μάτια με προβληματισμένο ύφος, κοιτούν αόριστα. Κοντοστέκω το λογισμό μου· μειδιώ, το κεφάλι μου αδειάζει, σκύβει, το στομάχι μου εξαϋλώνεται, η αναπνοή γίνεται κοφτή, βίαιη, συριχτή.

Πάντα ο ίδιος κατακλυσμός.


Πλέον δεν κοιτώ τ' άστρα.
Ο χορός μ' αφήνει να ξαποστάσω ίσα να δω την αντανάκλασή τους. Μια λάμψη μοναδική, αγγελική, θεσπέσια. Απαραίτητη, ζωτικής σημασίας μάλλον.

Όλα αυτά
και άλλα πολλά
ανίκανα να τυποποιηθούν σε είκοσι και τέσσερα σύμβολα





σε ένα ζευγάρι μελί, λαμπερά, ευμεγέθη μάτια.

Θάνη

Όλοι σ' αυτή τη χώρα γεννήθηκαν λεβέντες
πρόσχαροι με μεγάλες καρδιές που αγαπάν
όλοι καμώθηκαν με μάρμαρο και ήλιο
όλοι καμώθηκαν τίμιοι και γενναίοι

Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.

Όλες εδώ γεννήθηκαν με τιμημένους κόρφους
όλες περήφανες καλόκαρδες μανάδες
ακούραστες εργάτριες της σπιτικής μας ευτυχίας

Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.

Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.

Νέο

Πρώτη ανάρτηση για φέτος , πολύ καιρό έχουμε να τα πούμε, 2 μήνες κοντά.
Καλά, πάρτε τ' αρχίδια μου, που περιμένετε ευχούλες για τη χρονιά, υγεία να υπάρχει και θα τα δούμε αργά και διεξοδικά τα υπόλοιπα.

Βαρέθηκα το χειμώνα, βαρέθηκα το κρύο, βαρέθηκα το γκρι. Την Παρασκευή, είδα τον ήλιο να πέφτει και να λούζει άπαντες, ένοιωσα τόσο όμορφα, που δεν το περίμενα. Άλλη η αίσθηση του ήπιου κλίματος σε συνδυασμό με ηλιοφάνεια, προσόν που έχει η Μεσόγειος, η αλήθεια να λέγεται. Τέσσερις διακριτές εποχές. Ίσα χωρισμένες. Ζέστη - κρύο και οι ενδιάμεσές τους. Μια που οδηγεί στο μαρασμό και στο κρύο, και μία που ξεκινά από κρύο για να καταλήξει στην αναγέννηση και στη ζέστη. Όπως οι πολιτισμοί που ήκμασαν σε αυτόν τον τόπο, τον ομφαλό της Γης.

Καλά, είναι αργά, είμαι κουρασμένος, έχει ανοίξει το κουτάκι με τις μαλακίες, γράφτε άκυρο.

Φεῦ, έχω δίκιο! Και κάπου εκεί ανάμεσα, χωμένος, ο πλέον υπέρτατος μήνας. Μάρτης! Κανείς δεν έχει καταφέρει να βγάλει κλιματολογικά μοτίβα γι' αυτόν το μήνα. Ξέρουν βασικά όλοι ένα. Τούτος ο μήνας, είναι μπορδέλο. Κάθε καιρικό φαινόμενο, είναι λογικό να προκύπτει αυτή την περίοδο. Οι 30 μέρες που το καλοκαίρι μάχεται το χειμώνα λυσσαλέα, και πάντα επικρατεί.

Τι επίδραση ασκούν ολα αυτά όμως στον άνθρωπο; Και δεν εννοώ έρωτες , σάχλες , ονειροπολήσεις και λοιπές φαντασιοπληξίες, ομιλώ περί ιστορίας, Αγαπητοί! Η μέρα μεγαλώνει, τα φυτά το αντιλαμβάνονται και πετούν μπουμπούκια.

Αλλά το ον με τις ανθρώδεις οπές...
Ρώμη, Αθήνα, Βυζάντιο, Καρχηδόνα, Ιερουσαλήμ, Βενετία, Γένοβα, Αλεξάνδρεια, Κνωσσός.
Εκεί που γεννήθηκε αυτό που περιέχει ο όρος Δύση. Πολιτισμός, φως. Αδυσώπητοι πόλεμοι για την κατοίκηση αυτής της γης, σφαγές, λαϊκά παραμύθια και θρύλοι. Όλα γύρω από τον υπέροχα δουλεμένο αυτόν τόπο. Με το ήπιο καλοκαίρι, τον ήπιο χειμώνα, την απουσία ακραίων καιρικών φαινομένων. Ένα υπήνεμο λιμάνι στην Κοσμοχαλασιά. Βορειότερα; Κρύο. Νοτιότερα; Ζέστη. Το τέλειο σημείο, το κέντρο της αρμονίας, οι καλύτερες για την ανθρώπινη ακμή συνθήκες.

Σεβαστείτε τουλάχιστον ότι γράφω 11:30 τη νύχτα και οι σκέψεις μου προσεγγίζουν αυτές ενός 12χρονου. Ο λόγος μου δε, πρέπει να είναι χείριστος, να θυμίζει γυμνάσιο ή και δημοτικό, θα 'θελα να πατήσω το backspace μέχρι να μη μείνει γράμμα από αυτό το ρεζίλι. Μα δε μπορώ...

Θέλω γενικά να μιλήσω. Μα το βουλώνω, έχω μποτιλιάρισμα. Τα προς έκφραση πράματα υπερτερούν σημαντικά της απορροφητικότητας του χώνου που θα τα πετάξει έξω, θα μ' ελαφρώσει. Ίσως και να μη θέλω, μερικά τινά, αν εξηγηθούν, χάνουν τη μαγεία τους.
Σα να 'χεις ένα χείμαρρο που να σου 'χει επιβληθεί από τη φύση σου, αν θες να τον μάθουν οι γύρω σου, να τους τον εκφράσεις ως βρύση. Ε, δε γίνεται. Σκέψου, νοιώσε, δείξε, βούλω το.

Κι αν καταλάβες τίποτα, σφύρα. Κάτι κατάλαβες. Αλλά όχι όλα, σωστά;
Αναγνώστη μου;

Γκροτέσκ(α)

Πάμε για ύπνο Κατερίνα.

Παρατηρώντας ένα Νέο.

Ήταν ένα κρύο, γιορτινό βράδυ.

Ο κόσμος πήγαινε κι ερχόταν στο σταθμό, άτομα κάθε ηλικίας περνούσαν από μπροστά Του.

Ο εν δυνάμει εκείνος επιβάτης στο βάθος της αποβάθρας, σιωπηρός, έβγαλε το κινητό του. Το κράτησε στο χέρι, σχημάτισε το συνδυασμό του στην οθόνη. Την άγγιξε ακόμα δύο φορές. Ύστερα, ξεκίνησε να γράφει, μα ήξερε πως δε θα τα κατάφερνε. Έμεινε, λοιπόν, μετέωρος ο αντίχειράς του. Προσπάθησε να κινηθεί λίγο ακόμα, μόνος του, ανεπαίσθητα, σε πείσμα των σκέψεών Του. Πέρασαν δύο , τρία ή και πέντε λεπτά. Ο επιβάτης αναστέναξε, έσβησε το υπό σύνταξη μήνυμα. Έριξε μια ματιά στον ουρανό, αποτράβηξε το κινητό και χαμογέλασε στο κενό.

Κι εκείνη τη στιγμή, κανένα μήνυμα , κανένας θεός της εκεί γης , κανείς άλλος θνητός δε θα μπορούσε να καταλάβει και να μετρήσει, πόσο μάλλον να εκφράσει και να χωρέσει, όσα περνούσαν σαν αστραπή από 'κείνο το σίγουρο χαμόγελο.

Ο επιβάτης πλέον ήξερε.

Το κενό σύντομα γέμισε, ο νέος επιβιβάστηκε σε αυτό, κάθισε μέσα του, κοίταξε στο παράθυρο, ένα θριαμβευτικό μειδίαμα ήταν διακριτό στο πρόσωπό του.

Ο συρμός ξεκίνησε, ο επιβάτης έστρεψε το βλέμμα του μπροστά με σιγουριά.

Ούτως ή άλλως, μόλις πριν λίγο είχε φτάσει στον προορισμό του.

(n)Ostalgie.

Όλα τούτα δω, τα παλιά μου τα ενθυμήματα
στάχτη γίνανε· σκορπίσανε (σ)τα κύματα.

Κοινοτοπίες ;

Έπειτα από κάποια χρόνια συνεχούς λογοδιάρροιας, φτάνεις πια ρε αδερφέ να βαριέσαι και τον ίδιο το λόγο. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, για άλλη ανάρτηση.

Η σημερινή μας επίθεση είναι στις κοινοτοπίες που μου προκαλούν ακατάσχετο πρήξιμο στ' αρχίδια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Πολύ σωστά θα καταλάβει ο αναγνώστης πως δεν πρόκειται να του χαϊδέψω τα αυτιά· για την ακρίβεια, θα είμαι ξεκάθαρος.

Ο μέγας εχθρός σε αυτή την περίπτωση είναι η αμερικλανιά, και όχι οποιαδήποτε, μα η σαχλή αμερικλανιά, αυτή που τρώμε στη μάπα από χόλλυγουντ και εκεί μουσική παραγωγή. Γενικεύοντας, ο δημιουργός αυτής της συμφοράς για την ανθρώπινη (και δη την Ελληνική, με τους απλησίαστα πολυπληθείς τρόπους έκφρασης) γλώσσα, είναι η σαχλαμάρα και το ρηχό υπόβαθρο των πολιτιστικών ερεθισμάτων από την άλλη πλευρά του ατλαντικού. Φυσικά, δεν αποκλείουμε κι ευρωπαϊκές ή ακόμη και εγχώριες μονάδες παραγωγής μαλακίας , παρά το γεγονός πως είναι απλά καθρέπτες και μαριονετάκια των απέναντι.

Τι εννοώ όμως λέγοντας κοινοτοπία; Εννοώ όλες αυτές τις ηλιθιωδώς μοτοποιημένες σύντομες εκφράσεις , οι οποίες υποτίθεται ότι υπάρχουν για εμψύχωση, δημιουργία χαράς, αλλαγή διάθεσης ή πέρασμα ενός μηνύματος.
Χρησιμοποιούνται επίσης σε εκθέσεις από παιδιά πρώτης δημοτικού, και είναι λίγο πιο δικαιολογημένες να υπάρχουν εκεί σε σχέση με τους -υποτίθεται- πηγμένους κεφάλους εφήβων και πάνω.
Παραλείποντας το γεγονός πως μου έρχεται αναγούλα μόνο στις σκέψεις , ορίστε μερικά παραδείγματα:
1) Χαμογέλα, μπορείς!
2) Να είσαι πάντα χαρούμενος/η!
3) Καλωσήρθες καλέ μου Χειμώνα!
4) Αξέχαστες στιγμές! {ενίοτε και:}Δε θα ξεχάσουμε ποτέ το χ.
5) Ζήσε με {αγάπη, τρέλα, συμπόνοια, πάθος κλπ}

Και, στο δια ταύτα, αυτές οι χοντρομαλακίες είναι ξεπερασμένες , αηδιαστικές, κοινότοπες και τιμούν τούτον που τις λέει με το παράσημο του *iq μπαταρίας*.

Ο λόγος είναι ένα υπέροχο εργαλείο , ένα δώρο της φύσης για τον άνθρωπο [σαν το νερό Κορπή (;) ].
Με το να τον κοιμίζεις έτσι βάναυσα κάνεις κακό και σε 'σενα και σ' αυτούς που σε ακούν και μπορούν να βάλουν τη γκεφαλή τους να στροφάρει λίγο. Γι' αυτό ή σκάσε ή βρες τρόπο να εκφράζεσαι αλλιώς ή ζήτα έλεος και τράβα στο Δημοτικό, χάπατο.

Έχεις απύθμενες δυνατότητες έκφρασης όταν μιλάς μια γλώσσα τόσο παραμετροποιήσιμη. Κι εσύ τι κάνεις; Αναπαράγεις στα Ελληνικά τις μεταφράσεις ανοήτων "μότο" από συφιλιδικές βιντεοταινίες εξ Αμερικής. Θάνατος.

Και στο κάτω κάτω, πού το είδατε αυτό γραμμένο, πως είναι κανόνας όλοι να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες. Μια φράση χωρίς τεκμηρίωση, είναι μια φράση της πούτσας. Σε 'μενανε αρέσει πολύ να ζω με τα μούτρα ξυνισμένα και να χαμογελάω μόνο όταν επιτυγχάνω κάποιο στόχο μου, δεν είσαι εσύ αυτός που θα μου επιβάλλει να ζήσω κάπως. Το τσουβάλιασμα στα Βούγια, όχι εδώ.

Ακόμα κι αν θες στη χειροτέρα των περιπτώσεων να προξενήσεις εντύπωση, ανασκεύασε τη σκεψη σου *αν μπορείς*. Αλλιώς σκάσε και μίλα σαν άνθρωπος.

Το κυρίως θέμα, φυσικά, είναι τα γενικότερα στερεότυπα και οι κοινωνικές επιταγές. Οι παραπάνω φράσεις είναι απλά το εργαλείο μου για εισαγωγή στο θέμα.

Γιατί να διέπεται ο ανθρώπινος κόσμος από ανόητους κανόνες; Γιατί να μην πράττει καθένας αυθόρμητα στην ιδιωτική και κοινωνική του ζωή και μέσω της μεθόδου του αποκλεισμού να "πέφτει" τελικά εκεί που του αξίζει;

Γι' αυτό φωτιά και τσεκούρι σε στερεότυπα-κοινοτοπίες που αφορούν την εμφάνιση ("Γιατρός/Δικηγόρος/Καθηγητής με μοϊκάνα; Ιιιιι"), την κοινωνική συμπεριφορά (Υποκριτικά "Τικανειςκαλαεισαικιεγωκαλα") , το χαρακτήρα ("μοναχικός = ο nerd των αμερικλάνικων b movies") , το άλλο φύλο ("άλλο φύλο = μόνο για να δέχεται/δίνει πούτσα") και τις ανθρώπινες σχέσεις, είτε φιλικές(χ), είτε ερωτικές(ψ) ["δώρα(χ,ψ) , φιλοφρονήσεις (χ) , γλυκόλογα (ψ) , συνεχής και αδιάκοπη επαφή, ακόμα κι από απόσταση (χ,ψ), κολλητιλίκι (χ)].

Σπάστε τα δεσμά, ζήστε λέφτεροι, ζήστε όπως νοιώθετε, διαλύστε τους φραγμούς και τις περιτροπές, μείνετε αδιάφθοροι και η ευτυχία του *κάνω κυριολεκτικά ό,τι μου αρέσει και με εκφράζει* , είναι κοντά.

Αλλιώς, παραμείνετε χωμένοι στα κόμπλεξ, τη βρώμα και το ποταπό προσωπείο σας, κλάστε μας τ' αρχίδια τελοσπάντων!

?

Εκτός ελέγχου βαίνω, -φοβάμαι- μα και θέλω.

Ω, όχι.

Απέλπιδες προσπάθειες να μη μπω στη δίνη, μη και η αλλη της άκρη είναι επικίνδυνη.

Μα δε μπορώ να τ'αρνηθώ πως θέλω ν'αφεθώ.

Γιατί τώρα, γιατί σε 'μενα , γιατί έτσι;

Μα, εν τέλει, κι επιτέλους, Πού ήσουν τόσο καιρό;

Τα μιλιούνια των θέλω για πρώτη φορά τείνουν να υπερνικήσουν τα πρέπει.

Χωρίς πρέπει, χωρίς δισταγμό, χωρίς παρεμβολές.


Κρατώ μέσα μου το χείμαρρο, μόνο και μόνο γιατί κάτι μέσα μου λέει πως είναι πολύ νωρίς να εμπιστευτώ έτσι άκριτα τα πάντα.

Ό,τι κι αν γίνει...

...ξέρεις...


Κι αύριο πρωί, πρέπει πάλι να σφραγίσω το κεφάλι, να αφοσιωθώ αποκλειστικά και μόνο στον πίνακα.Θα τα καταφέρω.
Τα καλά του να ελέγχεις.
Ακόμα.

Μέχρι όσο.

Κλοπή.

Η αγάπη (λέω αγάπη, όχι έρωτας) νιώθω πως άρχισε να νοθεύεται άσχημα όταν το μοναδικό (αξιόπιστο) εργαλείο ερμηνείας της πραγματικότητας έγινε ο ορθολογισμός και η οικονομία κινήσεων που επέβαλε αυτός στη συνείδηση σε συνδυασμό με ηθικές και στερεότυπα.

Είναι τόσο στενά τα όρια και η λογικότητα των λέξεων ή των κανόνων συντακτικού για να περιγράψουν έννοιες όπως "έρωτας" πχ.

Δε με νοιάζει αν υπάρχει έρωτας ή όχι. Ούτε θα αναλύσω κάτι τέτοιο με επιστημονικές πίπες.

Μην κολλάμε στους ορισμούς και  υποβιβάζουμε τα πράγματα. Προσπαθώ να κοιτάω μέσα στο μυαλό των ανθρώπων να δω τι παίζει. Υπάρχει έρωτας απο lifestyle, "ω τι ωραίο το hollywood και τα happy ends" , υπάρχει έρωτας-ψευδαίσθηση, έρωτας απο ανάγκη, έρωτας απο χούϊ, έρωτας απο μαλάκινση, απο συνήθεια, χαζοκαψούρα κτλ (δεν έχει τέλος).
Στην τελική, μπούρδες όλα αυτά. Σημασία έχει τι σκέφτεται ο καθένας ή τι αισθάνεται όταν μιλάει για αυτές τις τόσο ευπλαστες και ασαφείς έννοιες.

Δεν πιστεύω πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις δυστυχώς. Υπάρχουν πολύ έντονα εξουσιαστικά χαρακτηριστικά-σχέσεις εξάρτησης-παθογένειες και αρρωστημένα "εγώ", ακόμα και στα πιο γλυκά "σ'αγαπώ".

Οι σχέσεις των ανθρώπων, συχνά-ίσως τις περισσότερες φορές- βασίζονται έντονα στην καταπίεση. Και αυτό είναι αποτέλεσμα του ποταπού σημείου που έφτασε ο άνθρωπος να βάζει την οικονομία και την κερδοφορία ή τον εξορθολογισμό μέσα στις επαφές του. Την αναμονή για ανταπόκριση/την μαθηματική ανταπόδωση/τις εξισώσεις και τα νούμερα.

Ακόμα και σε παρέες, σε ομάδες, σε ζευγάρια, παντού. Η βία, η εξουσία, τα κέντρα και η εικόνα είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους. Δεν είναι άμεση καταπίεση, είναι έμμεση. Ανταγωνιστική, κάτω απο το τραπέζι βία. Βλέμματα, κινήσεις, σαθρότητα.

Θέλω να βλέπω ανθρώπους να γελάνε και να βιώνουν την αγάπη όπως την θέλουν. Απλά προσωπικά σαν άνθρωπος νιώθω πως είναι όλα σε μεγάλο βαθμό τόσο εγκλωβισμένα μέσα στο τρυπάκι της "εξάρτησης".


 
Βλέπω παντού σε σχέσεις προσδοκίες, επενδύσεις, όνειρα, δεσμά, φυλακές που δημιουργούνται με μια πλήρη αρμονία μεταξύ δεδομένων-συλλογισμών-συμπεριφορών και αναμονής. Αν πάει κάτι στραβά, πάλι στενεύουν τα δεσμά των επιπτώσεων. (επιπλέον φυλακές). Ο ένας άνθρωπος επενδύει την "αγάπη" του στον άλλον και περιμένει κάτι: θαλπωρή, κατανόηση, αποκατάσταση, κοινωνική δικτύωση κτλ. Και δεν είναι κατηγορία αυτό, είναι λειτουργίες που γίνονται συνειδητά ή μη. Δεν λέω πως για όλες τις σχέσεις και τις αγάπες είναι αυτοσκοπός το συμφέρον πχ. Λέω κάτι πολύ πιο βαθύ που είναι πολύ δύσκολο να εκφράσω με λόγια. Όταν οι άνθρωποι εντάσσονται στην "κατασκευή" των σχέσεων, είναι ανελεύθεροι και εξουσιασμένοι να παίζουν με κανόνες που μπορούν ή όχι να ανατρέψουν διεκδικώντας ο ένας και ο άλλος εικόνες και τριαντάφυλλα με βάση τα περπατημένα μονοπάτια. "Σ'αγαπώ" "μ'αγαπάς". Σε κάνω κτήμα σε χρησιμοποιώ και εσύ παράγεις, εγώ παράγω, κι όλα λύνονται με εξισώσεις.
 

Κι αν επιτέλους αναγκαστούν να ανατρέψουν τους κανόνες, ίσως μέσα τους θέσουν νέους, μπορεί να μην υπογράφουν συμβόλαια, αλλά να πέφτουν οι σφραγίδες με τα μάτια, τις συμπεριφορές και τα κατορθώματα που έχουν επιβράβευση.

Προσπαθώ να περάσω κάτι συγκεκριμένο. Το πως η "κοινωνία" ανθρώπων είναι ενταγμένη στην φύση της αλληλοεξάρτησης όχι απλά σε κλίμακα συνύπαρξης (νοητικής ή σωματικής) αλλά και σε πολύ πιο εσωτερικά επίπεδα συμπεριφορών.


Αν όμως μια βροχερή νύχτα έχεις το πηγαίο θράσος να βγεις στο δρόμο "γιατί έτσι" και να σκεφτείς τα χείλη της ή τα μάτια και το χαμόγελό της, και να νιώσεις πως στα έγκατα του εσωτερικού σου στάζουν εικόνες της, τότε ναι, ίσως -εκείνη- να ρέει μέσα σου. Έρωτας; Πάθος; Αγάπη; Δε με ενδιαφέρει. Δε με απασχολεί κιόλας.

Ψάξε να τη βρεις, όπως και να'χει.


Γιώργο, σ' ευχαριστώ.

13 5 13 7

Δεν ξέρω καλά καλά τι είσαι, ποια είσαι, ούτε ένας μήνας από τότε που έμαθα πως υπάρχεις.
Δεν ξέρω αν , αν απλά είμαι μέρος της επανάστασής σου, ένα κομμάτι κρέας, ένα μέσο, μια θυσία.

Δεν ξέρω πού πάει όλο αυτό.

Ξέρω όμως πως μου έμαθες άθελά σου, με την παρουσία σου και μόνο, μια λέξη που χρόνια τώρα έλειπε από το λεξιλόγιό μου, μια λέξη που  ό,τι κι αν γίνει, θα με βαραίνει με χρέος και φειδώ.

Σεβασμός , το περίτρανο όνομά της.

Και μακάρι να μπορούσα να σε ευχαριστήσω μονάχα γι' αυτό , για τίποτα άλλο πέρα από τις δεκάδες μαρμαρυγές που μου έρχονται αβίαστα κάθε φορά που εξερευνώ μια πτυχή σου, κάθε φορά που αισθάνομαι την καρδιά σου να σφυροκοπά στο στήθος μου, συναίσθημα αβάπτιστο κι αυτό.

Το πρώτο μου ερώτημα , πριν δυο βδομάδες και δυο μέρες· πού ήσουν τόσο καιρό;

Αυτό που δεν περίμενα ποτέ πως θα καταφέρω να βρω.

Μια παλαμη στην καρδιά και δυο δάκτυλα στα χείλη.

Ένας εμετός σκέψεις, αισθήσεις· από 'μένα;  Θεέ, τόσες συμπτώσεις, ποιος να 'ξερε.


qwertyuiop2






Εκείνα τα αφοπλιστικά Μάτια.
Καληνύχτα τους.  :)

Χμχμχμ

Αγαπητοί Συμμαθητές , κύριε Διευθυντά, και μέλη του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων,

Μια κατάληψη ξεκίνησε. Καλώς ή κακώς, ξεκίνησε. Βρισκόμαστε και βρίσκεστε εδώ για να ψηφιστεί ή όχι η συνέχισή της. Πολλοί σίγουρα περιμένετε να ακούσετε ένα λόγο που θα σας λέει επιτακτικά "ψήφισε υπέρ". Ωστόσο, δε βρίσκομαι εδώ γι' αυτό το λόγο, μα για να σας εκφράσω με ειλικρίνεια, αντικειμενικότητα και σθένος τα δίκαια και δημοκρατικά ψηφισμένα αιτήματά μας. Η ψήφος σας θα είναι μια ψήφος συνείδησης , αφού θα έχετε ακούσει προσεκτικά τα λόγια όλων όσων προηγήθηκαν.

Η Ελληνική Παιδεία, μέσα στον κυκεώνα των οικονομικών προβλημάτων, της ανικανότητας των διαχειριστών της καθώς και των προβλημάτων που ήδη υπήρχαν, βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Πέρα από τα απλά πράγματα που θα έπρεπε να παρέχει το σχολείο στο μαθητή, χρονιά με τη χρονιά, ερχόμαστε στην όλο και μεγαλύτερη υποβάθμισή του. Βλέπετε, ένα σχολείο που θα αναπτύσσει ολόπλευρα τους χαρακτήρες μας καιτις δεξιότητές μας και που θα μας παρέχει γνώσεις για να κάνουμε την κοινωνία μας καλύτερη, δεν είναι καν μέσα στις προτεραιότητες του Υπουργείου Παιδείας. Το γεγονός , δηλαδή, της έλλειψης των βιβλίων που δημιουργήθηκε από προχειρότητα; ανικανότητα; ανευθυνότητα; αποτελεί από μόνο του αιτία για διαμαρτυρία και αντίδραση των μαθητών, που συνειδητοποιούν έτσι, ότι στην πραγματικότητα η Ελληνική Πολιτεία δεν πολυνοιάζεται γι' αυτούς, αφού δεν φρόντισε να τους εξασφαλίσει τα αναγκαία για την εκπαιδευτική διαδικασία με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ, γι' αυτό το λόγο, αλλαγές που θα βελτιώσουν το κλίμα έστω και λίγο, όπως η επιμόρφωση των νεαρών μαθητών σχετικά με το καινούριο σύστημα εισαγωγής στην Γ' Βάθμια ή και η αξιολόγηση των βιβλίων από ανεξάρτητη επιτροπή για να αποφευχθούν φαινόμενα προπαγάνδας. Υπάρχουν όμως και πάρα πολύ σημαντικές αλλαγές και παραχωρήσεις που πρέπει να γίνουν, όπως η αναστολή των περικοπών για την παιδεία, η αναίρεση της κατάργησης και της συγχώνευσης σχολικών μονάδων, πράγμα που ταλαιπωρεί χιλιάδες συμμαθητές μας. Υπάρχουν , τέλος, και άλλα σοβαρότατα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν, όπως η επαναφορά της ενισχυτικής διδασκαλίας στο λύκειο , διαδικασία πολύ βοηθητική για παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα φροντιστηρίων για να καλύψουν τα κενά τους.

Γι' αυτό, συμμαθητές μου, σας καλώ να ψηφίσετε συνειδητά, υπερ των δικαιωμάτων σας , όπως σας καλώ, "αύριο" , ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας , να έρθετε όλοι μαζί μας, να διαμαρτυρηθούμε και να αντισταθούμε δυναμικά σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν ολότελα την παιδεία ΜΑΣ. Και μην ξεχνάτε, η σπίθα άναψε, με τη βοήθειά σας· θα γίνει φλόγα και στη συνέχεια· φωτιά, που θα κάνει τους πάντες να λυγίσουν, απέναντι στην κυριολετικά ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ δύναμή σας. Σας ευχαριστώ πολύ, Γ.Ι.Γ.

Είδα...

Είδα το αεροπλάνο που με πέταξε.
Είδα το θείο να περιμένει.
Είδα το Αιγαίο με τα νησιά του.
Είδα χειμώνα στη μέση του Αυγούστου
Είδα τρεις πολυ γνώριμες φυσιογνωμίες· διεξοδικά.
Είδα ανατροπές σε λεγόμενα και εικασίες.
Είδα πόσο λάθος έχεις, Εσύ.
Είδα πόσο χαζός υπήρξα.
Είδα την έλλειψη σχεδιασμού κατάματα και την αγγάλιασα.
Είδα τόνους μάρμαρο που περιέχουν χρυσάφι(α).
Είδα τα σύννεφα να μου γαργαλούν τη μύτη.
Είδα τα πόδια μου να τρέχουν χωρίς ψύγμα κούρασης στο χορτάρι.
Είδα τα καλύτερα φαγιά στον κόσμο.
Είδα το αεροπλάνο που με πέταξε.


Βλέπω Βάλτο.

Βολές κατά ρυπάς.

Φέτος το καλοκαίρι, μας γάμησε.
Και εξηγούμαι...

Βρίσκομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου στην ευχάριστη θέση να μπορώ να κανονίζω μόνος μου για τον εαυτό μου. Γι' αυτό, αλλά και για πολλούς λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω, πήρα την πρωτοβουλία και έκλεισα μόνος μου, αφού από τους γονείς δεν έβλεπα προκοπή, αεροπορικά εισιτήρια για να πάω στον παππού και στη γιαγιά μου που τους βλέπω μια φορά το χρόνο.

Είναι και οι δύο γέροι, 87 και 80 ετών αντίστοιχα, θέλω να τους δω. Μαζί τους ουσιαστικά πέρασα τα πρώτα 3 χρόνια της ζωής μου, καθώς και μήνες επί μηνών διακοπών. Έχω ενσωματώσει στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας και του χαρακτήρα τους, υποσεινήδητα, σε 'μενα. Δε μπορώ φέτος να μην τους δω. Ο παππούς είναι γέρος, έχει σχεδόν απωλέσει την όρασή του, είναι φιλάσθενος πλέον, μόνη του χαρά να μας βλέπει 10-15 μέρες το χρόνο. Η γιαγιά βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση, ωστόσο είναι και γι'αυτήν εξίσου μεγάλη παρηγοριά η θέα μας.

Έπειτα, υπάρχει και το σόι το ολάκερο στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Θείοι, θείες, ξαδέρφια, η γιαγιά μου, ο νονός μου. Θέλω να δω και αυτούς , θέλω να περάσω όμορφα τις διακοπές μου, έχω πατήσει μόλις τα 16.

Όμορφα θα ήταν να πήγαινα με τους γονείς μου και φέτος , μάλιστα προγραμματίζαμε να φύγουμε νωρίτερα από άλλες χρονιές για να αράξουμε περισσότερο.
Δυστυχώς, η μητέρα μου έπειτα από εξετάσεις αίματος έμαθε πως έχει κάποια προβλήματα τα οποία δεν είναι σοβαρά ευτυχώς, είναι όμως αναγκαίο να παραμείνει για ξεκούραση στην αθήνα για τουλάχιστον 15 μέρες ακόμη.

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα καλύτερα αν αναλογιστεί κανείς το πώς έχει αντιδράσει ο πατέρας μου μέσα σε όλα αυτά. Είναι εμφανώς στενοχωρημένος και για την υγεία της μητέρας μου, και για την επ' αόριστον αναβολή των διακοπών και για την απόφασή μου να φύγω για 10 μέρες στον ''παππού και τη γιαγιά''.

Και , εν τέλει, βρίσκομαι εγώ να πιέζομαι από παντού, από τα συναισθήματά μου για τους ανθρώπους που μου κράτησαν συντροφιά επί τουλάχιστον 4 χρόνια, τα οποία μου απαγορεύουν να τους ξεχάσω, από τη συμπόνοια για τη μητέρα μου, τον προβληματισμό για τον πατέρα μου και τη στενοχώρια για τον αδερφό μου, που θα βρεθεί 10 χρονών να κάθεται μέσα στο σπίτι 2+ μήνες, πράγμα που δεν έχει κανει ποτέ του.

Μακάρι να μπορούσα να βρω λύση αρεστή προς όλους, ωστόσο νοιώθω πως πρέπει επιτέλους να βάλω μια ιεράρχηση. Προέχουν οι γέροι. Δικαιούνται μια δεκαήμερη επίσκεψη, είναι απλά απάνθρωπο να τους έχουμε χεσμένους ένα χρόνο. Πονάει η ψυχή μου όταν τους σκέφτομαι ολομόναχους όλη η χρονιά , ας μη συμβαίνει το ίδιο και το καλοκαίρι. Έπειτα εγώ. Ξέρω πως έρχονται χρόνια δύσκολα. Του χρόνου, είναι ζήτημα το αν θα ξεκλέψω 20 μέρες, και για πάσχα - χριστούγεννα, ούτε λόγος. Είμαι 16 χρονών, δεν είμαι ούτε 10 να μην έχω άλλη επιλογή , ούτε 45 να είμαι σκουριασμένος και μίζερος. Έπειτα η οικογένεια. Κανείς δεν έχει σοβαρό πρόβλημα, υγείας.

Αλλά από την άλλη, σκέφτομαι οτι με τη φυγή παρατάω τους γονείς μου.

Χωρίς τη φυγή, παρατάω και τον εαυτό μου και τον παππού με τη γιαγιά μου και τους συγγενείς μου που βλέπω επίσης μια φορά το χρόνο.

Να κάνω την καρδιά μου πέτρα θα αναγκαστώ ούτως ή άλλως. Δεν ξέρω όμως για ποιον τι και πώς...

Τι ασφυκτική και ξαφνική πίεση μέσα στη μέση του καλοκαιριού...

Και;

Παλεύεις. Ψυχοφθόρα. Αποπνικτικά. Βίαια. Αυτοκαταστροφικά. Ένας σκελετός. Θέρμη για πάντα χαμένη.

Δε γράφω ποιήματα.

Και;

Έξω!

Αυτή την ανάρτηση δε θέλω να τη διαβάσει κανείς. Τη γράφω για μένα. Φύγετε όλοι. Σίγουρα θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης "γιατί ρε μαλάκα δεν γράφεις μόνος σου να τα διαβάζεις και μόνος σου;".

Ε η απάντηση είναι πως δε θέλω να διαβάσει κανείς, αλλά εντάξει, του πούτσου να κάθομαι να γράφω αμοναχός μου σαν την κοπελιά που κρατά ημερολόγιο με τα μυστικά της για βαρυσήμαντα πράγματα όπως το αν το αγοράκι που της αρέσει έβαλε σήμερα κολόνια ή ήρθε βρωμερός.

Ιούνης. Αυτός ο μήνας πάντα είναι γαμησέτα. Τουλάχιστον οι 4 τελευταίοι Ιούνηδες είναι έτσι. Οι 3 βαρετοί μέχρι αηδίας και ο 4ος ψυχοφθόρος , γδάρτης και αφυπνιστής. Ο φετινός είναι βαρετός, ανούσιος, αργός μέχρι τώρα. Και έτσι θα κυλήσει. Εξετάσεις και πτυχία μέχρι τις 12 και μετά το απόλυτο , το αγεφύρωτο βαρετό κενό, αυτό της αναμονής για να αρχίσουν τα παραθεριλίκια. Αυτό το μήνα πάντα έκανα μαλακίες. Χτυπούσα μόνος μου ή άλλους, χαλούσα πράγματα, έβαζα τους γονείς μου να τσακώνονται , ξενυχτούσα· παλιότερα ξέρναγα.

Εξετάσεις, τι πράμα κι αυτό φέτος. Δεν ξέρω τι θέλω, είμαι μπερδεμένος και σε βαθύτατη σύγχυση. Τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου παλεύουν αδυσώπητα μέσα μου με τις φυσικές κλίσεις και τα ταλέντα μου. Πράμα κι αυτό, να είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Ή μάλλον όχι.

Συμπίπτουν.

Διάολε, ναι, συμπίπτουν.

Υπάρχει ένα από τα ενδιαφέροντά μου , ένα από τα σημαντικότερα, που έρχεται σε πλήρη αρμονία με τις δεξιοτεχνίες μου. Ρε λες;

Κατά τ' άλλα , πουλάω διάφορα hardware εξαρτήματα, για πληροφορίες, κάντε κόμεντ παρακάτω. :P

Θα σκοτώσω τους γονείς μου. Ναι, ειλικρινά το λέω. Όλο μαλακίες, μπαλάκια ευθυνών από τη μια στην άλλη, μιζέρια και κατάντια, και όταν τα ξαναβρίσκουν είναι πολύ σκατά το θέμα και έχει περάσει πολύς χρόνος για να αναπληρωθεί η απώλειά του. 15 χρόνια τώρα. Αναρωτιέμαι πώς σκατά επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό τόσο καιρό. Ίδιο κι απαράλλαχτο, οι αφορμές διαφέρουν. Σαν τον σεισμό. Συσσώρευση, εκτόνωση, καταστροφή, ανοικοδόμηση μέχρι την επόμενη συσσώρευση. Στο διάολο, δεν παντρεύομαι επ'ουδενί.

Σκατά, αυτό κάνω κι εγώ. Εκτονώνομαι από τη βαρεμάρα μου.

Σύντομη περιγραφή του αδιεξόδου μου:

Θέλω να τελειώσουν οι εξετάσεις για να είμαι ελεύθερος και να κάνω ό,τι θέλω. (δεν έχω όμως τι να κάνω)

Δε θέλω να τελειώσουν οι εξετάσεις γιατί με το διάβασμα απασχολούμαι και δε βαριέμαι. (δεν έχω όμως όρεξη να διαβάσω καλοκαιριάτικα)

Βαριέμαι τη διαδικασία των εξετάσεων, αλλά δε μπορώ και να την παρακάμψω.

Μου αρέσει η διαδικασία αλλά βαριέμαι και

Γάμα το.

Πάω για ύπνο.

Simplified language? No thanks!

The European Commission has just announced an agreement whereby English will be the official language of the European Union rather than German, which was the other possibility.

As part of the negotiations, the British Government conceded that English spelling had some room for improvement and has accepted a 5- year phase-in plan that would become known as ''Euro-English''.

In the first year, ''s'' will replace the soft ''c''. Sertainly, this will make the sivil servants jump with joy.

The hard ''c'' will be dropped in favour of ''k''. This should klear up konfusion, and keyboards kan have one less letter.

There will be growing publik enthusiasm in the sekond year when the troublesome ''ph'' will be replaced with ''f''. This will make words like fotograf 20% shorter.

In the 3rd year, publik akseptanse of the new spelling kan be expekted to reach the stage where more komplikated changes are possible.

Governments will enkourage the removal of double letters which have always ben a deterent to akurate speling.

Also, al wil agre that the horibl mes of the silent ''e'' in the languag is disgrasful and it should go away.

By the 4th yer people wil be reseptiv to steps such as replasing ''th'' with ''z'' and ''w'' with ''v''.

During ze fifz yer, ze unesesary ''o'' kan be dropd from vords kontaining ''ou'' and after ziz fifz yer, ve vil hav a reil sensi bl riten styl.

Zer vil be no mor trubl or difikultis and evrivun vil find it ezi tu understand ech oza. Ze drem of a united urop vil finali kum tru.

Und efter ze fifz yer, ve vil al be speking German like zey vunted in ze forst plas.

The mainstream compilation of nonsense

Αθήνα 2004: Η πόλη του φωτός και της γκλαμουριάς , η πόλη-πρωτεύουσα ενός πλούσιου και ευημερεύοντος ευρωπαϊκού κράτους. Ασφάλεια, τάξη, καθαριότητα, εθελοντισμός , ολυμπιακά έργα κι ακίνητα, λαϊκή ευφορία· σπατάλη.

Αθήνα 2011: Η πόλη της μούχλας και της πρέζας, η πόλη - πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου και λεηλατημένου PIIG κράτους. Βρώμα, αποσύνθεση, μιζέρια , εξαθλίωση , εσωστρέφεια, παρατημένα πάλαι πότε μεγαλειώδη και φανφαρόνικα κτήρια , λαϊκή οργή· λιτότητα.

Η Αθήνα είναι πλέον το ξεχειλωμένο και φθαρμένο από τη χρήση μουνί της πουτάνας που σήμερα ονομάζουμε-ουν Ελλάδα. Το κέντρο της. Που αντιπροσωπεύει όμως και όλο της το σώμα.

Βέβαια, όπως λέει κι ο συμπαθής Καμπουράκης "Η ιστορία είναι μια πουτάνα, γι' αυτό και τη σέβομαι βαθύτατα". Να γιατί θα προτιμήσω να διατηρήσω το σεβασμό μου προς την νυν πουτάνα, πάλαι πότε όμως ανθούσα και παρθένα Ελλάδα.

Ας τιμήσωμε το θέμα της αναρτήσεως μεταπηδώντας σε ένα θέμα όπως η οικονομία.

Η διάλυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στο βωμό της μαζικής εθελοτυφλίας και καθοδήγησης

είναι το τι θα επιτύχουμε προσπαθώντας λύση μέσω μνημονίου. Αναδιάρθρωση, διάλυση της κυβέρνησης και εθνικός συνασπισμός τώρα.

Αλλιώς, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, όλοι στους δρόμους να το υπερασπιστούμε.

Ο αθλητισμός.

Μπράβο που κόψανε τα λεφτά στους αρχιγύφτους, λαμόγια , ζώα και κοπρίτες ιδιοκτήτες των ΠΑΕ. Ούτε ένα ευρώ σε τυρόβλαχους παράγοντες και παίκτες- εργαλεία ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Πούτσα σε καφενεία όπως ΑΕΚ, Ατρόμητος, Ολυμπιακός , Παναθηναϊκός, Ξάνθη, Ολ. Βόλου, Άρης , Πάοκ, Αστέρας, Πανσερραϊκός και ΑΕΛ.

Η μουσική

http://www.youtube.com/watch?v=B9GIeee42no&feature=related

Η μικροκοσμική επικαιρότητα.

Εξεταζόμενη νεολαία , πάλεψε για ένα γαμω- Καλοκαίρι. Απομένουν 20-25 μέρες και.

Various.

Ευχαριστώ που ανέχεστε την παιδική έως τώρα γραφή μου. Σε όποιον θυμίζω γραφή μου σε περίοδο δευτέρας γυμνασίου, να κομεντάρει από κάτω ένα 3.

Θα μου δώσει τη χαρά πως δεν έχει χαθεί ο γουτσουνιάρικος εκείνος παιδικός τρόπος.!!

Future.

Η επόμενη ανάρτηση θα γαμεί γιατί θα είναι σοβαρή. Μέχρι τότες, εύχομαι καλή δύναμη διάβασμα, βολτες , κεφι κλπ κλπ κλπ.

Past.

You are better than.

?

Πώς έγραφα μικρός.

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν 3 χρόνια. Απρίλης 2008 , πρώτη γυμνασίου.

Το κοιτάω και απολαμβάνω γελώντας.

Στρατηγική Ελλάδας για νίκη! ('36)

1. Καταλαμβάνετε ΑΜΕΣΩΣ την Αλβανία.

2. Ερευνάτε αλπινιστές φανατικά, και βγάζετε πολλές ταξιαρχίες αποτελούμενες από αυτούς (τουλάχιστον 15) , ενώ έχετε κάνει upgrade το πεζικό από '18 σε τουλάχιστον '36.

3. Όλη την ώρα, αλλάζετε το καθεστώς στο αντίθετο του δημοκρατικού. (ώστε να μπορείτε να κυρήξετε πόλεμο σε όποιον θέλετε)

4. Βγάζετε ένα βομβαρδιστικό και ένα μαχητικό, από τα ήδη πρώιμα, δε χρειάζεστε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Περνάμε στη δεύτερη φάση. (πρέπει να είστε ταχύτατοι)

1. Επιτίθεστε με πολύ στρατό στο Plodviv της βουλγαρίας από καβάλα και αφού το καταλάβετε, πάτε βόρεια (δε θυμάμαι όνομα) ώστε να κόψετε τη βουλγαρία στη μέση (και το στρατό της μαζί).

2. Καταλαμβάνετε gorna dzumaya με το στρατό αλπινιστών που έχετε στη θεσσαλονίκη.

3. Θαύμα! Μένει η Σόφια, η βράκα και η βάρνα. Επιτίθεστε στη βάρνα και αν νικήσετε οι μεραρχίες εξαφανίζονται.

4. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας ζητήσουν ανακωχή δίνοντας σας εδάφη, δεχθείτε.

5. Αφού ανασυνταχθεί ο στρατός σας και εφοδιαστεί, επιτεθείτε από plodviv , gorna dzumaya και από μια βόρεια επαρχία δε θυμαμαι ονομα, στη ΣΟΦΙΑ.

6. Αν την καταλάβετε, μένει η βράκα. Πρωτού προλάβουν να σας επιτεθούν στη σόφια, πηγαίνετε γρήγορα γρήγορα στη διπλωματία και πατήστε annex nation στη βουλγαρία.

7. ΕΤΟΙΜΟΙ! Η βουλγαρία είναι δική σας, τα εργοστάσιά σας διπλασιάστηκαν (από τους στρατιώτες που βάλατε να παραφυλάν για παρτιζάνους), και πλέον μπορείτε να βγάλετε και τανκ.

Τρίτο κεφάλαιο:

1. Πρέπει να ερευνησετε τακτικες πεζικου, καθως ο επόμενός σας αντίπαλος (τουρκία) δε μασάει.

2. Προχωρήστε στην έρευνα, κάνοντας το πεζικό σας τουλάχιστον '39.

3. Βγάλτε Vickers Mk. E και πεζικο για τα πεδινά, αλπινιστές για τα ορεινά, 1 αεροπλανοφόρο και αναβαθμίστε το πυροβολικό σας. Προεραιτικά μπορείτε να βάλετε heavy tanks στο πεζικό μόνο.

4. Δημιουργήστε απόθεμα προμηθειών.

5. Ζητήστε από την Ιταλία τα δωδεκάνησα και τη ρόδο, αν δεν τα δώσουν δεν πειράζει, απλώς μειώνονται οι επιλογές σας για αιφνιδιασμό.

Εδώ τελειώνει ο οδηγός, σας έδωσα τουλάχιστον 10 ώρες παιχνιδιού παραπάνω. Θα ασχοληθούμε με την επίθεση στην τουρκία σε κανε μήνα.

Το παραπάνω αποτελεί οδηγό για ένα παιχνίδι που ανακάλυψα τότε , το hearts of iron 2 !

Μεγάλη Εβδομάc και συναφείς ιστορίες.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ο Κύριος...

Πότε φτάσαμε ως εδώ; Ούτε που κατάλαβα. Μέσα σε μια ταχύτατα διαδραματιζόμενη χρονιά και αντιμέτωπος με τον αδυσώπητο χρόνο, βρέθηκα να βλέπω μέρες επι μερών , βδομάδες επί βδομάδων και εν τέλει μήνες επί μηνών να περνούν χωρίς να παίρνω χαμπάρι.

Η μεγάλη εβδομάδα πέρασε , χωρίς καν να το καταλάβω. Αρκετά αγγλικά, οι υποχρεώσεις που τα αφορούν με οδήγησαν στο να περάσω 2-3 μέρες προσμονώντας απλά το τέλος τους, έτσι , για να νοιώσω ελαφρύτερος.

Προβληματίζομαι λοιπόν, από την έκτη δημοτικού παρατηρώ το φαινόμενο αυτό , όμως μόλις φέτος έγινε τόσο έντονο και συνάμα αισθητό. Μια ανησυχία με περιβάλλει. Μήπως έτσι θα κυλήσει όλη μου η ζωή; Μήπως το προσδόκιμο ζωής που ως μικρό παιδί σκεφτόμουν "πολύ, πάρα πολύ μακρινό" είναι τελικά πολύ- πολύ πιο γρήγορα επερχόμενο; Δεν ξέρω, μπαίνω σε σκέψεις , ειδικά όταν ακούω μεγάλους να λένε "πόσο μικρή είναι η ζωή" και κυρίως το απόλυτα τρομακτικό "πώς πέρασαν τα χρόνια;".

Και ναι , κάνω κι εγώ αυτή τη σκέψη ή τις σκέψεις αυτές. Κάνω και ορισμένους γελοίους παραλληλισμούς που αφορούν την ηλικία μου βέβαια , όπως το ότι την εποχή που γεννήθηκα προλάβαινα άνετα να συνομιλήσω με κάποιον γεννημένο πριν το 1899 , ενώ τώρα μετα βίας βρίσκω κάποιον πριν το 1920. Ή η άλλη κορυφαία σαχλαμάρα που μου ήρθε μόλις έμαθα πως πέθανε ο απίστευτος και αναντικατάστατος Νίκος Παπάζογλου. Όταν γεννιόμουν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ΚΑΝ μεσήλικας. Και τώρα.... πέθανε! Η πιο τραγελαφική μου σκέψη , που οφείλω και να μοιραστώ , είναι το τέλος της καριέρας του Αντώνη Νικοπολίδη. Μια ζωή τον θυμάμαι να παίζει , έζησα όλη του την εμφανή καριέρα. Από 5χρονο έλεγα "αμα έχουμε Νικοπολίδη δε μπαίνει γκολ". Και τώρα; Δε θα τον ξαναδώ να παίζει επαγγελματικά όπως παλιά· ποτέ ξανά! Τέλος, σκέφτομαι τον παππού μου, που τώρα είναι 87 ετών και έχει 1002 προβλήματα. Διάολε, στα 78 του , γυρνάγαμε παρέα όλους τους αμπελόκηπους , πρώτα κουραζόμουν εγώ και έπειτα εκείνος. Πρόβλημα υγείας κανένα, αθλούνταν καθημερινά. Πλέον , βλέπω πως μέσα από την άρνησή του να αποδεχθεί την πλέον αδυναμία του, κάνει το πρωί 2-3 διατάσεις στα χέρια , ίσα ίσα να δείξει πως εξασκεί ακόμα αυτό που σπούδασε πριν 70 χρόνια , έστω και στον εαυτό του...

Ποιός ξέρει. Ίσως πριν καλά καλά το καταλάβω , φτάσω να κλαίω από συγκίνηση στη θέα ενός σκονισμένου psp ή να αναπολώ μνήμες 50+ ετών προσπαθώντας να δω αν μπορώ να παίξω το cod 4 στον εν έτει 2060 υπολογιστή μου. :P

Στα σχετικά με τη θρησκευτική πίστη και το όλο πνεύμα των ημερών, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι προς άπαντες. Η νηστεία και η τήρηση στοιχειωδών εθίμων όπως το άναμμα ενός κεριού, αποτελούν -είτε το θέλουμε, είτε όχι- κληρονομιά μας , παράδοσή μας ως ομάδα ανθρώπων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "θρησκευόμενος" εξακολουθεί να μη μου ταιριάζει, μια και ό,τι "θρησκευτικά ορθό" τελώ, είναι αφοσίωσή μου στην παράδοση , αποκλειστικά και μόνο.

Επίσης, πιστεύω στο βαθύτερο νόημα της ανάστασης του Ιησού. Είναι ολοφάνερο πως ο κύκλος της ζωής του και οι διδαχές πολλών θρησκειών, σχετίζονται με την αρχέγονη περιέργεια του ανθρώπου για το τι είναι ο Ήλιος. Ένα φιλάνθρωπο ον που εγκαταλείπει τον άνθρωπο μισό 24ωρο ίσως; Κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα πάντως, οι βαθύτερες ρίζες των περισσοτέρων θρησκειών είναι ίδιες. Και αφορούν τον Ήλιο. Οι μόνοι βέβαια που είχαν τ' @@ να λατρέψουν απευθείας τον Ήλιο , ήταν οι Αιγύπτιοι και ορισμένοι προ-Κολομβιανοί λαοί της Αμερικής. :p Οι υπόλοιποι ίδρυσαν ή εντελώς νέες θρησκείες με βάση τον ήλιο, ή απλά δημιούργησαν έναν θεό- παραπλήσιο του Ήλιου (λέγε με Απόλλωνα).

Τέλος, οφείλω να ομολογήσω πως συγκινήθηκα όταν είδα σήμερα ένα τέτοιο γιγαντιαίο πλήθος με τις λαμπάδες στο χέρι, συγκεντρωμένο όλο μαζί. Και το "άγιο" φως να μοιράζεται απλόχερα από άνθρωπο σε άνθρωπο , με ένα χαμόγελο και μια ευχή.

Η αγιοσύνη αυτού του φωτός αποτελείται από στοιχεία που αποτελούν τη βάση της ιδεατής κοινωνίας που έχω στο μυαλό μου, όσο γελοίο κι αν ακούγεται αυτό σε όσους με ξέρουν καλά...

Και του χρόνου με υγεία παίδες. :)

ps. Βρίσκομαι εδώ τέτοια ώρα λόγω ασυγκράτητης επίθεσης προς τη μαγειρίτσα , η οποία με τιμωρεί βάναυσα με ναυτία και πονοστόμαχο. Με την ανάρτηση έφτιαξα λιγάκι , λέω να πάω να την πέσω.