Πώς έγραφα μικρός.

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν 3 χρόνια. Απρίλης 2008 , πρώτη γυμνασίου.

Το κοιτάω και απολαμβάνω γελώντας.

Στρατηγική Ελλάδας για νίκη! ('36)

1. Καταλαμβάνετε ΑΜΕΣΩΣ την Αλβανία.

2. Ερευνάτε αλπινιστές φανατικά, και βγάζετε πολλές ταξιαρχίες αποτελούμενες από αυτούς (τουλάχιστον 15) , ενώ έχετε κάνει upgrade το πεζικό από '18 σε τουλάχιστον '36.

3. Όλη την ώρα, αλλάζετε το καθεστώς στο αντίθετο του δημοκρατικού. (ώστε να μπορείτε να κυρήξετε πόλεμο σε όποιον θέλετε)

4. Βγάζετε ένα βομβαρδιστικό και ένα μαχητικό, από τα ήδη πρώιμα, δε χρειάζεστε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Περνάμε στη δεύτερη φάση. (πρέπει να είστε ταχύτατοι)

1. Επιτίθεστε με πολύ στρατό στο Plodviv της βουλγαρίας από καβάλα και αφού το καταλάβετε, πάτε βόρεια (δε θυμάμαι όνομα) ώστε να κόψετε τη βουλγαρία στη μέση (και το στρατό της μαζί).

2. Καταλαμβάνετε gorna dzumaya με το στρατό αλπινιστών που έχετε στη θεσσαλονίκη.

3. Θαύμα! Μένει η Σόφια, η βράκα και η βάρνα. Επιτίθεστε στη βάρνα και αν νικήσετε οι μεραρχίες εξαφανίζονται.

4. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας ζητήσουν ανακωχή δίνοντας σας εδάφη, δεχθείτε.

5. Αφού ανασυνταχθεί ο στρατός σας και εφοδιαστεί, επιτεθείτε από plodviv , gorna dzumaya και από μια βόρεια επαρχία δε θυμαμαι ονομα, στη ΣΟΦΙΑ.

6. Αν την καταλάβετε, μένει η βράκα. Πρωτού προλάβουν να σας επιτεθούν στη σόφια, πηγαίνετε γρήγορα γρήγορα στη διπλωματία και πατήστε annex nation στη βουλγαρία.

7. ΕΤΟΙΜΟΙ! Η βουλγαρία είναι δική σας, τα εργοστάσιά σας διπλασιάστηκαν (από τους στρατιώτες που βάλατε να παραφυλάν για παρτιζάνους), και πλέον μπορείτε να βγάλετε και τανκ.

Τρίτο κεφάλαιο:

1. Πρέπει να ερευνησετε τακτικες πεζικου, καθως ο επόμενός σας αντίπαλος (τουρκία) δε μασάει.

2. Προχωρήστε στην έρευνα, κάνοντας το πεζικό σας τουλάχιστον '39.

3. Βγάλτε Vickers Mk. E και πεζικο για τα πεδινά, αλπινιστές για τα ορεινά, 1 αεροπλανοφόρο και αναβαθμίστε το πυροβολικό σας. Προεραιτικά μπορείτε να βάλετε heavy tanks στο πεζικό μόνο.

4. Δημιουργήστε απόθεμα προμηθειών.

5. Ζητήστε από την Ιταλία τα δωδεκάνησα και τη ρόδο, αν δεν τα δώσουν δεν πειράζει, απλώς μειώνονται οι επιλογές σας για αιφνιδιασμό.

Εδώ τελειώνει ο οδηγός, σας έδωσα τουλάχιστον 10 ώρες παιχνιδιού παραπάνω. Θα ασχοληθούμε με την επίθεση στην τουρκία σε κανε μήνα.

Το παραπάνω αποτελεί οδηγό για ένα παιχνίδι που ανακάλυψα τότε , το hearts of iron 2 !

Μεγάλη Εβδομάc και συναφείς ιστορίες.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ο Κύριος...

Πότε φτάσαμε ως εδώ; Ούτε που κατάλαβα. Μέσα σε μια ταχύτατα διαδραματιζόμενη χρονιά και αντιμέτωπος με τον αδυσώπητο χρόνο, βρέθηκα να βλέπω μέρες επι μερών , βδομάδες επί βδομάδων και εν τέλει μήνες επί μηνών να περνούν χωρίς να παίρνω χαμπάρι.

Η μεγάλη εβδομάδα πέρασε , χωρίς καν να το καταλάβω. Αρκετά αγγλικά, οι υποχρεώσεις που τα αφορούν με οδήγησαν στο να περάσω 2-3 μέρες προσμονώντας απλά το τέλος τους, έτσι , για να νοιώσω ελαφρύτερος.

Προβληματίζομαι λοιπόν, από την έκτη δημοτικού παρατηρώ το φαινόμενο αυτό , όμως μόλις φέτος έγινε τόσο έντονο και συνάμα αισθητό. Μια ανησυχία με περιβάλλει. Μήπως έτσι θα κυλήσει όλη μου η ζωή; Μήπως το προσδόκιμο ζωής που ως μικρό παιδί σκεφτόμουν "πολύ, πάρα πολύ μακρινό" είναι τελικά πολύ- πολύ πιο γρήγορα επερχόμενο; Δεν ξέρω, μπαίνω σε σκέψεις , ειδικά όταν ακούω μεγάλους να λένε "πόσο μικρή είναι η ζωή" και κυρίως το απόλυτα τρομακτικό "πώς πέρασαν τα χρόνια;".

Και ναι , κάνω κι εγώ αυτή τη σκέψη ή τις σκέψεις αυτές. Κάνω και ορισμένους γελοίους παραλληλισμούς που αφορούν την ηλικία μου βέβαια , όπως το ότι την εποχή που γεννήθηκα προλάβαινα άνετα να συνομιλήσω με κάποιον γεννημένο πριν το 1899 , ενώ τώρα μετα βίας βρίσκω κάποιον πριν το 1920. Ή η άλλη κορυφαία σαχλαμάρα που μου ήρθε μόλις έμαθα πως πέθανε ο απίστευτος και αναντικατάστατος Νίκος Παπάζογλου. Όταν γεννιόμουν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ΚΑΝ μεσήλικας. Και τώρα.... πέθανε! Η πιο τραγελαφική μου σκέψη , που οφείλω και να μοιραστώ , είναι το τέλος της καριέρας του Αντώνη Νικοπολίδη. Μια ζωή τον θυμάμαι να παίζει , έζησα όλη του την εμφανή καριέρα. Από 5χρονο έλεγα "αμα έχουμε Νικοπολίδη δε μπαίνει γκολ". Και τώρα; Δε θα τον ξαναδώ να παίζει επαγγελματικά όπως παλιά· ποτέ ξανά! Τέλος, σκέφτομαι τον παππού μου, που τώρα είναι 87 ετών και έχει 1002 προβλήματα. Διάολε, στα 78 του , γυρνάγαμε παρέα όλους τους αμπελόκηπους , πρώτα κουραζόμουν εγώ και έπειτα εκείνος. Πρόβλημα υγείας κανένα, αθλούνταν καθημερινά. Πλέον , βλέπω πως μέσα από την άρνησή του να αποδεχθεί την πλέον αδυναμία του, κάνει το πρωί 2-3 διατάσεις στα χέρια , ίσα ίσα να δείξει πως εξασκεί ακόμα αυτό που σπούδασε πριν 70 χρόνια , έστω και στον εαυτό του...

Ποιός ξέρει. Ίσως πριν καλά καλά το καταλάβω , φτάσω να κλαίω από συγκίνηση στη θέα ενός σκονισμένου psp ή να αναπολώ μνήμες 50+ ετών προσπαθώντας να δω αν μπορώ να παίξω το cod 4 στον εν έτει 2060 υπολογιστή μου. :P

Στα σχετικά με τη θρησκευτική πίστη και το όλο πνεύμα των ημερών, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι προς άπαντες. Η νηστεία και η τήρηση στοιχειωδών εθίμων όπως το άναμμα ενός κεριού, αποτελούν -είτε το θέλουμε, είτε όχι- κληρονομιά μας , παράδοσή μας ως ομάδα ανθρώπων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "θρησκευόμενος" εξακολουθεί να μη μου ταιριάζει, μια και ό,τι "θρησκευτικά ορθό" τελώ, είναι αφοσίωσή μου στην παράδοση , αποκλειστικά και μόνο.

Επίσης, πιστεύω στο βαθύτερο νόημα της ανάστασης του Ιησού. Είναι ολοφάνερο πως ο κύκλος της ζωής του και οι διδαχές πολλών θρησκειών, σχετίζονται με την αρχέγονη περιέργεια του ανθρώπου για το τι είναι ο Ήλιος. Ένα φιλάνθρωπο ον που εγκαταλείπει τον άνθρωπο μισό 24ωρο ίσως; Κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα πάντως, οι βαθύτερες ρίζες των περισσοτέρων θρησκειών είναι ίδιες. Και αφορούν τον Ήλιο. Οι μόνοι βέβαια που είχαν τ' @@ να λατρέψουν απευθείας τον Ήλιο , ήταν οι Αιγύπτιοι και ορισμένοι προ-Κολομβιανοί λαοί της Αμερικής. :p Οι υπόλοιποι ίδρυσαν ή εντελώς νέες θρησκείες με βάση τον ήλιο, ή απλά δημιούργησαν έναν θεό- παραπλήσιο του Ήλιου (λέγε με Απόλλωνα).

Τέλος, οφείλω να ομολογήσω πως συγκινήθηκα όταν είδα σήμερα ένα τέτοιο γιγαντιαίο πλήθος με τις λαμπάδες στο χέρι, συγκεντρωμένο όλο μαζί. Και το "άγιο" φως να μοιράζεται απλόχερα από άνθρωπο σε άνθρωπο , με ένα χαμόγελο και μια ευχή.

Η αγιοσύνη αυτού του φωτός αποτελείται από στοιχεία που αποτελούν τη βάση της ιδεατής κοινωνίας που έχω στο μυαλό μου, όσο γελοίο κι αν ακούγεται αυτό σε όσους με ξέρουν καλά...

Και του χρόνου με υγεία παίδες. :)

ps. Βρίσκομαι εδώ τέτοια ώρα λόγω ασυγκράτητης επίθεσης προς τη μαγειρίτσα , η οποία με τιμωρεί βάναυσα με ναυτία και πονοστόμαχο. Με την ανάρτηση έφτιαξα λιγάκι , λέω να πάω να την πέσω.

A.

An xanaxipnisw exaitias tis nixterinis su optasias θα σε πάρει κανας δγιάολος.

To kwrio

Πάρνηθα και αθήνα από αψηλά. Δημοσιευση απο κινητό!

Έμπνευση της στιγμής.

Υπήρξε μια συζήτηση σχετικά με σοβιετική ένωση, κομμουνισμό, ιδεολογία και τα λοιπά. Θυμήθηκα τους στίχους του εθνικού ύμνου της πάλαι πότε ΕΣΣΔ και σκέφτηκα μονομιάς πόσο ουτοπικά φάνηκαν όλα επιτηδευμένα εκείνη την εποχή , για λόγους προπαγάνδας. Αν κοιτάξω τον αντίστοιχο αμερικάνικο, είμαι σίγουρος ότι θα βρω κι άλλες τέτοιες αντιφάσεις.

Ας δούμε χειροπιαστά πώς οι άνθρωποι -ανεξαρτήτως ιδεολογίας- μπορούν να αποκαλούνται και ζωντόβολα , όπως και το πώς ξεκίνησε η Επανάσταση και πώς κατέληξε. Θα δούμε, τέλος, πώς ακόμα και "στανταράκια" του ύμνου (όπως η παντοτινή ένωση) καταρρίφθηκαν εν μία νυκτί...

Στίχο στίχο, πάμε:

An unbreakable union of free republics, (Αδιάσπαστη ένωση ελευθέρων δημοκρατιών) Πλέον είναι μια διασπασμένη πρώην ένωση αυταρχικών "λαϊκών" "δημοκρατιών".

Great Rus' has united forever! (Η μεγάλη Ρως - για όσους θυμούνται ιστορία Β' γυμνασίου - ενωμένη για πάντα) Ίδια κατάσταση με αποπάνω

Long live the created-by-the-will-of-the-peoples, (Μεγάλη να 'ναι η διάρκειά της δημιουργημένης από το λαό) Μακρά διάρκεια , όχι. Δημιουργημένη από το λαό ναι. Κυβερνημένη από το λαό, όχι.

The united, the mighty Soviet Union. (Η ενωμένη , η ισχυρή Σοβιετική ένωση) Είδαμε πόσο ενωμένη - πόσο ισχυρή παρέμεινε.

Glory to the Fatherland, united and free! (Δόξα στην πατρίδα , ενωμένη κι ελεύθερη!) Κι άλλο στοιχείο αυτοαναίρεσης,

η ελευθερία δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο γερμανοί-ούγγροι-ρουμάνοι-φινλανδοί στρατιώτες πατούν το έδαφός σου , έχει να κάνει και με το πόσο είναι ελεύθερος ο λαός σου.

The stronghold of the friendship of the peoples! (Το οχυρό της φιλίας των ανθρώπων) Η φιλία των ανθρώπων το 91' πήρε πούλο, όταν η γονατισμένη οικονομία από τους εξοπλισμούς και η κοινωνική - στρατιωτική δυσαρέσκεια έφεραν την ένωση σε καθεστώς διάλυσης.

The Party of Lenin, power of the people, (Το κόμμα του Λένιν, η Ισχύς του λαού) Καλά ξεκίνησε η κατάσταση , τελικά εξελίχθηκε σε κόμμα σφαγής και απολυταρχισμού πάνω στο λαό που το δημιούργησε και το ανέδειξε...

It leads us to the triumph of Communism. (Μας οδηγεί στο θρίαμβο του Κομμουνισμού) Θριάμβευσε μόνο στις ψυχές των ανθρώπων παίρνοντας τη μορφή ελπίδας. Από τότε που ο "πατερούλης" ξεπούλησε την κομιντέρν και μετατράπηκε σε δικτατορίσκο, ο "θρίαμβος" βασίστηκε στο ατσάλι που έσωσε τη χώρα από τον άξονα - και απέτυχε παταγωδώς.

Through tempests the sun of freedom shone to us, (Μέσα από αναταραχές ο ήλιος της ελευθερίας μας αποκαλύφθηκε) Ναι , αποκαλύφθηκε και το 1937 κρύφτηκε ξαφνικά και δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

And the great Lenin lighted us the way. (Και ο μέγας Λένιν μας φώτισε το δρόμο) Αυτό είναι αλήθεια. Κατά πόσο όμως είχε αντίκτυπο αυτό στη μετέπειτα πορεία; Ελάχιστα... Δυστυχώς.

He raised peoples to the righteous cause, (Παρακίνησε τους λαούς στο δίκαιο αγώνα) Σωστόν.

Inspired us to labour and to acts of heroism.(Μας ενέπνευσε να εργαστούμε και σε πράξεις ηρωισμού) Αυτή η στροφή που αναφέρεται στο Λένιν είναι η μόνη που μέσω ιστορικών στοιχείων δε διαψεύδεται, τελικά.

In the victory of the immortal ideas of Communism (Στη νίκη των αθάνατων ιδεών του Κομμουνισμού) Αθάνατες ιδέες, άξιοι να πεθάνουν ως επί το πλείστον οι εφαρμοστές τους.

We see the future of our country, (Βλεπουμε το μέλλον της χώρας) Αν συνδυαστεί με τον προηγούμενο στίχο , δεν κράτησε και τόσο πολύ αυτό το "ιδανικό" μέλλον.

And to the Red banner of our glorious Fatherland (Και στην κόκκινη σημαία της δοξασμένης μας πατρίδας) Ωραίο σύμβολο όντως. Κρίμα που αυτός ο υπέροχος συμβολισμός δεν τέθηκε ως παράδειγμα στους ηγέτες...

We shall always be selflessly true. (Ας είμαστε για πάντα μη εγωιστικά αληθινοί) Χμ. Εγωιστική πολιτική ακολουθούσανε. Αληθινοί προς το λαό δεν ήτανε. Το για πάντα έσπασε σε χιλιάδες κομμάτια. Does not make sense.

Να πως τα είδωλα της ιστορίας και οι καλές της προοπτικές εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού όταν αδίστακτοι , ανόητοι και κλειστόμυαλοι άνθρωποι αναλαμβάνουν να τις διαχειριστούν...

Kin

I iperoxi molivo8iki anevasmeni fwto apo kin.

Συνέχεια.

Αν κάνεις σκρολ λίγο κάτω θα δεις το λόγο για τον οποίο γράφεται η ανάρτηση. Βαριέμαι να σου εξηγώ ξανά.

Replay.

Παρίσι: Μια πολή με πρόσωπο. Αρχιτεκτονική πανταχού παρούσα και επιβλητική , άριστη ρυμοτομία , γραφικοί δρόμοι , γέφυρες και ο Σηκουάνας να προσδίδει μια όμορφη αίσθηση στο τοπίο. Από το περιβάλλον δε μου πολυάρεσε η μούντα. Ένα απέραντο γκρι πράγμα, Παναγία μου. Επισκεφθήκαμε ό,τι πιο βασικό θα μπορούσαμε να επισκεφθούμε. Παναγία των παρισίων , αψίδα του θριάμβου, ηλύσια πεδία, βερσαλλίες , λούβρο, πύργος του άηφελ, μονμάρτη. Ήταν όλα τους όμορφα κι επιβλητικά , εμένα προσωπικά τη μεγαλύτερη εντύπωση μου την έκανε το λούβρο και η παναγία των παρισίων. Το λούβρο γιατί είναι ένα τερατούργημα που περιέχει μερικά από τα καλύτερα έργα τέχνης που έχει δη,ιουργήσει η ανθρωπότητα στο παρελθόν , η παναγία των παρισίων λόγω της εξαίρετης εξωτερικής διακόσμησής της και του χαρακτήρα του σημείου στο οποίο βρίσκεται. Καθώς δεν είχα ξαναμπεί σε τέτοιου είδους ναό ένοιωσα περίεργα και όμορφα ταυτόχρονα.
Ως πόλη γενικότερα θα θυμάμαι το παρίσι ως καθαρό, εντυπωσιακό, όμορφο, προϊόν ευρείας κατανάλωσης.


Σούμα: Υπέροχη εκδρομή , θα μπορούσε να είναι ωραιότερη αν είχε καλύτερο κλίμα εκεί πάνω και δεν πάθαινα ψύξη από τη δεύτερη μέρα. Το πρόγραμμα μπορούσε επίσης να είναι ελαφρώς καλύτερα διαρθρωμένο , μπορώ έτσι πρόχειρα να μετρήσω τουλάχιστον 5-6 ώρες χαμένες. Άλλαξε την άποψή μου για την "καθαγιασμένη" και "εξευγενισμένη" δύση και με βοήθησε να καταλάβω πως κάθε τόπος έχει τις χάρες του. Διδάχτηκα επίσης ένα διαφορετικό τρόπο να διαρθρώνει κανείς τη μέρα , αλλά και τη ζωή του, παρατηρώντας τους Γάλλους όσο προλάβαινα σε μια βδομάδα. Έχω , τέλος, να παρατηρήσω ότι η διαφορά μεταξύ γάλλων κεντρικής γαλλίας και παρισιού είναι τουλάχιστον αισθητή.

Σπέρα.

Various Variety

Φτιάχνω αυτή την ανάρτηση για να σου εκφράσω τα βαθύτερα , εντονότερα και πιο ανείπωτα συναισθήματα που μπορώ. Θέλω να σε κάνω να αισθανθείς τη θέρμη της ψυχής μου , να διαβάσεις ό,τι πιο κρυφό σου κρατάω και δε μπορώ να σου πω κατ' ιδίαν. Με την έκφραση αυτών των συναισθημάτων θα έχεις πλέον παντοτινά στην κατοχή σου ένα κομμάτι μου, καλά φυλαμμένο ως τώρα, έτοιμο προς παράδοση , προκειμένου να νοιώσεις αυτό το μείγμα ....



































ΜΠΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ.





Έτυχε , λοιπόν, φίλε αναγνώστη, να βρεθώ σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στην ξακουστή και βαρβάτη Γαλλία (φραγκιά που 'λεγε κι ο παππούς μου). Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού συνέβησαν αρκετά πράματα που άλλαξαν δια παντός τη φιλοσοφία και την αντίληψή μου για κάτι που είχα μυθοποιήσει· την εξευγενισμένη Δύση! Μια και το μυαλό μου λειτουργεί με κατηγοριοποίηση και μεθοδικότητα , λυπάμαι , αλλά δε θα αποφύγετε τις λίστες ούτε εδώ!

Γαλλικό αεροδρόμιο:
Πεντακάθαρο, άρτια οργανωμένο, γρήγορο, γιγάντιο και μονόγλωσσο. Εντυπωσιάστηκα.

Γαλλικοί δρόμοι:
Χάρμα. Έντονο χρώμα, καθαροί, ευθείς, πλατείς, ομαλοί, άριστα οργανωμένοι και εξοπλισμένοι.

Γαλλικη ενδοχώρα:
Μούντα , μονότονο τοπίο γεμάτο νερά , απέραντες πεδιάδες, δάση φυλλοβόλων δέντρων και άφθονο γρασίδι. Αν δεν μου έκανε φοβερή εντύπωση η ολοκληρωτική διαφορά με το αντίστοιχο της Ελλάδας , θα έπληττα φριχτά.

Bourges:
Πόλη 80.000 κατοίκων , όχι κάτι το ιδιαίτερο, όχι κάτι άσχημο. Όμορφη αρχιτεκτονική, κρύος κόσμος, κρύα ατμόσφαιρα , υπέροχος καθεδρικός ναός , ρυμοτομημένη και πράσινη, με φοβερό πάρκο και ιστορικό κέντρο. Θα θυμάμαι τα 369 σκαλιά για πολύ καιρό.

Lycee Jacques Coeur:
Το σχολείο που επισκεφθήκαμε στη Μπουρζ. Στεγασμένο σε ένα απίστευτο μεσαιωνικό κτήριο, με ένα απίστευτο προαύλιο γεμάτο πράσινο, γήπεδα και επίπεδο αδειανό χώρο. Ένοιωσα μειονεκτικά. Άψογες αίθουσες χημείας, βιολογίας, πληροφορικής και μικροβιολογίας (!). Καθηγητές κρύοι, αλλά γλυκείς , στυλάτοι και φιλόξενοι. Οι μαθητές... Χμ. Κάποιοι ενδιαφέροντες , κάποιοι για ξύλο, κάποιοι απλά αδιάφοροι. Δεν είχαμε την επικοινωνία που θα έπρεπε να έχουμε , ούτε στο ελάχιστο. Γι' αυτό ευθύνεται και η ελλειπής υλοποίηση του προγράμματος e-twinning και η άγνοια αγγλικών που χαρακτήριζε τους περισσότερους από τους μαθητές εκεί.

Ξενοδοχείο #1 :
Καλύτερο από το μέσο ελληνικό που έχω επισκεφθεί, εντελώς παρακμιακή εξωτερική όψη. 2 τουαλέτες, η μία με λεκάνη και η άλλη με ντουζιέρα και νιπτήρα. Χμφ?

Προάστια παρισιού: Γκρίζα , άσχημα σαν το κέντρο της αθήνας. Ανυπαρξία μπαλκονιών, πολύ γκρι, επαναλαμβάνω.

Παρίσι:
Βλέπε επόμενη ανάρτηση.

Ξενοδοχείο #2.
Καλύτερο από το πρώτο όσον αφορά εμφάνιση , ευρυχωρία και στυλ , κατά τ' άλλα, σχεδόν πανομοιότυπο.

Γάλλοι:
Συμπαθείς κι ευγενείς ως επί το πλείστον , πιο κρύοι από όσο τους περίμενα, συμπαθώ πάρα πολύ την υπόληψη στην οποία έχουν την επανάσταση του 1789, αντιπαθώ τις τιμές τους και μερος της νοοτροπίας τους.

Γλώσσα:
Μια αηδία σκέτη , μιλάνε σα μαλακομπουκωμένα και συγχέουν μεταξύ τους τις λέξεις. Παρά την φριχτή ομοιότητά τους με το συνδυασμό αγγλικών-γερμανικών-αρχαίων ελληνικών-λατινικών, είναι η μόνη γλώσσα εξ αυτών και μερικών άλλων που δε μπορώ να καταλάβω Απολύτως Τίποτε. Εκνευρίζομαι απίστευτα να λένε ενα μακρυναρι όπως το chatellerault Σατελερώ.

Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση.
Παρίσι , γενικότερες εντυπώσεις , σούμα.


Ογεβουαγ!

MOYZIKA.

Καλησπέρα ξανά. (?)

Έχοντας γράψει 2 εκθέσεις στ' Αγγλικά και έχοντας ελαφροπήξει γενικότερα από την ανία των απογευμάτων , είπα να κάνω μια αναδρομή στον εαυτό μου και να θυμηθώ από μικρός έως τώρα τι παίζει με μενανε και τη μουσική.

Είναι σαφές νομίζω πως η ανάρτηση γίνεται κυρίως για λόγους ιδίας κατανάλωσης, οπότε παρακαλώ το αναγνωστικό κοινό να μην περιμένει πομπώδη λογάκια , είναι περισσότερο μια ήρεμη ιστορικη-μουσική αναδρομή αυτή η ανάρτηση.

Προειδοποιούνται επίσης άπαντες πως η άναρτηση θα περιέχει τόνους πραγματικά ΣΚΑΤΑ μουσικής , καλύτερα προσέξτε πού κάνετε κλικ , δηλαδής.


Πάμε;


Ναι σιγά που περιμένω και την άποψή σου παπάρα.

Πάμε.



Λοιπόν, οφείλω να ομολογήσω πως μέχρι περίπου την πρώτη γυμνασίου τα μόνα μουσικά ακούσματα που είχα ήταν αποκλειστικά και μόνο ό,τι άκουγα σπίτι μου.
Μιλάω για παραδοσιακά κρητικά, ελάχιστα ρεμπέτικα , πολύ -πραγματικά- " έντεχνο " (μάλαμα, ιωαννίδη -όταν ήταν στα καλά του- , παπάζογλου, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Σαββόπολο, Θεοδωράκη και πολύ - πολύ Χατζηδάκι).
Η ξένη μουσική εστιαζόταν σε ελαφρύ alternative-progressive rock (Dead Can Dance , Pink Floyd , Rolling Stones)

Θα θυμάμαι πάντοτε , για παράδειγμα , το "Χαμόγελο της Τζοκόντας" , ακόμα όταν το ακούω με θυμάμαι μικρό να πηγαινοέρχομαι σπίτι και να παίζω με τα πλεημομπίλ μου και τα λέγκο μου.

Πολλά από αυτά τα τραγούδια εκείνης της εποχής έχουν μείνει ανεξίτηλα, αλλά το πιο έντονο, το πιο πληθωρικό, το πιο συγκινητικό ακόμα και σήμερα για μένα είναι ένα.
Saltarello
Όποτε η καθάρια και μερακλήδικη μελωδία του ηχεί στ' αυτιά μου , θυμάμαι τους γονείς μου, χωρίς να έχουν καν τριανταρήσει, να με νταντεύουν στους αμπελόκηπους, τον παππού και τη γιαγιά νέους και υγιείς , γεμάτους όρεξη και ζωντάνια. Θυμάμαι το κλάμα μου όποτε δεν κατάφερνα να κατέβω μόνος τις σκάλες, όποτε δε με άφηναν να φάω μόνος και όποτε είχαμε σούπα οποιουδήποτε είδους για φαγητό.


Πρώτη γυμνασίου, έχω λίγα να θυμάμαι από εκεί. Παίζει να μην άκουγα και τίποτα, τώρα που το σκέφτομαι. Ήμουν ένα απίστευτο και ασυμμάζευτο μάτσο χάλια εκείνη την εποχή. Μπλεχ.

Δευτέρα γυμνασίου, μαζί με την απότομη είσοδό μου στην ήβη και με τις εφηβικές μου εκρήξεις στο ζενίθ, είχα συμπαθήσει πάρα πολύ τη μουσική των metallica (!!!) . Βέβαια , πλέον , μου φαίνονται σαχλαμάρες αυτά που λέγανε, ίσως επειδή τα έχω χιλιοακούσει. Εξακολουθώ , βέβαια, να θυμάμαι τα υπέροχα Nothing Else Matters, Unforgiven 1 , Wherever I may Roam.

Στα τέλη εκείνης της τάξης, άρχισα να ψάχνομαι ελαφρώς, έμαθα τους iron maiden και τους blind guardian. Αξέχαστα θα μου μείνουν τα The Trooper, Run to the Hills και το ακόμα τιτανομέγιστο Bard's Song.

Στην τρίτη γυμνασίου είχα το μεγάλο , που λέμε, ΜΠΑΜ. Άρχισα να είμαι γενικά ανοιχτός σε ιδέες, το μυαλό μου σταμάτησε να είναι κλειστό και προσκολλημένο στα παλιά. Απέκτησα κάποια φοβερά ακούσματα , ποια να πρωτοθυμηθώ; Chieftains , με τα απεριόριστα ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ και ανεπανάληπτα τραγούδια τους; (Dunmore Lassies, Foggy Dew, Boil The Breakfast Early , Oh! The breeches full of stiches! , O' Sullivan's March). Πολλά από αυτά μου θυμίζουν τις καλύτερες χριστουγεννιάτικες διακοπές που είχα ποτέ. Νοσταλγία όταν τα θυμάμαι, πικρία που οι στιγμές εκείνες θα χρειαστεί να επαναδημιουργηθούν στο μέλλον...

Περί το τέλος της τρίτης γυμνασίου, όταν άρχισα να σοβαρεύω ελαφρώς , εκτίμησα απίστευτα το στίχο και τις ξεχωριστές μουσικές επιλογές του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Πεχλιβάνης, Αποσπερίτης, Αγία Νοσταλγία, Στην Ανδρομέδα και στη Γη, Αγρύπνια , είναι μερικά από τα τραγούδια του που έχω πρόχειρα. Πάντα , μα πάντα όποτε τα ακούω, με αφήνουν ευχαριστημένο.


Στις Χαραυγές Ξεχνιέμαι, το κορυφαίο. Στίχος, για λίγους. Θα το πω κι ας ακουστώ ελιτιστής.


Φτάνουμε λοιπόν , κουτσά κουτσά , στο φέτος, πρώτη λυκείου δηλαδής. Ε , τι να πω. Δεν έχει περάσει ακόμα , αλλά με εξαίρεση κανα 15ημερο δεν έχω να θυμάμαι τίποτε άσχημο, γι' αυτό και όλες οι μυριάδες μουσικές που έχω ψάξει μου αρέσουνε χωρίς να θυμίζουν κάτι δυσάρεστο.
Το να απαριθμήσω το σύνολο των ΜΟΥΖΙΚΩΝ που έχω γουσταρίσει πολύ , το θεωρώ μάταιο. Φέτος , η μουσική ξαφνικά έγινε από ανύπαρκτο τμήμα του βίου , εργαλείο, όργανο ζωής , ανεξάντλητη πηγή κουράγιου , χαράς, απόλαυσης.
Αναφέρω ελάχιστους: Dropkick Murphys , Dubliners, Korpiklaani, Ensiferum , Pink Floyd, Rory Gallagher, Rolling Stones, Scorpions, Guns 'n Roses , Doors.

Και έρχομαι στο σήμερα, στις 13/1/11.
Έχω από μικρός προτίμηση στη folk μουσική και τις παραλλαγές της, προφανώς λόγω των ερεθισμάτων που έλαβα μικρός. Ευτυχώς, δε γίνεται να αλλάξω αυτή την προτίμηση, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο ηδονικό από ένα καλό folk metal κομμάτι σε μια φάση που βαριέσαι - είσαι κουρασμένος. Αυτό δε σημαίνει πως όταν έχεις διάθεση να σκεφτείς δε θα βάλεις έναν Αποσπερίτη να καλμάρεις. ;)
Επίσης, έχω εκτιμήσει πολύ την τουβανική και τη μογγόλικη folk, έχουν έναν απίστευτο τρόπο να αντιλαμβάνονται τη μουσική, συνιστώ να ψάξετε στο utube για Huun Huur Tu.

Τα είδη μουσικής που έχω αφήσει ανέγγιχτα είναι λίγα (και καλά).
Λαϊκά (όχι ρεμπέτικα, το τονίζω αυτό, Λαϊκά) , Σκυλάδικα , Παραδοσιακά Ηπειρωτικής Ελλάδας , χιπ-χοπ (λαμπερή εξαίρεση : active member) , κάτι αμερικλανίστικα που δεν έχω καταλάβει ακόμα πώς λέγονται, αυτά τελοσπάντων τα πιθηκίσια που βάζουνε σε πάρτυ κτλ.

Περνώντας από τις folk μουσικές διαφόρων λαών έχω καταλήξει ότι τίποτα δε συγκρίνεται με τη Ρώσικη και την Αραβική, ακούστε Kalinka, Casatschok. Ρίξτε μια ματιά και στην Oum Kalthoum όσον αφορά τα αραβικά.

Από την Ευρώπη, καμιά Tarantella Napolitana μονάχα, όπως και ο τιτάνας Bregovic , με τις συνθέσεις του στον "καιρό των τσιγγάνων" να μην έχουν προηγούμενο.


Κλασική μουσική, λίγα και καλά. Ξεχωρίζω μπετόβεν, μπραμς, σιμπέλιους και τσαϊκόφσκι.







Φτάσαμε το λοιπόν στο τέλος της αναρτήσεως. Εύχομαι να έγινε αρεστό το περιεχόμενο , και κατανοητό ό,τι είπα.
Τελευταία συμβουλή: Ποτέ , ποτέ , ποτέ μην αλλοτριωθείτε από τα γούστα άλλου / άλλων. Οι επιλογές σας στις Τέχνες (το τονίζω αυτό, Τέχνες) είναι αυτό που σας καθορίζει ως πολιτισμική οντότητα και δεν έχει κανείς κανένα απολύτως δικαίωμα κριτικής εις βάρος σας.


Enjoy everythin' , lads !

Γοργή ανασκόπηση.

Ας κάμωμε μια τάχιστη ανασκόπηση του 2010 , χωρίς πολλά πολλά μπλα μπλα, είμεθα και αρρωσταίοι.

Γενάρης : Από τους καλύτερους μήνες. Χαρούμενος, ξένοιαστος, οι διακοπές ήταν οι ονειρικότερες μέχρι τώρα, δε θα μπορούσα να έχω συγκεκριμένο παράπονο.

Φλεβάρης: Βαρετός μήνας, τίποτα το αξιοσημείωτο , διακόπηκε όμως από μια υπερβολικά διασκεδαστική και ευχαριστη εκδρομή.

Μάρτης: Ένας μέτριος μήνας. Από πλευράς του εαυτού μου , κάτι άρχισε να φτιάχνει , άρχισα να σκέφτομαι σαν άνθρωπος και όχι σαν ακαταστάλακτος προέφηβος. Μεγάλη βαρεμάρα στο σχολείο. :/

Απρίλης: Άνοιξη! Ήταν πολύ όμορφα, δόξα τω θεώ. Άρχισα να βγαίνω πιο συχνά, και να περνάω καλύτερα, με καλή παρέα.

Μάης: Ανάποδος μήνας, μακράν ο χειρότερος του χρόνου, δε θα το αναλύσω περεταίρω. Μου έκανε καλό όμως, μου έμαθε να στηρίζομαι σε μένα, και όχι σε άτομα και καταστάσεις. Αν εξαιρεθούν μερικές μέρες του Πάσχα , έχουμε μιζέρια.

Ιούνης: Σαν το μάη ένα πράμα , βαρεμάρα να διαβάσω, απώλεια οποιουδήποτε προσανατολισμού προς οπουδήποτε. Χύμα στο κύμα, αβεβαιότητα, συγκεχυμένα αισθήματα. Τουλάχιστον τέλειωσε το μισητό γυμνάσιο.

Ιούλης: Επικός μήνας από τις 18 και μετά , πολύ καλός στο υπόλοιπό του. Άριχσαν πολλά να ισορροπούν μέσα μου , οι διακοπές με χαλάρωσαν και παρά τη φαινομενική βαρεμάρα , ήμουν εντάξει και καλά με εμένανε. Και το σημαντικότερο , μακριά από την Αθήνα και τις ηλίθιες καταστάσεις της.

Αύγουστος: Χα! Όχι απλά ο καλύτερος του χρόνου, θα μπορούσα εύκολα να πω και καλύτερος της ζωής μου. Μια οπτασία στη μυτιλήνη (ευτυχώς επρόλαβα να φύγω) και καλή φάση. Μετά ένα σύντομο μιζερο 2ημερο στην αθήνα και έπειτα Κρήτη! Ε , εντάξει , τι να πω, δεν αρκούν λόγια για να περιγράψω. Πήγα ξανά μετά από 2 χρόνια.
Με το που πάτησα εκεί ξέχασα τα παντα πισω μου. Χωριό, θείοι, ξαδέρφια, νονός , γιαγιά , σόι , παλιοί γνωστοί. Ένας υπέροχος αχταρμάς. Ύστερα, μαζί με τους δικούς μου, επιπλώσαμε και σουλουπώσαμε το σπίτι του συγχωρεμενου του προπαππού μου, ανακαινισμένο πρόσφατα μεν, αχούρι δε , και το κάναμε όχι απλά κατοικήσιμο, αλλά και το πιο ατμοσφαιρικό και παραμυθένιο πετρόχτιστο σπίτι που έχω μπει. Κατά τ' άλλα , γλέντια , ατελείωτες κουβέντες με απίστευτα συμπαθείς γνωστούς και *χμ* γνωστές, παλιούς και παλιές. Όλο αυτό , το τόσο χαρούμενο και παραμυθένιο "τοπίο" με έκανε αυτόν που είμαι τώρα. Τόσα ερεθίσματα μέσα σε 15 μέρες που δεν μπορούσα να μην αλλοτριωθώ λιγάκι (προς το καλύτερο κατ' εμε).

Σεπτέμβρης: Χμφ. Εκπλήρωσα το όνειρο που είχα από αρκετό καιρό, να βάλω στο σπίτι δλδ ενα πισι της προκοπής. Μου αρέσει αφάνταστα το λύκειο, σε σύγκριση με το μίζερο δημοτικό και το πιο μίζερο γυμνάσιο, είναι απίθανο. Μερικές δυσάρεστες στιγμες που ειχα αφησει πισω μου πηγαινοντας Κρήτη, συνεχίζουν να με κυνηγούν.

Οκτώβρης: Γουελ, ενας σημαντικός μήνας για το εγώ μου. Έμαθα να μην εξαρτώμαι από τίποτα και να αποκολλώμαι εύκολα από οπουδήποτε, απέκτησα πίστη στον εαυτό και τις δυνατότητές μου. Η μουσική δε μου ανοίγει απλά ορίζοντες, αλλά νέους κόσμους, άβατους ως τότε. Παρατηρώ δυνατότητες που δε θα περίμενα ποτέ να διαθέτω ,ξέροντας ότι το σώμα μου είναι εξαιρετικά μονοκόματο και δυσκίνητο. Μαθαίνω τα μαθηματικά που κρύβει μέσα της κάθε νότα. Πειραματίζομαι με διάφορα νεα , παράξενα , ίσως ανήκουστα είδη μουσικής. Ποιος; Εγώ! Που μέχρι τη δευτέρα γυμνασίου ήξερα μόνο ακούσματα των γονιών μου.

Νοέμβρης: Προέκταση του Οκτώβρη. Όμορφος. Όχι εξαιρετικός, αλλά ωραίος. Εντάξει με τον εαυτό μου, τις υποχρεώσεις μου , και τους ανθρώπους γύρω μου. Συνήθως μουντός ρουτινομήνας, μα ωραίος φέτος.

Δεκέμβρης: Για τον πούτσο καβάλα, συγγνώμη κιόλας, αλλά δεν έκανα ούτε μια σωστή κωλοεπιλογή μέσα σε αυτό το μήνα. Ναφυγειναφυγειναφυγει. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, αρρωσταίνω την τελευταία μέρα του,αλλά και του 2010. Τι να κάνουμε.


Συνοψίζοντας, έχουμε 3 τρισκατάρατους μήνες (Μάη, Ιούνη, Δεκέμβρη) , 1 τέλειο (Αύγουστο) , 5 πολύ καλούς (Σεπτέμβρη, Γενάρη, Απρίλη, Οκτώβρη, Νοέμβρη) , Ιούλης, Φλεβάρης και Μάρτης (με σειρά ποιότητας) είναι οι μήνες που χωρίς να ήτονε κάτι καλό ιδιαίτερα, υπήρξαν ευχάριστοι.

Τελικός απολογισμός: Οριακά Καλό έτος, σίγουρα όμως το πιο ανατρεπτικό, έντονο, συγκινητικό , πολυσημαίνον, ταχύ και διδακτικό ως τώρα.

2011 , μην απογοητεύσεις.

Χρόνια πολλά!