Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012
Θάνη
πρόσχαροι με μεγάλες καρδιές που αγαπάν
όλοι καμώθηκαν με μάρμαρο και ήλιο
όλοι καμώθηκαν τίμιοι και γενναίοι
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.
Όλες εδώ γεννήθηκαν με τιμημένους κόρφους
όλες περήφανες καλόκαρδες μανάδες
ακούραστες εργάτριες της σπιτικής μας ευτυχίας
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα
Θάνατος στους ποιητές, θάνατος σ'αυτούς
που συντηρούν τους σχολικούς μας μύθους.
Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012
Νέο
Καλά, πάρτε τ' αρχίδια μου, που περιμένετε ευχούλες για τη χρονιά, υγεία να υπάρχει και θα τα δούμε αργά και διεξοδικά τα υπόλοιπα.
Βαρέθηκα το χειμώνα, βαρέθηκα το κρύο, βαρέθηκα το γκρι. Την Παρασκευή, είδα τον ήλιο να πέφτει και να λούζει άπαντες, ένοιωσα τόσο όμορφα, που δεν το περίμενα. Άλλη η αίσθηση του ήπιου κλίματος σε συνδυασμό με ηλιοφάνεια, προσόν που έχει η Μεσόγειος, η αλήθεια να λέγεται. Τέσσερις διακριτές εποχές. Ίσα χωρισμένες. Ζέστη - κρύο και οι ενδιάμεσές τους. Μια που οδηγεί στο μαρασμό και στο κρύο, και μία που ξεκινά από κρύο για να καταλήξει στην αναγέννηση και στη ζέστη. Όπως οι πολιτισμοί που ήκμασαν σε αυτόν τον τόπο, τον ομφαλό της Γης.
Καλά, είναι αργά, είμαι κουρασμένος, έχει ανοίξει το κουτάκι με τις μαλακίες, γράφτε άκυρο.
Φεῦ, έχω δίκιο! Και κάπου εκεί ανάμεσα, χωμένος, ο πλέον υπέρτατος μήνας. Μάρτης! Κανείς δεν έχει καταφέρει να βγάλει κλιματολογικά μοτίβα γι' αυτόν το μήνα. Ξέρουν βασικά όλοι ένα. Τούτος ο μήνας, είναι μπορδέλο. Κάθε καιρικό φαινόμενο, είναι λογικό να προκύπτει αυτή την περίοδο. Οι 30 μέρες που το καλοκαίρι μάχεται το χειμώνα λυσσαλέα, και πάντα επικρατεί.
Τι επίδραση ασκούν ολα αυτά όμως στον άνθρωπο; Και δεν εννοώ έρωτες , σάχλες , ονειροπολήσεις και λοιπές φαντασιοπληξίες, ομιλώ περί ιστορίας, Αγαπητοί! Η μέρα μεγαλώνει, τα φυτά το αντιλαμβάνονται και πετούν μπουμπούκια.
Αλλά το ον με τις ανθρώδεις οπές...
Ρώμη, Αθήνα, Βυζάντιο, Καρχηδόνα, Ιερουσαλήμ, Βενετία, Γένοβα, Αλεξάνδρεια, Κνωσσός.
Εκεί που γεννήθηκε αυτό που περιέχει ο όρος Δύση. Πολιτισμός, φως. Αδυσώπητοι πόλεμοι για την κατοίκηση αυτής της γης, σφαγές, λαϊκά παραμύθια και θρύλοι. Όλα γύρω από τον υπέροχα δουλεμένο αυτόν τόπο. Με το ήπιο καλοκαίρι, τον ήπιο χειμώνα, την απουσία ακραίων καιρικών φαινομένων. Ένα υπήνεμο λιμάνι στην Κοσμοχαλασιά. Βορειότερα; Κρύο. Νοτιότερα; Ζέστη. Το τέλειο σημείο, το κέντρο της αρμονίας, οι καλύτερες για την ανθρώπινη ακμή συνθήκες.
Σεβαστείτε τουλάχιστον ότι γράφω 11:30 τη νύχτα και οι σκέψεις μου προσεγγίζουν αυτές ενός 12χρονου. Ο λόγος μου δε, πρέπει να είναι χείριστος, να θυμίζει γυμνάσιο ή και δημοτικό, θα 'θελα να πατήσω το backspace μέχρι να μη μείνει γράμμα από αυτό το ρεζίλι. Μα δε μπορώ...
Θέλω γενικά να μιλήσω. Μα το βουλώνω, έχω μποτιλιάρισμα. Τα προς έκφραση πράματα υπερτερούν σημαντικά της απορροφητικότητας του χώνου που θα τα πετάξει έξω, θα μ' ελαφρώσει. Ίσως και να μη θέλω, μερικά τινά, αν εξηγηθούν, χάνουν τη μαγεία τους.
Σα να 'χεις ένα χείμαρρο που να σου 'χει επιβληθεί από τη φύση σου, αν θες να τον μάθουν οι γύρω σου, να τους τον εκφράσεις ως βρύση. Ε, δε γίνεται. Σκέψου, νοιώσε, δείξε, βούλω το.
Κι αν καταλάβες τίποτα, σφύρα. Κάτι κατάλαβες. Αλλά όχι όλα, σωστά;
Αναγνώστη μου;
Γκροτέσκ(α)
Πάμε για ύπνο Κατερίνα.
Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2011
Παρατηρώντας ένα Νέο.
Ο κόσμος πήγαινε κι ερχόταν στο σταθμό, άτομα κάθε ηλικίας περνούσαν από μπροστά Του.
Ο εν δυνάμει εκείνος επιβάτης στο βάθος της αποβάθρας, σιωπηρός, έβγαλε το κινητό του. Το κράτησε στο χέρι, σχημάτισε το συνδυασμό του στην οθόνη. Την άγγιξε ακόμα δύο φορές. Ύστερα, ξεκίνησε να γράφει, μα ήξερε πως δε θα τα κατάφερνε. Έμεινε, λοιπόν, μετέωρος ο αντίχειράς του. Προσπάθησε να κινηθεί λίγο ακόμα, μόνος του, ανεπαίσθητα, σε πείσμα των σκέψεών Του. Πέρασαν δύο , τρία ή και πέντε λεπτά. Ο επιβάτης αναστέναξε, έσβησε το υπό σύνταξη μήνυμα. Έριξε μια ματιά στον ουρανό, αποτράβηξε το κινητό και χαμογέλασε στο κενό.
Κι εκείνη τη στιγμή, κανένα μήνυμα , κανένας θεός της εκεί γης , κανείς άλλος θνητός δε θα μπορούσε να καταλάβει και να μετρήσει, πόσο μάλλον να εκφράσει και να χωρέσει, όσα περνούσαν σαν αστραπή από 'κείνο το σίγουρο χαμόγελο.
Ο επιβάτης πλέον ήξερε.
Το κενό σύντομα γέμισε, ο νέος επιβιβάστηκε σε αυτό, κάθισε μέσα του, κοίταξε στο παράθυρο, ένα θριαμβευτικό μειδίαμα ήταν διακριτό στο πρόσωπό του.
Ο συρμός ξεκίνησε, ο επιβάτης έστρεψε το βλέμμα του μπροστά με σιγουριά.
Ούτως ή άλλως, μόλις πριν λίγο είχε φτάσει στον προορισμό του.
Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2011
Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011
Κοινοτοπίες ;
Η σημερινή μας επίθεση είναι στις κοινοτοπίες που μου προκαλούν ακατάσχετο πρήξιμο στ' αρχίδια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Πολύ σωστά θα καταλάβει ο αναγνώστης πως δεν πρόκειται να του χαϊδέψω τα αυτιά· για την ακρίβεια, θα είμαι ξεκάθαρος.
Ο μέγας εχθρός σε αυτή την περίπτωση είναι η αμερικλανιά, και όχι οποιαδήποτε, μα η σαχλή αμερικλανιά, αυτή που τρώμε στη μάπα από χόλλυγουντ και εκεί μουσική παραγωγή. Γενικεύοντας, ο δημιουργός αυτής της συμφοράς για την ανθρώπινη (και δη την Ελληνική, με τους απλησίαστα πολυπληθείς τρόπους έκφρασης) γλώσσα, είναι η σαχλαμάρα και το ρηχό υπόβαθρο των πολιτιστικών ερεθισμάτων από την άλλη πλευρά του ατλαντικού. Φυσικά, δεν αποκλείουμε κι ευρωπαϊκές ή ακόμη και εγχώριες μονάδες παραγωγής μαλακίας , παρά το γεγονός πως είναι απλά καθρέπτες και μαριονετάκια των απέναντι.
Τι εννοώ όμως λέγοντας κοινοτοπία; Εννοώ όλες αυτές τις ηλιθιωδώς μοτοποιημένες σύντομες εκφράσεις , οι οποίες υποτίθεται ότι υπάρχουν για εμψύχωση, δημιουργία χαράς, αλλαγή διάθεσης ή πέρασμα ενός μηνύματος.
Χρησιμοποιούνται επίσης σε εκθέσεις από παιδιά πρώτης δημοτικού, και είναι λίγο πιο δικαιολογημένες να υπάρχουν εκεί σε σχέση με τους -υποτίθεται- πηγμένους κεφάλους εφήβων και πάνω.
Παραλείποντας το γεγονός πως μου έρχεται αναγούλα μόνο στις σκέψεις , ορίστε μερικά παραδείγματα:
1) Χαμογέλα, μπορείς!
2) Να είσαι πάντα χαρούμενος/η!
3) Καλωσήρθες καλέ μου Χειμώνα!
4) Αξέχαστες στιγμές! {ενίοτε και:}Δε θα ξεχάσουμε ποτέ το χ.
5) Ζήσε με {αγάπη, τρέλα, συμπόνοια, πάθος κλπ}
Και, στο δια ταύτα, αυτές οι χοντρομαλακίες είναι ξεπερασμένες , αηδιαστικές, κοινότοπες και τιμούν τούτον που τις λέει με το παράσημο του *iq μπαταρίας*.
Ο λόγος είναι ένα υπέροχο εργαλείο , ένα δώρο της φύσης για τον άνθρωπο [σαν το νερό Κορπή (;) ].
Με το να τον κοιμίζεις έτσι βάναυσα κάνεις κακό και σε 'σενα και σ' αυτούς που σε ακούν και μπορούν να βάλουν τη γκεφαλή τους να στροφάρει λίγο. Γι' αυτό ή σκάσε ή βρες τρόπο να εκφράζεσαι αλλιώς ή ζήτα έλεος και τράβα στο Δημοτικό, χάπατο.
Έχεις απύθμενες δυνατότητες έκφρασης όταν μιλάς μια γλώσσα τόσο παραμετροποιήσιμη. Κι εσύ τι κάνεις; Αναπαράγεις στα Ελληνικά τις μεταφράσεις ανοήτων "μότο" από συφιλιδικές βιντεοταινίες εξ Αμερικής. Θάνατος.
Και στο κάτω κάτω, πού το είδατε αυτό γραμμένο, πως είναι κανόνας όλοι να ζουν υπό αυτές τις συνθήκες. Μια φράση χωρίς τεκμηρίωση, είναι μια φράση της πούτσας. Σε 'μενανε αρέσει πολύ να ζω με τα μούτρα ξυνισμένα και να χαμογελάω μόνο όταν επιτυγχάνω κάποιο στόχο μου, δεν είσαι εσύ αυτός που θα μου επιβάλλει να ζήσω κάπως. Το τσουβάλιασμα στα Βούγια, όχι εδώ.
Ακόμα κι αν θες στη χειροτέρα των περιπτώσεων να προξενήσεις εντύπωση, ανασκεύασε τη σκεψη σου *αν μπορείς*. Αλλιώς σκάσε και μίλα σαν άνθρωπος.
Το κυρίως θέμα, φυσικά, είναι τα γενικότερα στερεότυπα και οι κοινωνικές επιταγές. Οι παραπάνω φράσεις είναι απλά το εργαλείο μου για εισαγωγή στο θέμα.
Γιατί να διέπεται ο ανθρώπινος κόσμος από ανόητους κανόνες; Γιατί να μην πράττει καθένας αυθόρμητα στην ιδιωτική και κοινωνική του ζωή και μέσω της μεθόδου του αποκλεισμού να "πέφτει" τελικά εκεί που του αξίζει;
Γι' αυτό φωτιά και τσεκούρι σε στερεότυπα-κοινοτοπίες που αφορούν την εμφάνιση ("Γιατρός/Δικηγόρος/Καθηγητής με μοϊκάνα; Ιιιιι"), την κοινωνική συμπεριφορά (Υποκριτικά "Τικανειςκαλαεισαικιεγωκαλα") , το χαρακτήρα ("μοναχικός = ο nerd των αμερικλάνικων b movies") , το άλλο φύλο ("άλλο φύλο = μόνο για να δέχεται/δίνει πούτσα") και τις ανθρώπινες σχέσεις, είτε φιλικές(χ), είτε ερωτικές(ψ) ["δώρα(χ,ψ) , φιλοφρονήσεις (χ) , γλυκόλογα (ψ) , συνεχής και αδιάκοπη επαφή, ακόμα κι από απόσταση (χ,ψ), κολλητιλίκι (χ)].
Σπάστε τα δεσμά, ζήστε λέφτεροι, ζήστε όπως νοιώθετε, διαλύστε τους φραγμούς και τις περιτροπές, μείνετε αδιάφθοροι και η ευτυχία του *κάνω κυριολεκτικά ό,τι μου αρέσει και με εκφράζει* , είναι κοντά.
Αλλιώς, παραμείνετε χωμένοι στα κόμπλεξ, τη βρώμα και το ποταπό προσωπείο σας, κλάστε μας τ' αρχίδια τελοσπάντων!
Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011
?
Ω, όχι.
Απέλπιδες προσπάθειες να μη μπω στη δίνη, μη και η αλλη της άκρη είναι επικίνδυνη.
Μα δε μπορώ να τ'αρνηθώ πως θέλω ν'αφεθώ.
Γιατί τώρα, γιατί σε 'μενα , γιατί έτσι;
Μα, εν τέλει, κι επιτέλους, Πού ήσουν τόσο καιρό;
Τα μιλιούνια των θέλω για πρώτη φορά τείνουν να υπερνικήσουν τα πρέπει.
Χωρίς πρέπει, χωρίς δισταγμό, χωρίς παρεμβολές.
Κρατώ μέσα μου το χείμαρρο, μόνο και μόνο γιατί κάτι μέσα μου λέει πως είναι πολύ νωρίς να εμπιστευτώ έτσι άκριτα τα πάντα.
Ό,τι κι αν γίνει...
...ξέρεις...
Κι αύριο πρωί, πρέπει πάλι να σφραγίσω το κεφάλι, να αφοσιωθώ αποκλειστικά και μόνο στον πίνακα.Θα τα καταφέρω.
Τα καλά του να ελέγχεις.
Ακόμα.
Μέχρι όσο.
Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2011
Κλοπή.
Είναι τόσο στενά τα όρια και η λογικότητα των λέξεων ή των κανόνων συντακτικού για να περιγράψουν έννοιες όπως "έρωτας" πχ.
Δε με νοιάζει αν υπάρχει έρωτας ή όχι. Ούτε θα αναλύσω κάτι τέτοιο με επιστημονικές πίπες.
Μην κολλάμε στους ορισμούς και υποβιβάζουμε τα πράγματα. Προσπαθώ να κοιτάω μέσα στο μυαλό των ανθρώπων να δω τι παίζει. Υπάρχει έρωτας απο lifestyle, "ω τι ωραίο το hollywood και τα happy ends" , υπάρχει έρωτας-ψευδαίσθηση, έρωτας απο ανάγκη, έρωτας απο χούϊ, έρωτας απο μαλάκινση, απο συνήθεια, χαζοκαψούρα κτλ (δεν έχει τέλος).
Στην τελική, μπούρδες όλα αυτά. Σημασία έχει τι σκέφτεται ο καθένας ή τι αισθάνεται όταν μιλάει για αυτές τις τόσο ευπλαστες και ασαφείς έννοιες.
Δεν πιστεύω πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις δυστυχώς. Υπάρχουν πολύ έντονα εξουσιαστικά χαρακτηριστικά-σχέσεις εξάρτησης-παθογένειες και αρρωστημένα "εγώ", ακόμα και στα πιο γλυκά "σ'αγαπώ".
Οι σχέσεις των ανθρώπων, συχνά-ίσως τις περισσότερες φορές- βασίζονται έντονα στην καταπίεση. Και αυτό είναι αποτέλεσμα του ποταπού σημείου που έφτασε ο άνθρωπος να βάζει την οικονομία και την κερδοφορία ή τον εξορθολογισμό μέσα στις επαφές του. Την αναμονή για ανταπόκριση/την μαθηματική ανταπόδωση/τις εξισώσεις και τα νούμερα.
Ακόμα και σε παρέες, σε ομάδες, σε ζευγάρια, παντού. Η βία, η εξουσία, τα κέντρα και η εικόνα είναι το κύριο χαρακτηριστικό τους. Δεν είναι άμεση καταπίεση, είναι έμμεση. Ανταγωνιστική, κάτω απο το τραπέζι βία. Βλέμματα, κινήσεις, σαθρότητα.
Θέλω να βλέπω ανθρώπους να γελάνε και να βιώνουν την αγάπη όπως την θέλουν. Απλά προσωπικά σαν άνθρωπος νιώθω πως είναι όλα σε μεγάλο βαθμό τόσο εγκλωβισμένα μέσα στο τρυπάκι της "εξάρτησης".
Βλέπω παντού σε σχέσεις προσδοκίες, επενδύσεις, όνειρα, δεσμά, φυλακές που δημιουργούνται με μια πλήρη αρμονία μεταξύ δεδομένων-συλλογισμών-συμπεριφορών και αναμονής. Αν πάει κάτι στραβά, πάλι στενεύουν τα δεσμά των επιπτώσεων. (επιπλέον φυλακές). Ο ένας άνθρωπος επενδύει την "αγάπη" του στον άλλον και περιμένει κάτι: θαλπωρή, κατανόηση, αποκατάσταση, κοινωνική δικτύωση κτλ. Και δεν είναι κατηγορία αυτό, είναι λειτουργίες που γίνονται συνειδητά ή μη. Δεν λέω πως για όλες τις σχέσεις και τις αγάπες είναι αυτοσκοπός το συμφέρον πχ. Λέω κάτι πολύ πιο βαθύ που είναι πολύ δύσκολο να εκφράσω με λόγια. Όταν οι άνθρωποι εντάσσονται στην "κατασκευή" των σχέσεων, είναι ανελεύθεροι και εξουσιασμένοι να παίζουν με κανόνες που μπορούν ή όχι να ανατρέψουν διεκδικώντας ο ένας και ο άλλος εικόνες και τριαντάφυλλα με βάση τα περπατημένα μονοπάτια. "Σ'αγαπώ" "μ'αγαπάς". Σε κάνω κτήμα σε χρησιμοποιώ και εσύ παράγεις, εγώ παράγω, κι όλα λύνονται με εξισώσεις.
Κι αν επιτέλους αναγκαστούν να ανατρέψουν τους κανόνες, ίσως μέσα τους θέσουν νέους, μπορεί να μην υπογράφουν συμβόλαια, αλλά να πέφτουν οι σφραγίδες με τα μάτια, τις συμπεριφορές και τα κατορθώματα που έχουν επιβράβευση.
Προσπαθώ να περάσω κάτι συγκεκριμένο. Το πως η "κοινωνία" ανθρώπων είναι ενταγμένη στην φύση της αλληλοεξάρτησης όχι απλά σε κλίμακα συνύπαρξης (νοητικής ή σωματικής) αλλά και σε πολύ πιο εσωτερικά επίπεδα συμπεριφορών.
Αν όμως μια βροχερή νύχτα έχεις το πηγαίο θράσος να βγεις στο δρόμο "γιατί έτσι" και να σκεφτείς τα χείλη της ή τα μάτια και το χαμόγελό της, και να νιώσεις πως στα έγκατα του εσωτερικού σου στάζουν εικόνες της, τότε ναι, ίσως -εκείνη- να ρέει μέσα σου. Έρωτας; Πάθος; Αγάπη; Δε με ενδιαφέρει. Δε με απασχολεί κιόλας.
Ψάξε να τη βρεις, όπως και να'χει.
Γιώργο, σ' ευχαριστώ.
Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011
13 5 13 7
Δεν ξέρω αν , αν απλά είμαι μέρος της επανάστασής σου, ένα κομμάτι κρέας, ένα μέσο, μια θυσία.
Δεν ξέρω πού πάει όλο αυτό.
Ξέρω όμως πως μου έμαθες άθελά σου, με την παρουσία σου και μόνο, μια λέξη που χρόνια τώρα έλειπε από το λεξιλόγιό μου, μια λέξη που ό,τι κι αν γίνει, θα με βαραίνει με χρέος και φειδώ.
Σεβασμός , το περίτρανο όνομά της.
Και μακάρι να μπορούσα να σε ευχαριστήσω μονάχα γι' αυτό , για τίποτα άλλο πέρα από τις δεκάδες μαρμαρυγές που μου έρχονται αβίαστα κάθε φορά που εξερευνώ μια πτυχή σου, κάθε φορά που αισθάνομαι την καρδιά σου να σφυροκοπά στο στήθος μου, συναίσθημα αβάπτιστο κι αυτό.
Το πρώτο μου ερώτημα , πριν δυο βδομάδες και δυο μέρες· πού ήσουν τόσο καιρό;
Αυτό που δεν περίμενα ποτέ πως θα καταφέρω να βρω.
Μια παλαμη στην καρδιά και δυο δάκτυλα στα χείλη.
Ένας εμετός σκέψεις, αισθήσεις· από 'μένα; Θεέ, τόσες συμπτώσεις, ποιος να 'ξερε.
qwertyuiop2
Εκείνα τα αφοπλιστικά Μάτια.
Καληνύχτα τους. :)
Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2011
Χμχμχμ
Αγαπητοί Συμμαθητές , κύριε Διευθυντά, και μέλη του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων,
Μια κατάληψη ξεκίνησε. Καλώς ή κακώς, ξεκίνησε. Βρισκόμαστε και βρίσκεστε εδώ για να ψηφιστεί ή όχι η συνέχισή της. Πολλοί σίγουρα περιμένετε να ακούσετε ένα λόγο που θα σας λέει επιτακτικά "ψήφισε υπέρ". Ωστόσο, δε βρίσκομαι εδώ γι' αυτό το λόγο, μα για να σας εκφράσω με ειλικρίνεια, αντικειμενικότητα και σθένος τα δίκαια και δημοκρατικά ψηφισμένα αιτήματά μας. Η ψήφος σας θα είναι μια ψήφος συνείδησης , αφού θα έχετε ακούσει προσεκτικά τα λόγια όλων όσων προηγήθηκαν.
Η Ελληνική Παιδεία, μέσα στον κυκεώνα των οικονομικών προβλημάτων, της ανικανότητας των διαχειριστών της καθώς και των προβλημάτων που ήδη υπήρχαν, βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Πέρα από τα απλά πράγματα που θα έπρεπε να παρέχει το σχολείο στο μαθητή, χρονιά με τη χρονιά, ερχόμαστε στην όλο και μεγαλύτερη υποβάθμισή του. Βλέπετε, ένα σχολείο που θα αναπτύσσει ολόπλευρα τους χαρακτήρες μας καιτις δεξιότητές μας και που θα μας παρέχει γνώσεις για να κάνουμε την κοινωνία μας καλύτερη, δεν είναι καν μέσα στις προτεραιότητες του Υπουργείου Παιδείας. Το γεγονός , δηλαδή, της έλλειψης των βιβλίων που δημιουργήθηκε από προχειρότητα; ανικανότητα; ανευθυνότητα; αποτελεί από μόνο του αιτία για διαμαρτυρία και αντίδραση των μαθητών, που συνειδητοποιούν έτσι, ότι στην πραγματικότητα η Ελληνική Πολιτεία δεν πολυνοιάζεται γι' αυτούς, αφού δεν φρόντισε να τους εξασφαλίσει τα αναγκαία για την εκπαιδευτική διαδικασία με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ, γι' αυτό το λόγο, αλλαγές που θα βελτιώσουν το κλίμα έστω και λίγο, όπως η επιμόρφωση των νεαρών μαθητών σχετικά με το καινούριο σύστημα εισαγωγής στην Γ' Βάθμια ή και η αξιολόγηση των βιβλίων από ανεξάρτητη επιτροπή για να αποφευχθούν φαινόμενα προπαγάνδας. Υπάρχουν όμως και πάρα πολύ σημαντικές αλλαγές και παραχωρήσεις που πρέπει να γίνουν, όπως η αναστολή των περικοπών για την παιδεία, η αναίρεση της κατάργησης και της συγχώνευσης σχολικών μονάδων, πράγμα που ταλαιπωρεί χιλιάδες συμμαθητές μας. Υπάρχουν , τέλος, και άλλα σοβαρότατα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν, όπως η επαναφορά της ενισχυτικής διδασκαλίας στο λύκειο , διαδικασία πολύ βοηθητική για παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα φροντιστηρίων για να καλύψουν τα κενά τους.
Γι' αυτό, συμμαθητές μου, σας καλώ να ψηφίσετε συνειδητά, υπερ των δικαιωμάτων σας , όπως σας καλώ, "αύριο" , ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας , να έρθετε όλοι μαζί μας, να διαμαρτυρηθούμε και να αντισταθούμε δυναμικά σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν ολότελα την παιδεία ΜΑΣ. Και μην ξεχνάτε, η σπίθα άναψε, με τη βοήθειά σας· θα γίνει φλόγα και στη συνέχεια· φωτιά, που θα κάνει τους πάντες να λυγίσουν, απέναντι στην κυριολετικά ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ δύναμή σας. Σας ευχαριστώ πολύ, Γ.Ι.Γ.
Κυριακή 21 Αυγούστου 2011
Είδα...
Είδα το θείο να περιμένει.
Είδα το Αιγαίο με τα νησιά του.
Είδα χειμώνα στη μέση του Αυγούστου
Είδα τρεις πολυ γνώριμες φυσιογνωμίες· διεξοδικά.
Είδα ανατροπές σε λεγόμενα και εικασίες.
Είδα πόσο λάθος έχεις, Εσύ.
Είδα πόσο χαζός υπήρξα.
Είδα την έλλειψη σχεδιασμού κατάματα και την αγγάλιασα.
Είδα τόνους μάρμαρο που περιέχουν χρυσάφι(α).
Είδα τα σύννεφα να μου γαργαλούν τη μύτη.
Είδα τα πόδια μου να τρέχουν χωρίς ψύγμα κούρασης στο χορτάρι.
Είδα τα καλύτερα φαγιά στον κόσμο.
Είδα το αεροπλάνο που με πέταξε.
Βλέπω Βάλτο.