13 5 13 7

Δεν ξέρω καλά καλά τι είσαι, ποια είσαι, ούτε ένας μήνας από τότε που έμαθα πως υπάρχεις.
Δεν ξέρω αν , αν απλά είμαι μέρος της επανάστασής σου, ένα κομμάτι κρέας, ένα μέσο, μια θυσία.

Δεν ξέρω πού πάει όλο αυτό.

Ξέρω όμως πως μου έμαθες άθελά σου, με την παρουσία σου και μόνο, μια λέξη που χρόνια τώρα έλειπε από το λεξιλόγιό μου, μια λέξη που  ό,τι κι αν γίνει, θα με βαραίνει με χρέος και φειδώ.

Σεβασμός , το περίτρανο όνομά της.

Και μακάρι να μπορούσα να σε ευχαριστήσω μονάχα γι' αυτό , για τίποτα άλλο πέρα από τις δεκάδες μαρμαρυγές που μου έρχονται αβίαστα κάθε φορά που εξερευνώ μια πτυχή σου, κάθε φορά που αισθάνομαι την καρδιά σου να σφυροκοπά στο στήθος μου, συναίσθημα αβάπτιστο κι αυτό.

Το πρώτο μου ερώτημα , πριν δυο βδομάδες και δυο μέρες· πού ήσουν τόσο καιρό;

Αυτό που δεν περίμενα ποτέ πως θα καταφέρω να βρω.

Μια παλαμη στην καρδιά και δυο δάκτυλα στα χείλη.

Ένας εμετός σκέψεις, αισθήσεις· από 'μένα;  Θεέ, τόσες συμπτώσεις, ποιος να 'ξερε.


qwertyuiop2






Εκείνα τα αφοπλιστικά Μάτια.
Καληνύχτα τους.  :)

Χμχμχμ

Αγαπητοί Συμμαθητές , κύριε Διευθυντά, και μέλη του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων,

Μια κατάληψη ξεκίνησε. Καλώς ή κακώς, ξεκίνησε. Βρισκόμαστε και βρίσκεστε εδώ για να ψηφιστεί ή όχι η συνέχισή της. Πολλοί σίγουρα περιμένετε να ακούσετε ένα λόγο που θα σας λέει επιτακτικά "ψήφισε υπέρ". Ωστόσο, δε βρίσκομαι εδώ γι' αυτό το λόγο, μα για να σας εκφράσω με ειλικρίνεια, αντικειμενικότητα και σθένος τα δίκαια και δημοκρατικά ψηφισμένα αιτήματά μας. Η ψήφος σας θα είναι μια ψήφος συνείδησης , αφού θα έχετε ακούσει προσεκτικά τα λόγια όλων όσων προηγήθηκαν.

Η Ελληνική Παιδεία, μέσα στον κυκεώνα των οικονομικών προβλημάτων, της ανικανότητας των διαχειριστών της καθώς και των προβλημάτων που ήδη υπήρχαν, βρίσκεται σε σοβαρή κρίση. Πέρα από τα απλά πράγματα που θα έπρεπε να παρέχει το σχολείο στο μαθητή, χρονιά με τη χρονιά, ερχόμαστε στην όλο και μεγαλύτερη υποβάθμισή του. Βλέπετε, ένα σχολείο που θα αναπτύσσει ολόπλευρα τους χαρακτήρες μας καιτις δεξιότητές μας και που θα μας παρέχει γνώσεις για να κάνουμε την κοινωνία μας καλύτερη, δεν είναι καν μέσα στις προτεραιότητες του Υπουργείου Παιδείας. Το γεγονός , δηλαδή, της έλλειψης των βιβλίων που δημιουργήθηκε από προχειρότητα; ανικανότητα; ανευθυνότητα; αποτελεί από μόνο του αιτία για διαμαρτυρία και αντίδραση των μαθητών, που συνειδητοποιούν έτσι, ότι στην πραγματικότητα η Ελληνική Πολιτεία δεν πολυνοιάζεται γι' αυτούς, αφού δεν φρόντισε να τους εξασφαλίσει τα αναγκαία για την εκπαιδευτική διαδικασία με την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ, γι' αυτό το λόγο, αλλαγές που θα βελτιώσουν το κλίμα έστω και λίγο, όπως η επιμόρφωση των νεαρών μαθητών σχετικά με το καινούριο σύστημα εισαγωγής στην Γ' Βάθμια ή και η αξιολόγηση των βιβλίων από ανεξάρτητη επιτροπή για να αποφευχθούν φαινόμενα προπαγάνδας. Υπάρχουν όμως και πάρα πολύ σημαντικές αλλαγές και παραχωρήσεις που πρέπει να γίνουν, όπως η αναστολή των περικοπών για την παιδεία, η αναίρεση της κατάργησης και της συγχώνευσης σχολικών μονάδων, πράγμα που ταλαιπωρεί χιλιάδες συμμαθητές μας. Υπάρχουν , τέλος, και άλλα σοβαρότατα ζητήματα που πρέπει να επιλυθούν, όπως η επαναφορά της ενισχυτικής διδασκαλίας στο λύκειο , διαδικασία πολύ βοηθητική για παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα φροντιστηρίων για να καλύψουν τα κενά τους.

Γι' αυτό, συμμαθητές μου, σας καλώ να ψηφίσετε συνειδητά, υπερ των δικαιωμάτων σας , όπως σας καλώ, "αύριο" , ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας , να έρθετε όλοι μαζί μας, να διαμαρτυρηθούμε και να αντισταθούμε δυναμικά σε αυτούς που θέλουν να διαλύσουν ολότελα την παιδεία ΜΑΣ. Και μην ξεχνάτε, η σπίθα άναψε, με τη βοήθειά σας· θα γίνει φλόγα και στη συνέχεια· φωτιά, που θα κάνει τους πάντες να λυγίσουν, απέναντι στην κυριολετικά ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ δύναμή σας. Σας ευχαριστώ πολύ, Γ.Ι.Γ.

Είδα...

Είδα το αεροπλάνο που με πέταξε.
Είδα το θείο να περιμένει.
Είδα το Αιγαίο με τα νησιά του.
Είδα χειμώνα στη μέση του Αυγούστου
Είδα τρεις πολυ γνώριμες φυσιογνωμίες· διεξοδικά.
Είδα ανατροπές σε λεγόμενα και εικασίες.
Είδα πόσο λάθος έχεις, Εσύ.
Είδα πόσο χαζός υπήρξα.
Είδα την έλλειψη σχεδιασμού κατάματα και την αγγάλιασα.
Είδα τόνους μάρμαρο που περιέχουν χρυσάφι(α).
Είδα τα σύννεφα να μου γαργαλούν τη μύτη.
Είδα τα πόδια μου να τρέχουν χωρίς ψύγμα κούρασης στο χορτάρι.
Είδα τα καλύτερα φαγιά στον κόσμο.
Είδα το αεροπλάνο που με πέταξε.


Βλέπω Βάλτο.

Βολές κατά ρυπάς.

Φέτος το καλοκαίρι, μας γάμησε.
Και εξηγούμαι...

Βρίσκομαι για πρώτη φορά στη ζωή μου στην ευχάριστη θέση να μπορώ να κανονίζω μόνος μου για τον εαυτό μου. Γι' αυτό, αλλά και για πολλούς λόγους που θα εξηγηθούν παρακάτω, πήρα την πρωτοβουλία και έκλεισα μόνος μου, αφού από τους γονείς δεν έβλεπα προκοπή, αεροπορικά εισιτήρια για να πάω στον παππού και στη γιαγιά μου που τους βλέπω μια φορά το χρόνο.

Είναι και οι δύο γέροι, 87 και 80 ετών αντίστοιχα, θέλω να τους δω. Μαζί τους ουσιαστικά πέρασα τα πρώτα 3 χρόνια της ζωής μου, καθώς και μήνες επί μηνών διακοπών. Έχω ενσωματώσει στοιχεία της ιδιοσυγκρασίας και του χαρακτήρα τους, υποσεινήδητα, σε 'μενα. Δε μπορώ φέτος να μην τους δω. Ο παππούς είναι γέρος, έχει σχεδόν απωλέσει την όρασή του, είναι φιλάσθενος πλέον, μόνη του χαρά να μας βλέπει 10-15 μέρες το χρόνο. Η γιαγιά βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση, ωστόσο είναι και γι'αυτήν εξίσου μεγάλη παρηγοριά η θέα μας.

Έπειτα, υπάρχει και το σόι το ολάκερο στην άλλη άκρη της Ελλάδας. Θείοι, θείες, ξαδέρφια, η γιαγιά μου, ο νονός μου. Θέλω να δω και αυτούς , θέλω να περάσω όμορφα τις διακοπές μου, έχω πατήσει μόλις τα 16.

Όμορφα θα ήταν να πήγαινα με τους γονείς μου και φέτος , μάλιστα προγραμματίζαμε να φύγουμε νωρίτερα από άλλες χρονιές για να αράξουμε περισσότερο.
Δυστυχώς, η μητέρα μου έπειτα από εξετάσεις αίματος έμαθε πως έχει κάποια προβλήματα τα οποία δεν είναι σοβαρά ευτυχώς, είναι όμως αναγκαίο να παραμείνει για ξεκούραση στην αθήνα για τουλάχιστον 15 μέρες ακόμη.

Η κατάσταση περιπλέκεται ακόμα καλύτερα αν αναλογιστεί κανείς το πώς έχει αντιδράσει ο πατέρας μου μέσα σε όλα αυτά. Είναι εμφανώς στενοχωρημένος και για την υγεία της μητέρας μου, και για την επ' αόριστον αναβολή των διακοπών και για την απόφασή μου να φύγω για 10 μέρες στον ''παππού και τη γιαγιά''.

Και , εν τέλει, βρίσκομαι εγώ να πιέζομαι από παντού, από τα συναισθήματά μου για τους ανθρώπους που μου κράτησαν συντροφιά επί τουλάχιστον 4 χρόνια, τα οποία μου απαγορεύουν να τους ξεχάσω, από τη συμπόνοια για τη μητέρα μου, τον προβληματισμό για τον πατέρα μου και τη στενοχώρια για τον αδερφό μου, που θα βρεθεί 10 χρονών να κάθεται μέσα στο σπίτι 2+ μήνες, πράγμα που δεν έχει κανει ποτέ του.

Μακάρι να μπορούσα να βρω λύση αρεστή προς όλους, ωστόσο νοιώθω πως πρέπει επιτέλους να βάλω μια ιεράρχηση. Προέχουν οι γέροι. Δικαιούνται μια δεκαήμερη επίσκεψη, είναι απλά απάνθρωπο να τους έχουμε χεσμένους ένα χρόνο. Πονάει η ψυχή μου όταν τους σκέφτομαι ολομόναχους όλη η χρονιά , ας μη συμβαίνει το ίδιο και το καλοκαίρι. Έπειτα εγώ. Ξέρω πως έρχονται χρόνια δύσκολα. Του χρόνου, είναι ζήτημα το αν θα ξεκλέψω 20 μέρες, και για πάσχα - χριστούγεννα, ούτε λόγος. Είμαι 16 χρονών, δεν είμαι ούτε 10 να μην έχω άλλη επιλογή , ούτε 45 να είμαι σκουριασμένος και μίζερος. Έπειτα η οικογένεια. Κανείς δεν έχει σοβαρό πρόβλημα, υγείας.

Αλλά από την άλλη, σκέφτομαι οτι με τη φυγή παρατάω τους γονείς μου.

Χωρίς τη φυγή, παρατάω και τον εαυτό μου και τον παππού με τη γιαγιά μου και τους συγγενείς μου που βλέπω επίσης μια φορά το χρόνο.

Να κάνω την καρδιά μου πέτρα θα αναγκαστώ ούτως ή άλλως. Δεν ξέρω όμως για ποιον τι και πώς...

Τι ασφυκτική και ξαφνική πίεση μέσα στη μέση του καλοκαιριού...

Και;

Παλεύεις. Ψυχοφθόρα. Αποπνικτικά. Βίαια. Αυτοκαταστροφικά. Ένας σκελετός. Θέρμη για πάντα χαμένη.

Δε γράφω ποιήματα.

Και;

Έξω!

Αυτή την ανάρτηση δε θέλω να τη διαβάσει κανείς. Τη γράφω για μένα. Φύγετε όλοι. Σίγουρα θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης "γιατί ρε μαλάκα δεν γράφεις μόνος σου να τα διαβάζεις και μόνος σου;".

Ε η απάντηση είναι πως δε θέλω να διαβάσει κανείς, αλλά εντάξει, του πούτσου να κάθομαι να γράφω αμοναχός μου σαν την κοπελιά που κρατά ημερολόγιο με τα μυστικά της για βαρυσήμαντα πράγματα όπως το αν το αγοράκι που της αρέσει έβαλε σήμερα κολόνια ή ήρθε βρωμερός.

Ιούνης. Αυτός ο μήνας πάντα είναι γαμησέτα. Τουλάχιστον οι 4 τελευταίοι Ιούνηδες είναι έτσι. Οι 3 βαρετοί μέχρι αηδίας και ο 4ος ψυχοφθόρος , γδάρτης και αφυπνιστής. Ο φετινός είναι βαρετός, ανούσιος, αργός μέχρι τώρα. Και έτσι θα κυλήσει. Εξετάσεις και πτυχία μέχρι τις 12 και μετά το απόλυτο , το αγεφύρωτο βαρετό κενό, αυτό της αναμονής για να αρχίσουν τα παραθεριλίκια. Αυτό το μήνα πάντα έκανα μαλακίες. Χτυπούσα μόνος μου ή άλλους, χαλούσα πράγματα, έβαζα τους γονείς μου να τσακώνονται , ξενυχτούσα· παλιότερα ξέρναγα.

Εξετάσεις, τι πράμα κι αυτό φέτος. Δεν ξέρω τι θέλω, είμαι μπερδεμένος και σε βαθύτατη σύγχυση. Τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι μου παλεύουν αδυσώπητα μέσα μου με τις φυσικές κλίσεις και τα ταλέντα μου. Πράμα κι αυτό, να είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Ή μάλλον όχι.

Συμπίπτουν.

Διάολε, ναι, συμπίπτουν.

Υπάρχει ένα από τα ενδιαφέροντά μου , ένα από τα σημαντικότερα, που έρχεται σε πλήρη αρμονία με τις δεξιοτεχνίες μου. Ρε λες;

Κατά τ' άλλα , πουλάω διάφορα hardware εξαρτήματα, για πληροφορίες, κάντε κόμεντ παρακάτω. :P

Θα σκοτώσω τους γονείς μου. Ναι, ειλικρινά το λέω. Όλο μαλακίες, μπαλάκια ευθυνών από τη μια στην άλλη, μιζέρια και κατάντια, και όταν τα ξαναβρίσκουν είναι πολύ σκατά το θέμα και έχει περάσει πολύς χρόνος για να αναπληρωθεί η απώλειά του. 15 χρόνια τώρα. Αναρωτιέμαι πώς σκατά επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό τόσο καιρό. Ίδιο κι απαράλλαχτο, οι αφορμές διαφέρουν. Σαν τον σεισμό. Συσσώρευση, εκτόνωση, καταστροφή, ανοικοδόμηση μέχρι την επόμενη συσσώρευση. Στο διάολο, δεν παντρεύομαι επ'ουδενί.

Σκατά, αυτό κάνω κι εγώ. Εκτονώνομαι από τη βαρεμάρα μου.

Σύντομη περιγραφή του αδιεξόδου μου:

Θέλω να τελειώσουν οι εξετάσεις για να είμαι ελεύθερος και να κάνω ό,τι θέλω. (δεν έχω όμως τι να κάνω)

Δε θέλω να τελειώσουν οι εξετάσεις γιατί με το διάβασμα απασχολούμαι και δε βαριέμαι. (δεν έχω όμως όρεξη να διαβάσω καλοκαιριάτικα)

Βαριέμαι τη διαδικασία των εξετάσεων, αλλά δε μπορώ και να την παρακάμψω.

Μου αρέσει η διαδικασία αλλά βαριέμαι και

Γάμα το.

Πάω για ύπνο.

Simplified language? No thanks!

The European Commission has just announced an agreement whereby English will be the official language of the European Union rather than German, which was the other possibility.

As part of the negotiations, the British Government conceded that English spelling had some room for improvement and has accepted a 5- year phase-in plan that would become known as ''Euro-English''.

In the first year, ''s'' will replace the soft ''c''. Sertainly, this will make the sivil servants jump with joy.

The hard ''c'' will be dropped in favour of ''k''. This should klear up konfusion, and keyboards kan have one less letter.

There will be growing publik enthusiasm in the sekond year when the troublesome ''ph'' will be replaced with ''f''. This will make words like fotograf 20% shorter.

In the 3rd year, publik akseptanse of the new spelling kan be expekted to reach the stage where more komplikated changes are possible.

Governments will enkourage the removal of double letters which have always ben a deterent to akurate speling.

Also, al wil agre that the horibl mes of the silent ''e'' in the languag is disgrasful and it should go away.

By the 4th yer people wil be reseptiv to steps such as replasing ''th'' with ''z'' and ''w'' with ''v''.

During ze fifz yer, ze unesesary ''o'' kan be dropd from vords kontaining ''ou'' and after ziz fifz yer, ve vil hav a reil sensi bl riten styl.

Zer vil be no mor trubl or difikultis and evrivun vil find it ezi tu understand ech oza. Ze drem of a united urop vil finali kum tru.

Und efter ze fifz yer, ve vil al be speking German like zey vunted in ze forst plas.

The mainstream compilation of nonsense

Αθήνα 2004: Η πόλη του φωτός και της γκλαμουριάς , η πόλη-πρωτεύουσα ενός πλούσιου και ευημερεύοντος ευρωπαϊκού κράτους. Ασφάλεια, τάξη, καθαριότητα, εθελοντισμός , ολυμπιακά έργα κι ακίνητα, λαϊκή ευφορία· σπατάλη.

Αθήνα 2011: Η πόλη της μούχλας και της πρέζας, η πόλη - πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου και λεηλατημένου PIIG κράτους. Βρώμα, αποσύνθεση, μιζέρια , εξαθλίωση , εσωστρέφεια, παρατημένα πάλαι πότε μεγαλειώδη και φανφαρόνικα κτήρια , λαϊκή οργή· λιτότητα.

Η Αθήνα είναι πλέον το ξεχειλωμένο και φθαρμένο από τη χρήση μουνί της πουτάνας που σήμερα ονομάζουμε-ουν Ελλάδα. Το κέντρο της. Που αντιπροσωπεύει όμως και όλο της το σώμα.

Βέβαια, όπως λέει κι ο συμπαθής Καμπουράκης "Η ιστορία είναι μια πουτάνα, γι' αυτό και τη σέβομαι βαθύτατα". Να γιατί θα προτιμήσω να διατηρήσω το σεβασμό μου προς την νυν πουτάνα, πάλαι πότε όμως ανθούσα και παρθένα Ελλάδα.

Ας τιμήσωμε το θέμα της αναρτήσεως μεταπηδώντας σε ένα θέμα όπως η οικονομία.

Η διάλυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στο βωμό της μαζικής εθελοτυφλίας και καθοδήγησης

είναι το τι θα επιτύχουμε προσπαθώντας λύση μέσω μνημονίου. Αναδιάρθρωση, διάλυση της κυβέρνησης και εθνικός συνασπισμός τώρα.

Αλλιώς, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, όλοι στους δρόμους να το υπερασπιστούμε.

Ο αθλητισμός.

Μπράβο που κόψανε τα λεφτά στους αρχιγύφτους, λαμόγια , ζώα και κοπρίτες ιδιοκτήτες των ΠΑΕ. Ούτε ένα ευρώ σε τυρόβλαχους παράγοντες και παίκτες- εργαλεία ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Πούτσα σε καφενεία όπως ΑΕΚ, Ατρόμητος, Ολυμπιακός , Παναθηναϊκός, Ξάνθη, Ολ. Βόλου, Άρης , Πάοκ, Αστέρας, Πανσερραϊκός και ΑΕΛ.

Η μουσική

http://www.youtube.com/watch?v=B9GIeee42no&feature=related

Η μικροκοσμική επικαιρότητα.

Εξεταζόμενη νεολαία , πάλεψε για ένα γαμω- Καλοκαίρι. Απομένουν 20-25 μέρες και.

Various.

Ευχαριστώ που ανέχεστε την παιδική έως τώρα γραφή μου. Σε όποιον θυμίζω γραφή μου σε περίοδο δευτέρας γυμνασίου, να κομεντάρει από κάτω ένα 3.

Θα μου δώσει τη χαρά πως δεν έχει χαθεί ο γουτσουνιάρικος εκείνος παιδικός τρόπος.!!

Future.

Η επόμενη ανάρτηση θα γαμεί γιατί θα είναι σοβαρή. Μέχρι τότες, εύχομαι καλή δύναμη διάβασμα, βολτες , κεφι κλπ κλπ κλπ.

Past.

You are better than.

?

Πώς έγραφα μικρός.

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν 3 χρόνια. Απρίλης 2008 , πρώτη γυμνασίου.

Το κοιτάω και απολαμβάνω γελώντας.

Στρατηγική Ελλάδας για νίκη! ('36)

1. Καταλαμβάνετε ΑΜΕΣΩΣ την Αλβανία.

2. Ερευνάτε αλπινιστές φανατικά, και βγάζετε πολλές ταξιαρχίες αποτελούμενες από αυτούς (τουλάχιστον 15) , ενώ έχετε κάνει upgrade το πεζικό από '18 σε τουλάχιστον '36.

3. Όλη την ώρα, αλλάζετε το καθεστώς στο αντίθετο του δημοκρατικού. (ώστε να μπορείτε να κυρήξετε πόλεμο σε όποιον θέλετε)

4. Βγάζετε ένα βομβαρδιστικό και ένα μαχητικό, από τα ήδη πρώιμα, δε χρειάζεστε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Περνάμε στη δεύτερη φάση. (πρέπει να είστε ταχύτατοι)

1. Επιτίθεστε με πολύ στρατό στο Plodviv της βουλγαρίας από καβάλα και αφού το καταλάβετε, πάτε βόρεια (δε θυμάμαι όνομα) ώστε να κόψετε τη βουλγαρία στη μέση (και το στρατό της μαζί).

2. Καταλαμβάνετε gorna dzumaya με το στρατό αλπινιστών που έχετε στη θεσσαλονίκη.

3. Θαύμα! Μένει η Σόφια, η βράκα και η βάρνα. Επιτίθεστε στη βάρνα και αν νικήσετε οι μεραρχίες εξαφανίζονται.

4. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας ζητήσουν ανακωχή δίνοντας σας εδάφη, δεχθείτε.

5. Αφού ανασυνταχθεί ο στρατός σας και εφοδιαστεί, επιτεθείτε από plodviv , gorna dzumaya και από μια βόρεια επαρχία δε θυμαμαι ονομα, στη ΣΟΦΙΑ.

6. Αν την καταλάβετε, μένει η βράκα. Πρωτού προλάβουν να σας επιτεθούν στη σόφια, πηγαίνετε γρήγορα γρήγορα στη διπλωματία και πατήστε annex nation στη βουλγαρία.

7. ΕΤΟΙΜΟΙ! Η βουλγαρία είναι δική σας, τα εργοστάσιά σας διπλασιάστηκαν (από τους στρατιώτες που βάλατε να παραφυλάν για παρτιζάνους), και πλέον μπορείτε να βγάλετε και τανκ.

Τρίτο κεφάλαιο:

1. Πρέπει να ερευνησετε τακτικες πεζικου, καθως ο επόμενός σας αντίπαλος (τουρκία) δε μασάει.

2. Προχωρήστε στην έρευνα, κάνοντας το πεζικό σας τουλάχιστον '39.

3. Βγάλτε Vickers Mk. E και πεζικο για τα πεδινά, αλπινιστές για τα ορεινά, 1 αεροπλανοφόρο και αναβαθμίστε το πυροβολικό σας. Προεραιτικά μπορείτε να βάλετε heavy tanks στο πεζικό μόνο.

4. Δημιουργήστε απόθεμα προμηθειών.

5. Ζητήστε από την Ιταλία τα δωδεκάνησα και τη ρόδο, αν δεν τα δώσουν δεν πειράζει, απλώς μειώνονται οι επιλογές σας για αιφνιδιασμό.

Εδώ τελειώνει ο οδηγός, σας έδωσα τουλάχιστον 10 ώρες παιχνιδιού παραπάνω. Θα ασχοληθούμε με την επίθεση στην τουρκία σε κανε μήνα.

Το παραπάνω αποτελεί οδηγό για ένα παιχνίδι που ανακάλυψα τότε , το hearts of iron 2 !

Μεγάλη Εβδομάc και συναφείς ιστορίες.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ο Κύριος...

Πότε φτάσαμε ως εδώ; Ούτε που κατάλαβα. Μέσα σε μια ταχύτατα διαδραματιζόμενη χρονιά και αντιμέτωπος με τον αδυσώπητο χρόνο, βρέθηκα να βλέπω μέρες επι μερών , βδομάδες επί βδομάδων και εν τέλει μήνες επί μηνών να περνούν χωρίς να παίρνω χαμπάρι.

Η μεγάλη εβδομάδα πέρασε , χωρίς καν να το καταλάβω. Αρκετά αγγλικά, οι υποχρεώσεις που τα αφορούν με οδήγησαν στο να περάσω 2-3 μέρες προσμονώντας απλά το τέλος τους, έτσι , για να νοιώσω ελαφρύτερος.

Προβληματίζομαι λοιπόν, από την έκτη δημοτικού παρατηρώ το φαινόμενο αυτό , όμως μόλις φέτος έγινε τόσο έντονο και συνάμα αισθητό. Μια ανησυχία με περιβάλλει. Μήπως έτσι θα κυλήσει όλη μου η ζωή; Μήπως το προσδόκιμο ζωής που ως μικρό παιδί σκεφτόμουν "πολύ, πάρα πολύ μακρινό" είναι τελικά πολύ- πολύ πιο γρήγορα επερχόμενο; Δεν ξέρω, μπαίνω σε σκέψεις , ειδικά όταν ακούω μεγάλους να λένε "πόσο μικρή είναι η ζωή" και κυρίως το απόλυτα τρομακτικό "πώς πέρασαν τα χρόνια;".

Και ναι , κάνω κι εγώ αυτή τη σκέψη ή τις σκέψεις αυτές. Κάνω και ορισμένους γελοίους παραλληλισμούς που αφορούν την ηλικία μου βέβαια , όπως το ότι την εποχή που γεννήθηκα προλάβαινα άνετα να συνομιλήσω με κάποιον γεννημένο πριν το 1899 , ενώ τώρα μετα βίας βρίσκω κάποιον πριν το 1920. Ή η άλλη κορυφαία σαχλαμάρα που μου ήρθε μόλις έμαθα πως πέθανε ο απίστευτος και αναντικατάστατος Νίκος Παπάζογλου. Όταν γεννιόμουν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ΚΑΝ μεσήλικας. Και τώρα.... πέθανε! Η πιο τραγελαφική μου σκέψη , που οφείλω και να μοιραστώ , είναι το τέλος της καριέρας του Αντώνη Νικοπολίδη. Μια ζωή τον θυμάμαι να παίζει , έζησα όλη του την εμφανή καριέρα. Από 5χρονο έλεγα "αμα έχουμε Νικοπολίδη δε μπαίνει γκολ". Και τώρα; Δε θα τον ξαναδώ να παίζει επαγγελματικά όπως παλιά· ποτέ ξανά! Τέλος, σκέφτομαι τον παππού μου, που τώρα είναι 87 ετών και έχει 1002 προβλήματα. Διάολε, στα 78 του , γυρνάγαμε παρέα όλους τους αμπελόκηπους , πρώτα κουραζόμουν εγώ και έπειτα εκείνος. Πρόβλημα υγείας κανένα, αθλούνταν καθημερινά. Πλέον , βλέπω πως μέσα από την άρνησή του να αποδεχθεί την πλέον αδυναμία του, κάνει το πρωί 2-3 διατάσεις στα χέρια , ίσα ίσα να δείξει πως εξασκεί ακόμα αυτό που σπούδασε πριν 70 χρόνια , έστω και στον εαυτό του...

Ποιός ξέρει. Ίσως πριν καλά καλά το καταλάβω , φτάσω να κλαίω από συγκίνηση στη θέα ενός σκονισμένου psp ή να αναπολώ μνήμες 50+ ετών προσπαθώντας να δω αν μπορώ να παίξω το cod 4 στον εν έτει 2060 υπολογιστή μου. :P

Στα σχετικά με τη θρησκευτική πίστη και το όλο πνεύμα των ημερών, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι προς άπαντες. Η νηστεία και η τήρηση στοιχειωδών εθίμων όπως το άναμμα ενός κεριού, αποτελούν -είτε το θέλουμε, είτε όχι- κληρονομιά μας , παράδοσή μας ως ομάδα ανθρώπων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "θρησκευόμενος" εξακολουθεί να μη μου ταιριάζει, μια και ό,τι "θρησκευτικά ορθό" τελώ, είναι αφοσίωσή μου στην παράδοση , αποκλειστικά και μόνο.

Επίσης, πιστεύω στο βαθύτερο νόημα της ανάστασης του Ιησού. Είναι ολοφάνερο πως ο κύκλος της ζωής του και οι διδαχές πολλών θρησκειών, σχετίζονται με την αρχέγονη περιέργεια του ανθρώπου για το τι είναι ο Ήλιος. Ένα φιλάνθρωπο ον που εγκαταλείπει τον άνθρωπο μισό 24ωρο ίσως; Κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα πάντως, οι βαθύτερες ρίζες των περισσοτέρων θρησκειών είναι ίδιες. Και αφορούν τον Ήλιο. Οι μόνοι βέβαια που είχαν τ' @@ να λατρέψουν απευθείας τον Ήλιο , ήταν οι Αιγύπτιοι και ορισμένοι προ-Κολομβιανοί λαοί της Αμερικής. :p Οι υπόλοιποι ίδρυσαν ή εντελώς νέες θρησκείες με βάση τον ήλιο, ή απλά δημιούργησαν έναν θεό- παραπλήσιο του Ήλιου (λέγε με Απόλλωνα).

Τέλος, οφείλω να ομολογήσω πως συγκινήθηκα όταν είδα σήμερα ένα τέτοιο γιγαντιαίο πλήθος με τις λαμπάδες στο χέρι, συγκεντρωμένο όλο μαζί. Και το "άγιο" φως να μοιράζεται απλόχερα από άνθρωπο σε άνθρωπο , με ένα χαμόγελο και μια ευχή.

Η αγιοσύνη αυτού του φωτός αποτελείται από στοιχεία που αποτελούν τη βάση της ιδεατής κοινωνίας που έχω στο μυαλό μου, όσο γελοίο κι αν ακούγεται αυτό σε όσους με ξέρουν καλά...

Και του χρόνου με υγεία παίδες. :)

ps. Βρίσκομαι εδώ τέτοια ώρα λόγω ασυγκράτητης επίθεσης προς τη μαγειρίτσα , η οποία με τιμωρεί βάναυσα με ναυτία και πονοστόμαχο. Με την ανάρτηση έφτιαξα λιγάκι , λέω να πάω να την πέσω.