Γοργή ανασκόπηση.

Ας κάμωμε μια τάχιστη ανασκόπηση του 2010 , χωρίς πολλά πολλά μπλα μπλα, είμεθα και αρρωσταίοι.

Γενάρης : Από τους καλύτερους μήνες. Χαρούμενος, ξένοιαστος, οι διακοπές ήταν οι ονειρικότερες μέχρι τώρα, δε θα μπορούσα να έχω συγκεκριμένο παράπονο.

Φλεβάρης: Βαρετός μήνας, τίποτα το αξιοσημείωτο , διακόπηκε όμως από μια υπερβολικά διασκεδαστική και ευχαριστη εκδρομή.

Μάρτης: Ένας μέτριος μήνας. Από πλευράς του εαυτού μου , κάτι άρχισε να φτιάχνει , άρχισα να σκέφτομαι σαν άνθρωπος και όχι σαν ακαταστάλακτος προέφηβος. Μεγάλη βαρεμάρα στο σχολείο. :/

Απρίλης: Άνοιξη! Ήταν πολύ όμορφα, δόξα τω θεώ. Άρχισα να βγαίνω πιο συχνά, και να περνάω καλύτερα, με καλή παρέα.

Μάης: Ανάποδος μήνας, μακράν ο χειρότερος του χρόνου, δε θα το αναλύσω περεταίρω. Μου έκανε καλό όμως, μου έμαθε να στηρίζομαι σε μένα, και όχι σε άτομα και καταστάσεις. Αν εξαιρεθούν μερικές μέρες του Πάσχα , έχουμε μιζέρια.

Ιούνης: Σαν το μάη ένα πράμα , βαρεμάρα να διαβάσω, απώλεια οποιουδήποτε προσανατολισμού προς οπουδήποτε. Χύμα στο κύμα, αβεβαιότητα, συγκεχυμένα αισθήματα. Τουλάχιστον τέλειωσε το μισητό γυμνάσιο.

Ιούλης: Επικός μήνας από τις 18 και μετά , πολύ καλός στο υπόλοιπό του. Άριχσαν πολλά να ισορροπούν μέσα μου , οι διακοπές με χαλάρωσαν και παρά τη φαινομενική βαρεμάρα , ήμουν εντάξει και καλά με εμένανε. Και το σημαντικότερο , μακριά από την Αθήνα και τις ηλίθιες καταστάσεις της.

Αύγουστος: Χα! Όχι απλά ο καλύτερος του χρόνου, θα μπορούσα εύκολα να πω και καλύτερος της ζωής μου. Μια οπτασία στη μυτιλήνη (ευτυχώς επρόλαβα να φύγω) και καλή φάση. Μετά ένα σύντομο μιζερο 2ημερο στην αθήνα και έπειτα Κρήτη! Ε , εντάξει , τι να πω, δεν αρκούν λόγια για να περιγράψω. Πήγα ξανά μετά από 2 χρόνια.
Με το που πάτησα εκεί ξέχασα τα παντα πισω μου. Χωριό, θείοι, ξαδέρφια, νονός , γιαγιά , σόι , παλιοί γνωστοί. Ένας υπέροχος αχταρμάς. Ύστερα, μαζί με τους δικούς μου, επιπλώσαμε και σουλουπώσαμε το σπίτι του συγχωρεμενου του προπαππού μου, ανακαινισμένο πρόσφατα μεν, αχούρι δε , και το κάναμε όχι απλά κατοικήσιμο, αλλά και το πιο ατμοσφαιρικό και παραμυθένιο πετρόχτιστο σπίτι που έχω μπει. Κατά τ' άλλα , γλέντια , ατελείωτες κουβέντες με απίστευτα συμπαθείς γνωστούς και *χμ* γνωστές, παλιούς και παλιές. Όλο αυτό , το τόσο χαρούμενο και παραμυθένιο "τοπίο" με έκανε αυτόν που είμαι τώρα. Τόσα ερεθίσματα μέσα σε 15 μέρες που δεν μπορούσα να μην αλλοτριωθώ λιγάκι (προς το καλύτερο κατ' εμε).

Σεπτέμβρης: Χμφ. Εκπλήρωσα το όνειρο που είχα από αρκετό καιρό, να βάλω στο σπίτι δλδ ενα πισι της προκοπής. Μου αρέσει αφάνταστα το λύκειο, σε σύγκριση με το μίζερο δημοτικό και το πιο μίζερο γυμνάσιο, είναι απίθανο. Μερικές δυσάρεστες στιγμες που ειχα αφησει πισω μου πηγαινοντας Κρήτη, συνεχίζουν να με κυνηγούν.

Οκτώβρης: Γουελ, ενας σημαντικός μήνας για το εγώ μου. Έμαθα να μην εξαρτώμαι από τίποτα και να αποκολλώμαι εύκολα από οπουδήποτε, απέκτησα πίστη στον εαυτό και τις δυνατότητές μου. Η μουσική δε μου ανοίγει απλά ορίζοντες, αλλά νέους κόσμους, άβατους ως τότε. Παρατηρώ δυνατότητες που δε θα περίμενα ποτέ να διαθέτω ,ξέροντας ότι το σώμα μου είναι εξαιρετικά μονοκόματο και δυσκίνητο. Μαθαίνω τα μαθηματικά που κρύβει μέσα της κάθε νότα. Πειραματίζομαι με διάφορα νεα , παράξενα , ίσως ανήκουστα είδη μουσικής. Ποιος; Εγώ! Που μέχρι τη δευτέρα γυμνασίου ήξερα μόνο ακούσματα των γονιών μου.

Νοέμβρης: Προέκταση του Οκτώβρη. Όμορφος. Όχι εξαιρετικός, αλλά ωραίος. Εντάξει με τον εαυτό μου, τις υποχρεώσεις μου , και τους ανθρώπους γύρω μου. Συνήθως μουντός ρουτινομήνας, μα ωραίος φέτος.

Δεκέμβρης: Για τον πούτσο καβάλα, συγγνώμη κιόλας, αλλά δεν έκανα ούτε μια σωστή κωλοεπιλογή μέσα σε αυτό το μήνα. Ναφυγειναφυγειναφυγει. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, αρρωσταίνω την τελευταία μέρα του,αλλά και του 2010. Τι να κάνουμε.


Συνοψίζοντας, έχουμε 3 τρισκατάρατους μήνες (Μάη, Ιούνη, Δεκέμβρη) , 1 τέλειο (Αύγουστο) , 5 πολύ καλούς (Σεπτέμβρη, Γενάρη, Απρίλη, Οκτώβρη, Νοέμβρη) , Ιούλης, Φλεβάρης και Μάρτης (με σειρά ποιότητας) είναι οι μήνες που χωρίς να ήτονε κάτι καλό ιδιαίτερα, υπήρξαν ευχάριστοι.

Τελικός απολογισμός: Οριακά Καλό έτος, σίγουρα όμως το πιο ανατρεπτικό, έντονο, συγκινητικό , πολυσημαίνον, ταχύ και διδακτικό ως τώρα.

2011 , μην απογοητεύσεις.

Χρόνια πολλά!

Υποτίθεται...

Υποτίθεται ότι είχα ξεμπλέξει...
Υποτίθεται ότι όλα είχανε τελειώσει και επιτέλους η διάθεσή μου ήταν ανεξάρτητη της διάθεσης οποιασδήποτε άλλης...
Υποτίθεται ότι είχε τραβήξει ο καθένας το δρόμο του...


Χρειάστηκε μια παρεξηγημένη ανάρτηση, αναμνήσεις 2 ετών και παλιά τραύματα που ξύστηκαν για να γίνουν αυτά τα τρία "υποτίθεται" αέρας κοπανιστός, φευγαλέος.

Ξέρεις ότι δεν την παλεύω να σε βλέπω να κλαις, όπως και οποιονδήποτε άνθρωπο. Είναι η αδυναμία μου, μια αδυναμία που από παλιά χτυπάει βάναυσα τα πιο ευαίσθητά μου νεύρα. Το ανθρώπινο κλάμα είναι η αχίλλειος πτέρνα μου.

Είχα καταφέρει να φύγω , έβλεπα και στον εαυτό μου τα σημάδια. Η αγωνία για σενα αντικαταστάθηκε από ενόχληση, η ενόχληση από περιέργεια και η περιέργεια από κοινότυπη αδιαφορία. Ω ναι, ήμουν περήφανος που τα είχα καταφέρει.

Έρχεσαι ξανά , διαισθάνομαι τον τρόπο σου , τον παλιό γνώριμο τρόπο σου, να προσεγγίζεις τους ανθρώπους. Θυμάμαι ξανά το βλέμμα σου , την ανάσα σου , το σχήμα της παλάμης σου.

Τίποτα δε με συγκινεί όπως παλιά.
Η εμπιστοσύνη μου , κλονισμένη ανεπανόρθωτα.
Η χαρά μου για την ύπαρξή σου , για σενα στην αγγαλιά μου, αντικατεστημένη από την αβεβαιότητα.

Δε θέλω να σε πληγώσω , κι ας ένοιωσα προδωμένος παλαιότερα.
Αν η κατάσταση ήταν έτσι όμως, θα σε έδιωχνα στο πρώτο πλησίασμα.


Κάτι όμως με κρατάει. Κάτι βαθιά μέσα μου , λέει να σφίξω τις μικρές παλάμες σου στα χέρια μου. Να σε κοιτάξω στα μάτια. Να σε αγγαλιάσω. Να σε πειράξω. Να μυρίσω τη μοναδική σου μυρωδιά, αυτή που άλλοτε σκόρπιζες σε όλο το δωμάτιό μου , αυτή που με παρακκινούσε να παρακρατώ μικρά αντικείμενά σου , τα οποία ξέχναγες συχνά.

Να σε κάνω να χαρείς και να χαμογελάσεις σαν παλιά, τα κέφια σου έιναι πεσμένα εδώ και λίγο καιρό!

Αυτό το γαμημένο κάτι , είναι που με κάνει να οπισθοχωρώ όποτε σου φέρομαι σκληρά. Είναι το ίδιο πράγμα που με έκανε να σε φιλήσω αβίαστα εκείνη τη μέρα. Το ίδιο πράγμα που μου γρατζουνάει το κούτελο κάθε φορά που είμαι εναντίον του. Αυτό το αμυδρό μεν , ισχυρό δε σκατό που παρά την όλη αηδία , έλλειψη εμπιστοσύνης , βαρεμάρα και κορεσμό με κρατάει , με τραβάει πίσω , κοντά σου.

Αυτό που με έκανε να σου θυμήσω πριν Λίγες Μέρες πράματα από τα παλιά.

Θα προσποιηθείς πως δε σε νοιάζει.
Το ίδιο θα κάνω κι εγώ.

Μα μέσα μας, θα ξέρουμε...

Θα θυμόμαστε...

Μακάρι να είχα κάποια απόδειξη, κάποια ένδειξη οτι θα μπορούσα να σε εμπιστευτώ ξανά. Γιατί ως τώρα, στη βραχύβια επανένωσή μας, δεν έχω δει σημάδι τέτοιο...

Ας έβλεπα ένα, ας ήξερα οτι δε θα μου ξαναγύρναγες έτσι, επιδεικτικά την πλάτη.
Κι έτσι , απλά , η λέξη ευτυχής θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει μεγαλειωδώς !

Σε αντίθετη περίπτωση , μίλα ξεκάθαρα.


Μόνο η αβεβαιότητα είναι εχθρός μου.

Ο δεκάλογος του κρύου.

1) Γιατί κάθε πρωί ξυπνάω κουκουλωμένος από πάπλωμα και μόλις βγω νοιώθω μια ωραία κρύα αίσθηση.
2) Γιατί ανάβουμε καλοριφέρ που βγάζουν μια ωραία μυρωδιά αχνιστά ζεστού αέρα.
3) Γιατί είναι ηδονή σκέτη να κλείνεις πόρτες και παράθυρα και να δημιουργεις μια φωλια ζεστης στην απεραντοσυνη του κρύου.
4) Γιατί όταν έχει πραγματικό πουτσόκρυο δε νοιώθω τα χέρια μου.
5) Γιατί τα θηλυκά αναγκάζονται να ντύνονται όπως θα έπρεπε να ντύνονται.
6) Γιατί ανάβουμε το τζάκι και καθόμαστε οικογενειακά σαν τους νεάντερταλ γύρω από μια φωτιά.
7) Γιατί κρύο = ευχάριστες μνήμες από γεννήση αδερφού, διαμονή με παππουδογιαγιάδες , παλια χριστούγεννα, μεγάλες χιονιές και άλλα γαμάτα.
8) Γιατί η μυρωδιά της καμινάδας που πλανάται είναι από τις καλύτερες στην πόλη.
9) Γιατί θυμάμαι το χωριό μου, εκεί έχει πάντα κρύο, ακόμα και τον Αύγουστο η κουβέρτα είναι απαραίτητη κάθε μέρα.
10) Γιατί μπορώ να αθληθώ χωρίς να ασθμαίνω , να έχω δύσπνοια και να εξαντλούμαι από το πρώτο σπριντ.


Γι' αυτό μάγκες και για λίγους ακόμα λόγους , η εποχή μεταξύ Νοεμβρίου - Φεβρουαρίου είναι η καλύτερη περίοδος ενός έτους για μένα. Μόλις δω μάρτη στο ημερολόγιο παθαίνω μια αμυδρά ξενέρα, περίεργα πράματα.

Cheers!

Νταρλαντιρλανταντα

Εισέρχομαι σε μια νέα φάση, πρωτόγνωρη. Βομβαρδισμός εικόνων , (συν)αισθημάτων και λοιπών κολοκυθοκεφτέδων.

ΓΙΑΝΑΔΟΥΜΕΠΩΣΕΧΟΥΝΤΑΠΡΑΜΑΤΑ.

Πολλές μεγάλες αλλαγές τον τελευταίο καιρό. Η πρωτόγνωρη κατάσταση που βιώνω δίνει επιτέλους κάτι καινούριο , κάτι φρέσκο. Η γαμημένη αλλαγή που έψαχνα και περίμενα. Πότε ως τώρα στη ζωή μου δεν έχω εκκρίνει το ίδιο κοκτέηλ ορμονών χαρμολύπης , περιέργειας, περηφάνιας και πίστης στον εαυτό μου.

Μέσα σε ελάχιστες μέρες ανατράπηκαν δεδομένα ετών. 3-4 τουλάχιστον.
Ποτέ μου δεν είχα την ίδια χαρά να συναντώ και να μιλώ με ανθρώπους, ποτέ δεν είχα τόση έλλειψη ενδοιασμών να εκφραστώ.

Γουελ, έχω και κάτι να κοκορεύομαι. Μέσα σε μια αναπάντεχη κατάρρευση αξιών που θεωρούσα σταθερές, κατάφερα όχι μόνο να αντιμετωπίσω το μεγαλύτερο κομμάτι (δε μου το είχα , η αλήθεια είναι , περίμενα να κλαίω σα μυξιάρικο έπειτα από ένα χ διάστημα) αλλά και να βγω μέσα από ένα τούνελ χωρίς φως... με ένα φακό στο χέρι , και τις μπαταρίες του, γεμάτες. Ως επί το πλείστον.

Φάγαμε το γάιδαρο, εξάλλου. Δε θα κολλήσουμε στην ουρά, μπαγασάκο. Ε ;

Διασχίζοντας αυτό το (ν)τούνελ ο μπριζολοποιός χτύπησε φλέβα χρυσού. Ορίστε:

1) Τα πάντα ρει. Μην ακούς τίποτα φίλε αναγνώστη, ό,τι ακούς να το φιλτράρεις απ' τα μάτια.
2) Φίλε αναγνώστη, βγες απο τη μιζέρια , κλείσε το πισί σου, ασχολήσου με κάτι πέρα από το τετριμμένο.
3) Παληκαρά μου, αν καταφέρεις να βρεις και ενα χομπάκι να σε γεμίζει , έκλεισες, είσαι μερακλής.
4) Ζήσε για σένα. Σου ανήκεις 100% και διαλέγεις ό,τι σ' αρέσει , σε εκφράζει. Σε σενα, μονο σε σενα. Κι όλα τα άλλα θα ακολουθήσουν.
5 last but not least) Προς θεού, μη διανοηθείς ποτέ σου να Αυτοϋποεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου , ειδικά σε σημεία που θεωρείς τον εαυτό σου ΤΡΟΜΠΑ. Ψάξου. ;)



Καληνύχτα.

Απολαύστε.

Φλογέρα.

Έπειτα από τις αγωνιώδεις εκκλήσεις σας και τα επιφωνήματα οίκτου και αγανάκτησης για την προηγούμενή μου ανάρτηση, ακούω τις προσταγές σας και συμφωνώ να ρίξουμε στο ναδήρ το πρεστιζ του παρόντος μπλογκ με την πιο ανατρεπτική , σαχλη και κάφρικη ανάρτηση της ιστορίας του. Προειδοποιούνται άπαντες αναγνώστες για το μηδενικό επίπεδο και την απόλυτα ανεξέλεγκτη ΚΑΦΡΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Πάμε. (για μέγιστη εμπειρία πολιτισμικού σοκ, κάντε κλικ στην εικόνα)



Μπορείτε να γελάσετε και να ξεφορτώσετε τις σάπιες σας ντομάτες στην οθόνη του πισιού σας.



Καλά ξερατά!



Μπριζόλα.

Σας σερβίρεται όπως τη θέλετε.

Άλλοι την προτιμούν ψημμένη και άλλοι ωμή.

Άλλοι απεχθάνονται τις μπριζόλες και προτιμούν τα λουκάνικα.




Μπα σε καλό σας , θα με βάλετε και στο πνεύμα.



Τσάγιας!

Η τέχνη του μαζοποιείν και κατευθύνειν.

Ζούμε σε μια υπέροχη κοινωνία , με υπέροχους θεσμούς, γαργαλιστικά χαρακτηριστικά και την σκοπίμως ανεπτυγμένη μαζοποίηση του κόσμου να κυριαρχεί πλέον.

Όλα απευθύνονται πλέον σε όλους. Η εξουσία και οι κάτοχοι των μεγάλων κεφαλαίων ξέρουν πολύ καλά αυτό το παιχνίδι. Πλέον απευθύνονται στα πιο ευαίσθητα και επιρρεπή εκ φυσεως άτομα σε μια κοινωνία. Τα παιδιά, και κυρίως, τους εφήβους.

Σήμερα, ο μέσος νέος δε διαφέρει και σε πολλά από έναν άλλο μέσο νέο. Και οι δύο ακολουθούν την ίδια μόδα. Ακολουθούν τα ίδια πρότυπα με τα οποια βομβαρδίζονται κάθε μερα, ανηλεως. Φαε αυτό, αγόρασε εκείνο, γίνε αποδεκτός κάνοντας αυτό, με το ταδε στην κατοχη σου θα σκιζεις πεταλα κλπ. Κλπ. Κλπ.

Και το χειρότερο, αυτή η μαζοποίηση δε στοχεύει μόνο την ισοπέδωση των προσωπικοτήτων , αλλά και στην αγελοποίηση όλων. Την κατεύθυνση των πάντων προς την κατανάλωση.

Σήμερα , ο μέσος άνθρωπος, εχει πολύ καλά κατευθυνθεί, προκειμένου να δίνει χρήματα ακόμα και οταν διασκεδάζει ή περνα κάπως τον ελεύθερό του χρόνο.

Ένας μέσος οικογενειάρχης τη σημερινή εποχή, δουλεύει όλη μέρα για να κερδίζει λεφτά τα οποία θα δώσει πίσω σε αυτούς που τον πλήρωσαν, εμμέσως ή αμέσως.

Για παράδειγμα , ένας εργαζόμενος σε φαστφουνταδικο goody's αμοίβεται με 600 ευρώ. Θα δώσει τα 200 για λογαριασμους κτλ. Τα 400 που θα του μείνουν θα τα δώσει για τροφή, ένδυση, αναψυχή και ξεκούραση. Θα πάρει κρουασάν να φάει, θα παει και σε καμια αλυσιδα φαγαδικων, θα παρει και γαλα , σοκολατα , αλευρι, συσκευασμενο κοτοπουλο. Θα ψωνισει απο μια συγκεκριμενη αλυσιδα σουπερμαρκετ. Θα παει σε ενα εμπορικο κεντρο, θα αγορασει παπουτσια, παντελονια σακακια και δεν ξερω τι αλλο. Θα δει και μια ταινια. Θα φυγει, θα παει σπιτι του ευχαριστημενος που διασκεδασε , ευχαριστημενος θα παει να δουλέψει αποσκοπόντας στο να ξαναεχει λεφτα να κάνει αυτό που έκανε.

Και αυτός ο κύκλος θα επαναλαμβανεται επ' άπειρον.

Και ο κάτοχος και του φαστφουνταδικου και μεγαλου μερους των υπηρεσιων που απολαμβανει ο αλλος ως διασκεδαση αποτελουν ιδιοκτησια και συμφερον ενος.

Πώς σκατά έφτασε η ελλάδα να ακολουθεί κατα τέτοιο τρόπο την αμερικλάνικη αυτή παράδοση;

Με την τηλεόραση!

Αν δεν υπήρχε αυτή, να προβάλει συγκεκριμένα πρότυπα , από το τι φαγί πρεπει να τρώει καθένας, πώς πρέπει να ντύνεται για να είναι αποδεκτός, μέχρι και την ίδια την αποδεκτότητα μέσω του ντυσίματος, η κοινωνία και η οικονομία της χώρας θα ήταν σε πολύ πολύ καλύτερη κατάσταση.

Ο έλλην δε θα ήταν υποχρεωμένος να καταναλώνει από τα γενοφάσκια του.

Αγόραζε έλληνα, σπίτια , αμάξια, οικόπεδα , γκλαμουριές , τζακούζια, πήγαινε διακοπές στα χάη για να το παίξεις κάποιος. Η φύση είναι για τους κακομοίρηδες, αν δεν εχεις μεγαλο σπιτι και τρελη αμαξαρα δεν αξίζεις , αν το κινητό σου δεν φτιαχνει καφέ είσαι κατώτερο ον , αν δεν πας διακοπες στην ελουντα και στη μυκονο ενας χωριατης μη αποδεκτός θα είσαι.

Και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται. Το κεφάλαιο σπρώχνει το λαουτζίκο στην κατανάλωση έτσι ώστε να πλουτίζει , του μειώνει το μισθό , ο λαουτζίκος συνηθίζει στην κατανάλωση , τα χρήματα όμως δεν του φτάνουν. Ζητάει δάνειο από το κεφάλαιο, χρεώνεται μέχρι το λαιμό και μετά δουλεύει μια ζωή για να ξεπληρώσει.

Και εν τέλει τι ; Πέρασε από τη γη, κατανάλωσε, πέρασαν χρηματα απο τα χερια του , και έφυγε. Το μόνο που θα άλλαζε στον πλανήτη αν δεν ειχε υπάρξει θα ήταν κατι χιλιαδες ευρω σε διαφορετικα χερια.

Και τα παιδιά του το ίδιο. Και όλη η κατάσταση, διαιωνιζόμενη, να καταπίνει γενιές και γενιές στην απραξία με τις εξαιρέσεις να αποδιώχνονται σαν κατώτερες, άχρηστες.

Όλα αυτά σκόπιμα, για να μεγαλώνει το χάσμα , οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Δουλέψτε ζώα 6 μερες επι 10-12 ώρες. Βγειτε μια μερα ΟΛΟΙ μαζι να ξοδεψετε ο,τι περισσευει στα ΙΔΙΑ ακριβως πραγματα και μετα ολοι μαζι πισω σαν τα μυρμηγκια στη δουλειά.

Κάτω όλοι οι μαριονετες- παντελήδες του συστήματος.

Κλείστε την τηλεόραση και σταματήστε να τους ακούτε.

http://www.youtube.com/watch?v=8G1bwt3czkg



μπριζολοποιός

Τwelve highlanders and a bagpipe make a rebellion.

Κότες λυράτες , ευθικτα κοριτσόπουλα και καθωσπρεπιστές ενήλικες , μικρομέγαλοι έφηβοι τον πούλο. Η ανάρτηση αυτή ΔΕΝ φτιάχτηκε για σας.



Βρισκόμαστε λοιπόν στην προπροτελευταία τάξη της Β' βάθμιας εκπαίδευσης. Ειμαστε καλα, μας αρέσει πιο πολύ από το γυμνάσιο, το πνεύμα είναι πιο ελεύθερο , πιο ακαδημαϊκό, το ντάντεμα του γυμνασίου σταματησε να ξενερωνει τον κόσμο.

Παρά το όλο κλίμα ευφορίας νοιωθω την υποχρέωση να αναρτήσω τη λίστα που τιτλοφορείται
" ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ". Πάμε όλοι μαζί με κέφι μπρίο και χαρά:

ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ πόσο καλός μαθητής είσαι με μηδαμινό διάβασμα.
ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ πόσο τέλεια πλακώνεις άπαντες.
ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ οι λεξιλογικές γνώσεις που απέκτησες στο φροντιστήριο και μπόλιασες με αυτές τον ηλίθιο , πτωχό, ανευ σημασίας λόγο σου για να μας δειξεις πόσο μπροστά είσαι.
ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ πόσο καλή μπάλα / μπασκετ / ιππασία / μπαντμιντον ξέρεις.
ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ τα λεφτά του μπαμπά σου , τα τρελά υλικά αγαθά σου και η γκλαμουροκενή ζωή σου.
ΣΤΑΡΧΙΔΙΑΜΑΣ η ποσότητα και η ποιότητα των ακολούθων σου.

Ναι, έλληνα · κοκκόρι · μαθητή/τρια , έχουμε όλοι γραμμένη οποιαδήποτε ψωροπερηφάνεια-περιαυτολογία σου στα άδυτα των παπαριών μας.

Γιατί, my friend, το πόσο είσαι από όλα αυτά δε θα το καθορίζει τα λόγια, μα οι πράξεις σου. Ότι δεν είναι αισθητό ή ορατό ή έστω λογικά αποδεδειγμένο Δεν Υφίσταται.

Και στο τέλος ξερεις τι θα μετρήσει; Η ανθρωπινή σου ποιοτική υπόσταση. Τίποτε άλλο. Οι συνάνθρωποί σου θα σε θυμουνται για το τι άθρωπος υπήρξες, αποκλειστικά και μόνο γι' αυτό.


Ναι μωρ αναγνώστρα μου. Πέρασα κι εγώ από το στάδιο που τώρα Εξυμνώ.

Πάμε σε κάτι πιο ευχάριστο.

Είμαι καλά. Έπειτα από αρκετό καιρό έβαλα ένα πρόγραμμα και το τηρώ με άμεσες συνέπειες στην επίδοσή μου ως μαθητή. Μη φανταστείτε τίποτα το τρελό. Αντί να αναλώνω τη μέρα μου στο χαζεμα όπως πέρσι, την αναλώνω σε πιο ενδιαφέροντα πράματα που γουστάρω. Κιθάρα, διαβασμα που σου δινει την ικανοποιηση οτι δε μενεις αμέτοχος, αρπας την ευκαιρία και αισθάνεσαι οτι , ναι ρε πούστη, εργάστηκες.

Βγαίνω όλως παραδόξως πιο συχνά από πέρσι, αισθάνομαι οτι οι μέρες περνούν όμορφα. Δε μιζεριαζω - βαριεμαι όλη μέρα. Να τι μπορεί να κάνει ενα καλό πρόγραμμα.


Παρακολουθώ από το μπαλκόνι τη βροχή που θα ξεκινήσει μανιωδώς από στιγμή σε στιγμή.

Χαιρετώ.

Επόμενη ανάρτηση = Σιχαμενος Κομφορμισμός.

Ναι, σαν αυτό που αναγκάζονται όλοι οι μαθητές να μπουν για να γράψουν κατι καλό σύμφωνα με τους μίζερους διορθωτές. Τι να κάνουμε, πρέπει κάποτε να μπουμε και σε κανα καλούπι.

Μπριζολοποιός.

Χαρω τηνε για παιδεία!

Ας βαθμολογήσουμε όλοι μαζί , σε μια ευχάριστη και δημιουργική ατμόσφαιρα ενα πρόλογο σχολικού εγχειριδίου που διδάσκεται ΚΑΙ φέτος!!!!
Πάμε όλοι μαζί!


Η κλίμακα έχει άριστα το 10.

(στο γυμνάσιο) Χάρηκες το πανσοφο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου, όπως αυτό ξεδιπλώθηκε, διαδοχικά, εξελίχθηκε και κορυφώθηκε στον ερχομό του Ιησού Χριστου...... (χμμμ, δεν τα πήγε τόσο καλά εδώ ο συγγραφέας. Επιεικές 3)

Γνωρισαμε τον τριαδικό Θεό, γίναμε παιδιά του και κληρονόμοι του. Η ευτυχία μας θα είναι αιώνια. (εδώ κάτι κατάφερες Άγιε Πατέρα, τώρα ο νεαρός είναι ευτυχισμένος που γνώρισε ό,τι γνώρισε στην εποικοδομητικότατη ώρα των θρησκευτικών στο γυμνάσιο. Έφτασες τη βάση! 5)

Προνόμιό μας ακόμη, είναι που είμαστε μέλη της Εκκλησίας του Χριστού. (σωστός ο παπάς, για φαντάσου να γεννιόμασταν τίποτα εκτρώματα βουδιστές και κακοί βάρβαροι ισλαμιστές. Εύγε παπά! 6)

Όλοι μας αναζητάμε κάτι έξω από την πεζότητα και καθημαερινότητα , ενα χωρο και στιγμες ανατασης , θεασης και ζωης μιας αλλης πραγματικότητας. Είναι αυτά ακριβώς που προσφέρει η Εκκλησία. (βέβαια, αν δεν ηταν η εκκλησία όλοι θα ήμασταν καταθλιμμένα emo έτοιμα να κόψουν φλέβες λόγω απουσίας ποικιλίας από τη ζωή τους. Παπά μου, βελτιώνεσαι. Τσίμπα ένα 8!)

Θα δούμε πως η πιστη και η λατρεια της εκκλησιας ειναι ενα ανεκτίμητο εφόδιο για τη ζωή μας. (εδώ παπά μας τα χάλασες, δεν έβαλες αρκετή σάλτσα. 7 και πολύ σου είναι)

Θα δούμε πως το νόημα και η χαρά της ζωής μας βρίσκεται στην εκκλησία. (Εδώ γαμάτε μου παπά έσκισες πέταλα. Ο άνθρωπος γεννιέται για να εκκλησιάζεται, είσαι σωστός και παίρνεις το 10 μου! )



Πώς με λένε ;
Δε σας αφορά.

Είμαι κριτής βιβλίου θρησκευτικών πάντως, θα δείτε το όνομά μου αν ανοίξετε το βιβλίο θρησκευτικών της Α' λυκείου στη σελίδα 4. Είμαι μέλος της αμερόληπτης επιτροπής , που απαρτίζεται(αποκλειστικά) από επίσης αμερόληπτους θεολόγους. Δουλειά μου είναι να φιλτράρω τη μη προπαγάνδα και να βαθμολογώ την υπάρχουσα.

Ο λόγος;

Δε δύναται σε μια (κατ' όνομα) δημοκρατική δυτική κι ελεύθερη χώρα να υπάρχει κάτοικος που να μην γνωρίζει την καλύτερη και μονη αληθινη θρησκεια του κόσμου. Τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. (φυσικά όχι τον τιποτένιο καθολικό, αυτοί ειναι άπιστοι και ψεύτες) Από την τρίτη δημοτικού οι μαθητές πρέπει να ακούν την αλήθεια.

Απώτερος σκοπός;

Μια ορθόδοξη χριστιανική οικουμένη που θα ακούει τις προσταγες του ηγέτη και θα κάνει τα πάντα για τα πιστεύω της. Προς θεού, μην ακούσω κανέναν να λέει για θρησκείες και όπια των λαών όπως ένας ομοφυλόφιλος αιρετικός διαβολικός μοχθηρός τιποτένιος αντίχρηστος ξεπουλημενος στο βελζεβουλ βρωμιαρης γερμανός έλεγε κάποτε.



Πατρίς θρησκεία οικογένεια!

Το τέλος της αρχής.

Καταρχάς χαιρετώ. Έχω να γράψω αρκετό καιρό στο μπλογκ αυτό, λόγω διακοπών αλλά και έλλειψης ερεθισμάτων. Οι διακοπές κύλησαν όμορφα , χαλαρά , ευχάριστα. Μπορώ να πω έπειτα από 1-2 χρόνια οτι πέρασα πραγματικά ωραία. Ηταν άλλωστε μια διακοπή που αναζητούσα γενικότερα.

Η τρίτη γυμνασίου πέρασε πολύ εύκολα και χαλαρά, θα μπορούσα να πω οτι θα την ξαναέκανα ευχαρίστως. Ύστερα όμως σκέφτομαι οτι, εντάξει βρε παιδί μου, καλή η τεμπελιά, αλλά... δεν ξέρω. Θέλω να κάνω κάτι σ' αυτή τη ρημάδα τη ζωή. Και βέβαια, το να αράζω 24/7 δεν ειναι αυτό που θα με οδηγήσει στο στόχο μου. Θα μου πείτε κι εσείς, με το δίκιο σας, "τι νομίζεις ρε μαλάκα, οτι πέρασες κάπου και εξασφαλίστηκες;". Σε αυτό υπάρχουν 2 απαντήσεις που μπορούν να θεωρηθούν σωστές και μια που μπορεί να θεωρηθεί ηλίθια. Η ηλίθια είναι το "ναι". Οι αλλες , πιο αποδεκτές, είναι το "όχι" , και η προέκτασή του σε "όχι, αλλά το να πετύχω κάποιο στόχο είναι ευχάριστο οσο τιποτα, καρποφορο, ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την ψυχική-ψυχολογική μου υγεία."

Προσωπικά διαλέγω την τρίτη απάντηση, κι αυτό γιατί προτιμώ να βγω ενας πιο ολοκληρωμενος ανθρωπος και να κανω κατι που εβαλα στοχο και μου αρεσει. Κι ας μη βρω δουλειά, άλλωστε το σημείο στο οποίο προσανατολίζομαι "ταίζεται" κυρίως από απόφοιτους ΤΕΙ, οι απόφοιτοι ΑΕΙ δεν προτιμωνται λογω εξειδίκευσης και υψηλότερων μισθολογικών απαιτήσεων. Εκτός αυτού,στους καιρούς που ζούμε, η εύρεση δουλειάς είναι ούτως ή άλλως δύσκολη.

Όσον αφορά τα χρήματα, όσοι με γνωρίζουν το ξέρουν ήδη. Δε με απασχολούν , αρκεί να έχω ενα πιάτο φαί για μένα και για τα (ενδεχομένως) παιδιά μου. Προτιμώ άφθονες φορές περισσότερο να έχω αναγνώριση μέσω του επαγγέλματός μου και να βγάζω τα προς το ζην παρά να ειμαι άγνωστος και να διαθέτω πλούτο μεγάλο.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;


ΠΡΩΤΗ ΛΥΚΕΙΟΥ ΜΑΛΑΚΑ ΜΟΥ.

Όπως ειπε κι ο Τσώρτσιλ.

"It is not even the beginning of the end. But it is, perhaps, the end of the beginning."


ΥΓ.
Συγχωρήστε μου την οποια ελλειψη οιστρου. Η αποχή από το γράψιμο και την αναγνωση για ενα μηνα με εκανε ευάλωτο σε λάθη. Τη φόρμα μου, πού θα πάει, θα τη βρω.

Πολιτικά ορθή ανάρτησις.

Πλησιάζουμε αισίως την Α' Λυκείου. Ας γίνουμε λιγάκι κονφορμιστές κι ας συγγράψουμε μια πολιτικά ορθή ανάρτηση, ως ένδειξη ταπεινοφροσύνης και υποταγής στις υπαγορεύσεις φιλολόγων και σχολικών εγχειριδίων.

Προτείνετε θέματα και δημοσιεύστε τα ως σχόλια κάτω από την ανάρτηση, δε μου ερχεται κάτι επί της παρούσης.








Μπριζόλα.