Simplified language? No thanks!

The European Commission has just announced an agreement whereby English will be the official language of the European Union rather than German, which was the other possibility.

As part of the negotiations, the British Government conceded that English spelling had some room for improvement and has accepted a 5- year phase-in plan that would become known as ''Euro-English''.

In the first year, ''s'' will replace the soft ''c''. Sertainly, this will make the sivil servants jump with joy.

The hard ''c'' will be dropped in favour of ''k''. This should klear up konfusion, and keyboards kan have one less letter.

There will be growing publik enthusiasm in the sekond year when the troublesome ''ph'' will be replaced with ''f''. This will make words like fotograf 20% shorter.

In the 3rd year, publik akseptanse of the new spelling kan be expekted to reach the stage where more komplikated changes are possible.

Governments will enkourage the removal of double letters which have always ben a deterent to akurate speling.

Also, al wil agre that the horibl mes of the silent ''e'' in the languag is disgrasful and it should go away.

By the 4th yer people wil be reseptiv to steps such as replasing ''th'' with ''z'' and ''w'' with ''v''.

During ze fifz yer, ze unesesary ''o'' kan be dropd from vords kontaining ''ou'' and after ziz fifz yer, ve vil hav a reil sensi bl riten styl.

Zer vil be no mor trubl or difikultis and evrivun vil find it ezi tu understand ech oza. Ze drem of a united urop vil finali kum tru.

Und efter ze fifz yer, ve vil al be speking German like zey vunted in ze forst plas.

The mainstream compilation of nonsense

Αθήνα 2004: Η πόλη του φωτός και της γκλαμουριάς , η πόλη-πρωτεύουσα ενός πλούσιου και ευημερεύοντος ευρωπαϊκού κράτους. Ασφάλεια, τάξη, καθαριότητα, εθελοντισμός , ολυμπιακά έργα κι ακίνητα, λαϊκή ευφορία· σπατάλη.

Αθήνα 2011: Η πόλη της μούχλας και της πρέζας, η πόλη - πρωτεύουσα ενός κατεστραμμένου και λεηλατημένου PIIG κράτους. Βρώμα, αποσύνθεση, μιζέρια , εξαθλίωση , εσωστρέφεια, παρατημένα πάλαι πότε μεγαλειώδη και φανφαρόνικα κτήρια , λαϊκή οργή· λιτότητα.

Η Αθήνα είναι πλέον το ξεχειλωμένο και φθαρμένο από τη χρήση μουνί της πουτάνας που σήμερα ονομάζουμε-ουν Ελλάδα. Το κέντρο της. Που αντιπροσωπεύει όμως και όλο της το σώμα.

Βέβαια, όπως λέει κι ο συμπαθής Καμπουράκης "Η ιστορία είναι μια πουτάνα, γι' αυτό και τη σέβομαι βαθύτατα". Να γιατί θα προτιμήσω να διατηρήσω το σεβασμό μου προς την νυν πουτάνα, πάλαι πότε όμως ανθούσα και παρθένα Ελλάδα.

Ας τιμήσωμε το θέμα της αναρτήσεως μεταπηδώντας σε ένα θέμα όπως η οικονομία.

Η διάλυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στο βωμό της μαζικής εθελοτυφλίας και καθοδήγησης

είναι το τι θα επιτύχουμε προσπαθώντας λύση μέσω μνημονίου. Αναδιάρθρωση, διάλυση της κυβέρνησης και εθνικός συνασπισμός τώρα.

Αλλιώς, όπως προβλέπει το Σύνταγμα, όλοι στους δρόμους να το υπερασπιστούμε.

Ο αθλητισμός.

Μπράβο που κόψανε τα λεφτά στους αρχιγύφτους, λαμόγια , ζώα και κοπρίτες ιδιοκτήτες των ΠΑΕ. Ούτε ένα ευρώ σε τυρόβλαχους παράγοντες και παίκτες- εργαλεία ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Πούτσα σε καφενεία όπως ΑΕΚ, Ατρόμητος, Ολυμπιακός , Παναθηναϊκός, Ξάνθη, Ολ. Βόλου, Άρης , Πάοκ, Αστέρας, Πανσερραϊκός και ΑΕΛ.

Η μουσική

http://www.youtube.com/watch?v=B9GIeee42no&feature=related

Η μικροκοσμική επικαιρότητα.

Εξεταζόμενη νεολαία , πάλεψε για ένα γαμω- Καλοκαίρι. Απομένουν 20-25 μέρες και.

Various.

Ευχαριστώ που ανέχεστε την παιδική έως τώρα γραφή μου. Σε όποιον θυμίζω γραφή μου σε περίοδο δευτέρας γυμνασίου, να κομεντάρει από κάτω ένα 3.

Θα μου δώσει τη χαρά πως δεν έχει χαθεί ο γουτσουνιάρικος εκείνος παιδικός τρόπος.!!

Future.

Η επόμενη ανάρτηση θα γαμεί γιατί θα είναι σοβαρή. Μέχρι τότες, εύχομαι καλή δύναμη διάβασμα, βολτες , κεφι κλπ κλπ κλπ.

Past.

You are better than.

?

Πώς έγραφα μικρός.

Το παρακάτω κείμενο είναι γραμμένο πριν 3 χρόνια. Απρίλης 2008 , πρώτη γυμνασίου.

Το κοιτάω και απολαμβάνω γελώντας.

Στρατηγική Ελλάδας για νίκη! ('36)

1. Καταλαμβάνετε ΑΜΕΣΩΣ την Αλβανία.

2. Ερευνάτε αλπινιστές φανατικά, και βγάζετε πολλές ταξιαρχίες αποτελούμενες από αυτούς (τουλάχιστον 15) , ενώ έχετε κάνει upgrade το πεζικό από '18 σε τουλάχιστον '36.

3. Όλη την ώρα, αλλάζετε το καθεστώς στο αντίθετο του δημοκρατικού. (ώστε να μπορείτε να κυρήξετε πόλεμο σε όποιον θέλετε)

4. Βγάζετε ένα βομβαρδιστικό και ένα μαχητικό, από τα ήδη πρώιμα, δε χρειάζεστε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας.

Περνάμε στη δεύτερη φάση. (πρέπει να είστε ταχύτατοι)

1. Επιτίθεστε με πολύ στρατό στο Plodviv της βουλγαρίας από καβάλα και αφού το καταλάβετε, πάτε βόρεια (δε θυμάμαι όνομα) ώστε να κόψετε τη βουλγαρία στη μέση (και το στρατό της μαζί).

2. Καταλαμβάνετε gorna dzumaya με το στρατό αλπινιστών που έχετε στη θεσσαλονίκη.

3. Θαύμα! Μένει η Σόφια, η βράκα και η βάρνα. Επιτίθεστε στη βάρνα και αν νικήσετε οι μεραρχίες εξαφανίζονται.

4. Κατά πάσα πιθανότητα θα σας ζητήσουν ανακωχή δίνοντας σας εδάφη, δεχθείτε.

5. Αφού ανασυνταχθεί ο στρατός σας και εφοδιαστεί, επιτεθείτε από plodviv , gorna dzumaya και από μια βόρεια επαρχία δε θυμαμαι ονομα, στη ΣΟΦΙΑ.

6. Αν την καταλάβετε, μένει η βράκα. Πρωτού προλάβουν να σας επιτεθούν στη σόφια, πηγαίνετε γρήγορα γρήγορα στη διπλωματία και πατήστε annex nation στη βουλγαρία.

7. ΕΤΟΙΜΟΙ! Η βουλγαρία είναι δική σας, τα εργοστάσιά σας διπλασιάστηκαν (από τους στρατιώτες που βάλατε να παραφυλάν για παρτιζάνους), και πλέον μπορείτε να βγάλετε και τανκ.

Τρίτο κεφάλαιο:

1. Πρέπει να ερευνησετε τακτικες πεζικου, καθως ο επόμενός σας αντίπαλος (τουρκία) δε μασάει.

2. Προχωρήστε στην έρευνα, κάνοντας το πεζικό σας τουλάχιστον '39.

3. Βγάλτε Vickers Mk. E και πεζικο για τα πεδινά, αλπινιστές για τα ορεινά, 1 αεροπλανοφόρο και αναβαθμίστε το πυροβολικό σας. Προεραιτικά μπορείτε να βάλετε heavy tanks στο πεζικό μόνο.

4. Δημιουργήστε απόθεμα προμηθειών.

5. Ζητήστε από την Ιταλία τα δωδεκάνησα και τη ρόδο, αν δεν τα δώσουν δεν πειράζει, απλώς μειώνονται οι επιλογές σας για αιφνιδιασμό.

Εδώ τελειώνει ο οδηγός, σας έδωσα τουλάχιστον 10 ώρες παιχνιδιού παραπάνω. Θα ασχοληθούμε με την επίθεση στην τουρκία σε κανε μήνα.

Το παραπάνω αποτελεί οδηγό για ένα παιχνίδι που ανακάλυψα τότε , το hearts of iron 2 !

Μεγάλη Εβδομάc και συναφείς ιστορίες.

Χριστός Ανέστη!

Αληθώς ο Κύριος...

Πότε φτάσαμε ως εδώ; Ούτε που κατάλαβα. Μέσα σε μια ταχύτατα διαδραματιζόμενη χρονιά και αντιμέτωπος με τον αδυσώπητο χρόνο, βρέθηκα να βλέπω μέρες επι μερών , βδομάδες επί βδομάδων και εν τέλει μήνες επί μηνών να περνούν χωρίς να παίρνω χαμπάρι.

Η μεγάλη εβδομάδα πέρασε , χωρίς καν να το καταλάβω. Αρκετά αγγλικά, οι υποχρεώσεις που τα αφορούν με οδήγησαν στο να περάσω 2-3 μέρες προσμονώντας απλά το τέλος τους, έτσι , για να νοιώσω ελαφρύτερος.

Προβληματίζομαι λοιπόν, από την έκτη δημοτικού παρατηρώ το φαινόμενο αυτό , όμως μόλις φέτος έγινε τόσο έντονο και συνάμα αισθητό. Μια ανησυχία με περιβάλλει. Μήπως έτσι θα κυλήσει όλη μου η ζωή; Μήπως το προσδόκιμο ζωής που ως μικρό παιδί σκεφτόμουν "πολύ, πάρα πολύ μακρινό" είναι τελικά πολύ- πολύ πιο γρήγορα επερχόμενο; Δεν ξέρω, μπαίνω σε σκέψεις , ειδικά όταν ακούω μεγάλους να λένε "πόσο μικρή είναι η ζωή" και κυρίως το απόλυτα τρομακτικό "πώς πέρασαν τα χρόνια;".

Και ναι , κάνω κι εγώ αυτή τη σκέψη ή τις σκέψεις αυτές. Κάνω και ορισμένους γελοίους παραλληλισμούς που αφορούν την ηλικία μου βέβαια , όπως το ότι την εποχή που γεννήθηκα προλάβαινα άνετα να συνομιλήσω με κάποιον γεννημένο πριν το 1899 , ενώ τώρα μετα βίας βρίσκω κάποιον πριν το 1920. Ή η άλλη κορυφαία σαχλαμάρα που μου ήρθε μόλις έμαθα πως πέθανε ο απίστευτος και αναντικατάστατος Νίκος Παπάζογλου. Όταν γεννιόμουν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν ΚΑΝ μεσήλικας. Και τώρα.... πέθανε! Η πιο τραγελαφική μου σκέψη , που οφείλω και να μοιραστώ , είναι το τέλος της καριέρας του Αντώνη Νικοπολίδη. Μια ζωή τον θυμάμαι να παίζει , έζησα όλη του την εμφανή καριέρα. Από 5χρονο έλεγα "αμα έχουμε Νικοπολίδη δε μπαίνει γκολ". Και τώρα; Δε θα τον ξαναδώ να παίζει επαγγελματικά όπως παλιά· ποτέ ξανά! Τέλος, σκέφτομαι τον παππού μου, που τώρα είναι 87 ετών και έχει 1002 προβλήματα. Διάολε, στα 78 του , γυρνάγαμε παρέα όλους τους αμπελόκηπους , πρώτα κουραζόμουν εγώ και έπειτα εκείνος. Πρόβλημα υγείας κανένα, αθλούνταν καθημερινά. Πλέον , βλέπω πως μέσα από την άρνησή του να αποδεχθεί την πλέον αδυναμία του, κάνει το πρωί 2-3 διατάσεις στα χέρια , ίσα ίσα να δείξει πως εξασκεί ακόμα αυτό που σπούδασε πριν 70 χρόνια , έστω και στον εαυτό του...

Ποιός ξέρει. Ίσως πριν καλά καλά το καταλάβω , φτάσω να κλαίω από συγκίνηση στη θέα ενός σκονισμένου psp ή να αναπολώ μνήμες 50+ ετών προσπαθώντας να δω αν μπορώ να παίξω το cod 4 στον εν έτει 2060 υπολογιστή μου. :P

Στα σχετικά με τη θρησκευτική πίστη και το όλο πνεύμα των ημερών, πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι προς άπαντες. Η νηστεία και η τήρηση στοιχειωδών εθίμων όπως το άναμμα ενός κεριού, αποτελούν -είτε το θέλουμε, είτε όχι- κληρονομιά μας , παράδοσή μας ως ομάδα ανθρώπων. Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός "θρησκευόμενος" εξακολουθεί να μη μου ταιριάζει, μια και ό,τι "θρησκευτικά ορθό" τελώ, είναι αφοσίωσή μου στην παράδοση , αποκλειστικά και μόνο.

Επίσης, πιστεύω στο βαθύτερο νόημα της ανάστασης του Ιησού. Είναι ολοφάνερο πως ο κύκλος της ζωής του και οι διδαχές πολλών θρησκειών, σχετίζονται με την αρχέγονη περιέργεια του ανθρώπου για το τι είναι ο Ήλιος. Ένα φιλάνθρωπο ον που εγκαταλείπει τον άνθρωπο μισό 24ωρο ίσως; Κανείς δεν ξέρει. Σίγουρα πάντως, οι βαθύτερες ρίζες των περισσοτέρων θρησκειών είναι ίδιες. Και αφορούν τον Ήλιο. Οι μόνοι βέβαια που είχαν τ' @@ να λατρέψουν απευθείας τον Ήλιο , ήταν οι Αιγύπτιοι και ορισμένοι προ-Κολομβιανοί λαοί της Αμερικής. :p Οι υπόλοιποι ίδρυσαν ή εντελώς νέες θρησκείες με βάση τον ήλιο, ή απλά δημιούργησαν έναν θεό- παραπλήσιο του Ήλιου (λέγε με Απόλλωνα).

Τέλος, οφείλω να ομολογήσω πως συγκινήθηκα όταν είδα σήμερα ένα τέτοιο γιγαντιαίο πλήθος με τις λαμπάδες στο χέρι, συγκεντρωμένο όλο μαζί. Και το "άγιο" φως να μοιράζεται απλόχερα από άνθρωπο σε άνθρωπο , με ένα χαμόγελο και μια ευχή.

Η αγιοσύνη αυτού του φωτός αποτελείται από στοιχεία που αποτελούν τη βάση της ιδεατής κοινωνίας που έχω στο μυαλό μου, όσο γελοίο κι αν ακούγεται αυτό σε όσους με ξέρουν καλά...

Και του χρόνου με υγεία παίδες. :)

ps. Βρίσκομαι εδώ τέτοια ώρα λόγω ασυγκράτητης επίθεσης προς τη μαγειρίτσα , η οποία με τιμωρεί βάναυσα με ναυτία και πονοστόμαχο. Με την ανάρτηση έφτιαξα λιγάκι , λέω να πάω να την πέσω.

A.

An xanaxipnisw exaitias tis nixterinis su optasias θα σε πάρει κανας δγιάολος.

To kwrio

Πάρνηθα και αθήνα από αψηλά. Δημοσιευση απο κινητό!

Έμπνευση της στιγμής.

Υπήρξε μια συζήτηση σχετικά με σοβιετική ένωση, κομμουνισμό, ιδεολογία και τα λοιπά. Θυμήθηκα τους στίχους του εθνικού ύμνου της πάλαι πότε ΕΣΣΔ και σκέφτηκα μονομιάς πόσο ουτοπικά φάνηκαν όλα επιτηδευμένα εκείνη την εποχή , για λόγους προπαγάνδας. Αν κοιτάξω τον αντίστοιχο αμερικάνικο, είμαι σίγουρος ότι θα βρω κι άλλες τέτοιες αντιφάσεις.

Ας δούμε χειροπιαστά πώς οι άνθρωποι -ανεξαρτήτως ιδεολογίας- μπορούν να αποκαλούνται και ζωντόβολα , όπως και το πώς ξεκίνησε η Επανάσταση και πώς κατέληξε. Θα δούμε, τέλος, πώς ακόμα και "στανταράκια" του ύμνου (όπως η παντοτινή ένωση) καταρρίφθηκαν εν μία νυκτί...

Στίχο στίχο, πάμε:

An unbreakable union of free republics, (Αδιάσπαστη ένωση ελευθέρων δημοκρατιών) Πλέον είναι μια διασπασμένη πρώην ένωση αυταρχικών "λαϊκών" "δημοκρατιών".

Great Rus' has united forever! (Η μεγάλη Ρως - για όσους θυμούνται ιστορία Β' γυμνασίου - ενωμένη για πάντα) Ίδια κατάσταση με αποπάνω

Long live the created-by-the-will-of-the-peoples, (Μεγάλη να 'ναι η διάρκειά της δημιουργημένης από το λαό) Μακρά διάρκεια , όχι. Δημιουργημένη από το λαό ναι. Κυβερνημένη από το λαό, όχι.

The united, the mighty Soviet Union. (Η ενωμένη , η ισχυρή Σοβιετική ένωση) Είδαμε πόσο ενωμένη - πόσο ισχυρή παρέμεινε.

Glory to the Fatherland, united and free! (Δόξα στην πατρίδα , ενωμένη κι ελεύθερη!) Κι άλλο στοιχείο αυτοαναίρεσης,

η ελευθερία δεν έχει να κάνει μόνο με το πόσο γερμανοί-ούγγροι-ρουμάνοι-φινλανδοί στρατιώτες πατούν το έδαφός σου , έχει να κάνει και με το πόσο είναι ελεύθερος ο λαός σου.

The stronghold of the friendship of the peoples! (Το οχυρό της φιλίας των ανθρώπων) Η φιλία των ανθρώπων το 91' πήρε πούλο, όταν η γονατισμένη οικονομία από τους εξοπλισμούς και η κοινωνική - στρατιωτική δυσαρέσκεια έφεραν την ένωση σε καθεστώς διάλυσης.

The Party of Lenin, power of the people, (Το κόμμα του Λένιν, η Ισχύς του λαού) Καλά ξεκίνησε η κατάσταση , τελικά εξελίχθηκε σε κόμμα σφαγής και απολυταρχισμού πάνω στο λαό που το δημιούργησε και το ανέδειξε...

It leads us to the triumph of Communism. (Μας οδηγεί στο θρίαμβο του Κομμουνισμού) Θριάμβευσε μόνο στις ψυχές των ανθρώπων παίρνοντας τη μορφή ελπίδας. Από τότε που ο "πατερούλης" ξεπούλησε την κομιντέρν και μετατράπηκε σε δικτατορίσκο, ο "θρίαμβος" βασίστηκε στο ατσάλι που έσωσε τη χώρα από τον άξονα - και απέτυχε παταγωδώς.

Through tempests the sun of freedom shone to us, (Μέσα από αναταραχές ο ήλιος της ελευθερίας μας αποκαλύφθηκε) Ναι , αποκαλύφθηκε και το 1937 κρύφτηκε ξαφνικά και δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά.

And the great Lenin lighted us the way. (Και ο μέγας Λένιν μας φώτισε το δρόμο) Αυτό είναι αλήθεια. Κατά πόσο όμως είχε αντίκτυπο αυτό στη μετέπειτα πορεία; Ελάχιστα... Δυστυχώς.

He raised peoples to the righteous cause, (Παρακίνησε τους λαούς στο δίκαιο αγώνα) Σωστόν.

Inspired us to labour and to acts of heroism.(Μας ενέπνευσε να εργαστούμε και σε πράξεις ηρωισμού) Αυτή η στροφή που αναφέρεται στο Λένιν είναι η μόνη που μέσω ιστορικών στοιχείων δε διαψεύδεται, τελικά.

In the victory of the immortal ideas of Communism (Στη νίκη των αθάνατων ιδεών του Κομμουνισμού) Αθάνατες ιδέες, άξιοι να πεθάνουν ως επί το πλείστον οι εφαρμοστές τους.

We see the future of our country, (Βλεπουμε το μέλλον της χώρας) Αν συνδυαστεί με τον προηγούμενο στίχο , δεν κράτησε και τόσο πολύ αυτό το "ιδανικό" μέλλον.

And to the Red banner of our glorious Fatherland (Και στην κόκκινη σημαία της δοξασμένης μας πατρίδας) Ωραίο σύμβολο όντως. Κρίμα που αυτός ο υπέροχος συμβολισμός δεν τέθηκε ως παράδειγμα στους ηγέτες...

We shall always be selflessly true. (Ας είμαστε για πάντα μη εγωιστικά αληθινοί) Χμ. Εγωιστική πολιτική ακολουθούσανε. Αληθινοί προς το λαό δεν ήτανε. Το για πάντα έσπασε σε χιλιάδες κομμάτια. Does not make sense.

Να πως τα είδωλα της ιστορίας και οι καλές της προοπτικές εξαφανίζονται εν ριπή οφθαλμού όταν αδίστακτοι , ανόητοι και κλειστόμυαλοι άνθρωποι αναλαμβάνουν να τις διαχειριστούν...

Kin

I iperoxi molivo8iki anevasmeni fwto apo kin.

Συνέχεια.

Αν κάνεις σκρολ λίγο κάτω θα δεις το λόγο για τον οποίο γράφεται η ανάρτηση. Βαριέμαι να σου εξηγώ ξανά.

Replay.

Παρίσι: Μια πολή με πρόσωπο. Αρχιτεκτονική πανταχού παρούσα και επιβλητική , άριστη ρυμοτομία , γραφικοί δρόμοι , γέφυρες και ο Σηκουάνας να προσδίδει μια όμορφη αίσθηση στο τοπίο. Από το περιβάλλον δε μου πολυάρεσε η μούντα. Ένα απέραντο γκρι πράγμα, Παναγία μου. Επισκεφθήκαμε ό,τι πιο βασικό θα μπορούσαμε να επισκεφθούμε. Παναγία των παρισίων , αψίδα του θριάμβου, ηλύσια πεδία, βερσαλλίες , λούβρο, πύργος του άηφελ, μονμάρτη. Ήταν όλα τους όμορφα κι επιβλητικά , εμένα προσωπικά τη μεγαλύτερη εντύπωση μου την έκανε το λούβρο και η παναγία των παρισίων. Το λούβρο γιατί είναι ένα τερατούργημα που περιέχει μερικά από τα καλύτερα έργα τέχνης που έχει δη,ιουργήσει η ανθρωπότητα στο παρελθόν , η παναγία των παρισίων λόγω της εξαίρετης εξωτερικής διακόσμησής της και του χαρακτήρα του σημείου στο οποίο βρίσκεται. Καθώς δεν είχα ξαναμπεί σε τέτοιου είδους ναό ένοιωσα περίεργα και όμορφα ταυτόχρονα.
Ως πόλη γενικότερα θα θυμάμαι το παρίσι ως καθαρό, εντυπωσιακό, όμορφο, προϊόν ευρείας κατανάλωσης.


Σούμα: Υπέροχη εκδρομή , θα μπορούσε να είναι ωραιότερη αν είχε καλύτερο κλίμα εκεί πάνω και δεν πάθαινα ψύξη από τη δεύτερη μέρα. Το πρόγραμμα μπορούσε επίσης να είναι ελαφρώς καλύτερα διαρθρωμένο , μπορώ έτσι πρόχειρα να μετρήσω τουλάχιστον 5-6 ώρες χαμένες. Άλλαξε την άποψή μου για την "καθαγιασμένη" και "εξευγενισμένη" δύση και με βοήθησε να καταλάβω πως κάθε τόπος έχει τις χάρες του. Διδάχτηκα επίσης ένα διαφορετικό τρόπο να διαρθρώνει κανείς τη μέρα , αλλά και τη ζωή του, παρατηρώντας τους Γάλλους όσο προλάβαινα σε μια βδομάδα. Έχω , τέλος, να παρατηρήσω ότι η διαφορά μεταξύ γάλλων κεντρικής γαλλίας και παρισιού είναι τουλάχιστον αισθητή.

Σπέρα.

Various Variety

Φτιάχνω αυτή την ανάρτηση για να σου εκφράσω τα βαθύτερα , εντονότερα και πιο ανείπωτα συναισθήματα που μπορώ. Θέλω να σε κάνω να αισθανθείς τη θέρμη της ψυχής μου , να διαβάσεις ό,τι πιο κρυφό σου κρατάω και δε μπορώ να σου πω κατ' ιδίαν. Με την έκφραση αυτών των συναισθημάτων θα έχεις πλέον παντοτινά στην κατοχή σου ένα κομμάτι μου, καλά φυλαμμένο ως τώρα, έτοιμο προς παράδοση , προκειμένου να νοιώσεις αυτό το μείγμα ....



































ΜΠΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧ.





Έτυχε , λοιπόν, φίλε αναγνώστη, να βρεθώ σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι στην ξακουστή και βαρβάτη Γαλλία (φραγκιά που 'λεγε κι ο παππούς μου). Στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού συνέβησαν αρκετά πράματα που άλλαξαν δια παντός τη φιλοσοφία και την αντίληψή μου για κάτι που είχα μυθοποιήσει· την εξευγενισμένη Δύση! Μια και το μυαλό μου λειτουργεί με κατηγοριοποίηση και μεθοδικότητα , λυπάμαι , αλλά δε θα αποφύγετε τις λίστες ούτε εδώ!

Γαλλικό αεροδρόμιο:
Πεντακάθαρο, άρτια οργανωμένο, γρήγορο, γιγάντιο και μονόγλωσσο. Εντυπωσιάστηκα.

Γαλλικοί δρόμοι:
Χάρμα. Έντονο χρώμα, καθαροί, ευθείς, πλατείς, ομαλοί, άριστα οργανωμένοι και εξοπλισμένοι.

Γαλλικη ενδοχώρα:
Μούντα , μονότονο τοπίο γεμάτο νερά , απέραντες πεδιάδες, δάση φυλλοβόλων δέντρων και άφθονο γρασίδι. Αν δεν μου έκανε φοβερή εντύπωση η ολοκληρωτική διαφορά με το αντίστοιχο της Ελλάδας , θα έπληττα φριχτά.

Bourges:
Πόλη 80.000 κατοίκων , όχι κάτι το ιδιαίτερο, όχι κάτι άσχημο. Όμορφη αρχιτεκτονική, κρύος κόσμος, κρύα ατμόσφαιρα , υπέροχος καθεδρικός ναός , ρυμοτομημένη και πράσινη, με φοβερό πάρκο και ιστορικό κέντρο. Θα θυμάμαι τα 369 σκαλιά για πολύ καιρό.

Lycee Jacques Coeur:
Το σχολείο που επισκεφθήκαμε στη Μπουρζ. Στεγασμένο σε ένα απίστευτο μεσαιωνικό κτήριο, με ένα απίστευτο προαύλιο γεμάτο πράσινο, γήπεδα και επίπεδο αδειανό χώρο. Ένοιωσα μειονεκτικά. Άψογες αίθουσες χημείας, βιολογίας, πληροφορικής και μικροβιολογίας (!). Καθηγητές κρύοι, αλλά γλυκείς , στυλάτοι και φιλόξενοι. Οι μαθητές... Χμ. Κάποιοι ενδιαφέροντες , κάποιοι για ξύλο, κάποιοι απλά αδιάφοροι. Δεν είχαμε την επικοινωνία που θα έπρεπε να έχουμε , ούτε στο ελάχιστο. Γι' αυτό ευθύνεται και η ελλειπής υλοποίηση του προγράμματος e-twinning και η άγνοια αγγλικών που χαρακτήριζε τους περισσότερους από τους μαθητές εκεί.

Ξενοδοχείο #1 :
Καλύτερο από το μέσο ελληνικό που έχω επισκεφθεί, εντελώς παρακμιακή εξωτερική όψη. 2 τουαλέτες, η μία με λεκάνη και η άλλη με ντουζιέρα και νιπτήρα. Χμφ?

Προάστια παρισιού: Γκρίζα , άσχημα σαν το κέντρο της αθήνας. Ανυπαρξία μπαλκονιών, πολύ γκρι, επαναλαμβάνω.

Παρίσι:
Βλέπε επόμενη ανάρτηση.

Ξενοδοχείο #2.
Καλύτερο από το πρώτο όσον αφορά εμφάνιση , ευρυχωρία και στυλ , κατά τ' άλλα, σχεδόν πανομοιότυπο.

Γάλλοι:
Συμπαθείς κι ευγενείς ως επί το πλείστον , πιο κρύοι από όσο τους περίμενα, συμπαθώ πάρα πολύ την υπόληψη στην οποία έχουν την επανάσταση του 1789, αντιπαθώ τις τιμές τους και μερος της νοοτροπίας τους.

Γλώσσα:
Μια αηδία σκέτη , μιλάνε σα μαλακομπουκωμένα και συγχέουν μεταξύ τους τις λέξεις. Παρά την φριχτή ομοιότητά τους με το συνδυασμό αγγλικών-γερμανικών-αρχαίων ελληνικών-λατινικών, είναι η μόνη γλώσσα εξ αυτών και μερικών άλλων που δε μπορώ να καταλάβω Απολύτως Τίποτε. Εκνευρίζομαι απίστευτα να λένε ενα μακρυναρι όπως το chatellerault Σατελερώ.

Συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση.
Παρίσι , γενικότερες εντυπώσεις , σούμα.


Ογεβουαγ!